Code:Breaker 59

ขอโทษงับที่ช้า พอดีป๋มติดของอังกฤษ แถมยังลองทำสแกนเลชั่นเอง (แต่เหลวไม่เป็นท่า - -")



โค้ดเบรคเกอร์
โค้ดที่ 59 "ความขมที่ลึกลงไป"
หน้า 1
** วาระสุดท้ายของโทกิ ผู้ได้พลีชีพให้แก่คำสาบานของตน!? **

โค้ดเบรคเกอร์
โค้ดที่ 59 "ความขมที่ลึกลงไป"

ยูกิ - ...หมายเลข 4!!

หน้า 2
หมายเลข 4!!
เฮย์เกะ - ยูกิคุง

ยูกิ - อย่ามาห้ามฉัน ฉันจะไปช่วยหมายเลข 4
เพราะฉันอยากช่วยเขา

เฮย์เกะ - แบบนั้นผมคงปล่อยไปไม่ได้หรอกนะครับ หมอนั้นคือคนชั่วที่โทกิคุงตั้งใจจะทำลายเอง ไม่จำเป็นต้องยื่นมือเข้าไปสอดหรอกครับ?
ต่อให้โทกิคุงจะตายไป ก็ยังหาคนมาแทนได้อยู่ดี

ยูกิ - หมายเลข 2!!

เฮย์เกะ - ...อย่าลืมไปซิครับ นั้นแหละคือ "โค้ดเบรคเกอร์"

ยูกิ - ...หมายเลข 2 ฉันเกลียดนายที่สุด

เฮย์เกะ - แหม แย่จังเลยนะครับ

หน้า 3
ซากุระโคจิ - สะ...สองคนนั้นทะเลาะอะไรกันนะ ตั้งแต่เมื่อ-...

โท...โทกิคุง!!

หน้า 4
ย้ากกกก
กกก

อุ๊ก

โทกิคุง!!
ทำใจดีๆไว้นะ
โทกิคุง!!

ยูกิ - หมายเลข 4...

หน้า 5
โอกามิ - ความตั้งใจที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิต
ถ้าการตายเพื่อสิ่งนั้นได้ ก็เรียกว่าดีแล้วล่ะครับ

[ฉันจะเลือกที่ตายของฉันเอง เพราะงั้นถึงได้เข้าเป็น "โค้ดเบรคเกอร์"]
[ฉันจะเผาความชั่วให้หมดจนเสี้ยววินาทีสุดท้ายของชีวิต]

ซากุระโคจิ - การด่วนตายเขาไม่เรียกว่าความตั้งใจหรอกนะ!!

โอกามิ - แต่ว่านะ
โทกิ

หน้า 6
ฉันยังต้องเอาคืนที่นายซัดฉันซะเละ
เป็น 100 เท่าอยู่นะเฟ้ย...
อย่ามาตายในที่แบบนี้หน่อยเลย รีบๆลุกขึ้นมาได้แล้ว

...ถ้าคิดจะตาย ไว้ตายหลังที่ฉันเอาคืนได้ซะก่อนเหอะ

หน้า 7
โทกิ - หุบ...ปากเฟ้ย ไอ้ปลายแถว
อยาก...ให้ฉันซัดอีกรอบหนึ่งหรอไง

ซากุระโคจิ - โทกิคุง!!

โคจิ - มีแต่พวกเห็นแก่ตัวและหยาบคายทั้งนั้นเลย...
ความเชื่อนั้นไม่เหมือนกันซักคนนะเนี่ย

เป็นกลุ่มที่น่าสนใจไม่เบานี่
พวกนายสองคน..."โค้ดเบรคเกอร์"รุ่นใหม่นี้ก็ไม่น่าปล่อยให้เสียเลยแฮะ
...แต่ว่ายังอีกห่างไกล "โค้ดเบรคเกอร์"รุ่นก่อนๆแกร่งกว่าพวกนายอีกเยอะ

โทกิ - มันยัง...ไม่จบนะเฟ้ย...
ซากุระโคจิ - โทกิคุง!? ไม่ได้นะ!!
โคจิ - ผู้หญิงคนนั้นพูดถูก การด่วนตายไม่ใช่ความตั้งใจหรอก

หน้า 8
ความตั้งใจคือสิ่งที่ต้องทำให้สำเร็จระหว่างที่มีชีวิตอยู่
แกร่งขึ้นอีกซิ โทกิ นายยังด้อยประสบการณ์เกินไป
ฉันจะฝากชีวิตนั้นไว้กับนาย จนกว่าพวกเราจะได้พบกันอีกก็แล้วกัน

ยูกิ - เดี๋ยว...

ยูกิฮินะ - ...ฉลาดมาก "ชิบูยะ"
โคจิ - การเดินเล่นของฉัน เป็นอันว่าจบแค่นี้

จำไว้ก็แล้วกัน พลังพิเศษของฉันคือ "มวลอากาศ"
พลังที่ตัดผ่านทะลุทะล้วงได้ทุกสิ่ง

หน้า 9
โทกิ - หยะ...อย่ามาล้อกันเล่นน่ะเฟ้ย...

คะ...คุณฟูจิวาระ...
เนะเนะเนะ - แม็คเนสแผลเต็มตัวเลย เดี๋ยวฉันปฐมพยาบาลให้...

ประธาน - โล่งอกๆ...ดีนะที่ด้านเขายอมถอยไปแบบนั้นน่ะ
ถ้าให้ฉันพูดตามตรง ในนี้นะ นอกเหนือจากโค้ด:02 แล้ว ไม่มีใครมีแววจะไปชนะ "Re-CODE" ได้เลยซักคน

ซากุระโคจิ - พวกเขา...เก่งขนาดนั้นเลยหรอคะ!?
ประธาน - โทกิคุงที่ได้เห็นโคจิคุงเอาจริงแล้วน่าจะเข้าใจแล้วล่ะนะ?

โทกิ - ...หมอนั้นยังไม่ทันได้เอาจริงเลย
แม้แต่นิดเดียว...

หน้า 10
เนะเนะเนะ - แม็คเนสนี่ ถ้าไม่ให้ความสำคัญกับตัวเองมากกว่านี้ไม่ได้นะ

[เห็นความสำคัญ...ของตัวเองหน่อยเถอะนะ...]

โทกิ - ...ขอโทษ

ขอโทษนะ พี่...
ฉัน...ยังทำอะไรไม่ได้เลย
แถม...ยังถูกหมอนั้นไว้ชีวิต

โคจิ - [ฉันจะฝากชีวิตนั้นไว้กับนาย จนกว่าพวกเราจะได้พบกันอีกก็แล้วกัน]
โทกิ - ...เหมือนคราวก่อนไม่มีผิด...

หน้า 11
โธ่เว้ยยยย
ยย...

หน้า 12
ประธาน - ...โทกิคุงยังไม่ยอมขยับเขยื้อนอยู่ข้างนอกนั้นหรอเปล่าน่ะ? แผลสาหัสขนาดนั้นแท้ๆ

ซากุระโคจิ - ...ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าตอนนี้จะพูดกับเขายังไงดี...

โอกามิ - ...เรื่องนั้นคงไม่จำเป็นหรอกครับ
ทั้งข้ออ้าง ทั้งคำปลอบโยน

เพราะนี้แหละคือการพ่ายแพ้

หน้า 13
ประธาน - งั้น ฝากถอนหญ้าด้วยแล้วกันนะ โอกามิคุง
โอกามิ - เฮ้ย เดี๋ยวซิ แล้วการฝึกของฉัน...

ประธาน - หือ?

เอ๋!?

ขะ...ของพวกนี้มันเรื่องอะไรกัน!?

หน้า 14
โทกิ - โอ๊ะ มาถึงแล้วหรอ สัมภาระฉัน
ประธาน - โทกิคุง!?
โทกิ - พอดีฉันอยากเข้าไปลูกศิษย์ของประธานนักเรียน
แต่จะให้ไปกลับมันก็ลำบากเอาเรื่องอยู่ ขอพักที่นี่เลยแล้วกัน

ประธาน - เอ๋!?

โทกิ - [ห้อง 3 ของยูกิ และห้อง 6 ของโอกามิซินะ...]
ประตู - ห้อง 3
ห้อง 4
โทกิ - ว่าไป ที่นี่ทั้งสกปรกทั้งแคบเลยแฮะ!! [เตียงคู่ฉันจะยัดเข้าไปได้ไหมหว่า~]
งั้น มีห้องไหนว่างบ้างล่ะ? ขอปรับแต่งหน่อยได้ม่ะ?

ประธาน - โอกามิคุง
โอกามิ - ไหม้เป็นจุลไปซะ
โทกิ - ว้ากกก!! สมบัติของช้าน~~!!

หน้า 15
ประธาน - เสียใจด้วย แต่ของใช้ส่วนตัวนะ กำหนดไว้แค่หนึ่งตะกร้าต่อคน
โอกามิ - แล้วที่นี่ห้ามสูบบุหรี่นะครับ ถ้าอยากสูบก็เชิญไปข้าง...

โทกิ - อ้อ แล้วฉันเลิกบุหรี่แล้วล่ะ คงไม่เป็นไรล่ะนะ

ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่สูบอีกจนกว่าจะจัดการโคจิให้ได้
...อ่ะนะ มาคิดว่าอยากแกร่งขึ้นจริงๆนานๆครั้งแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันแหละนะ?

ประธาน - ...อืม แล้วบุหรี่ก็ไม่ดีต่อสุขภาพด้วย แต่ว่าก็ใช้ว่าฉันรับโทกิคุงเข้าเป็นลูกศิษย์ล่ะนะ...

หน้า 16
โทกิ - ประธานนักเรียนชิบูยะ
ได้โปรด...ชี้นำให้ผมด้วยเถอะครับ

ประธาน - อืม!! ถ้าว่าง่ายแบบนี้ก็โอเค

หน้า 17
งั้นโทกิคุงเอาห้อง 4 นี้ไปแล้วกัน ค่าเช่าก็เดือนละ 3 แสน
โทกิ - แพงชิบ
ประธาน - ก็ช่วยไม่ได้นี่น่า ก็เป็นห้องพิเศษพร้อมโคมไฟสุดหรูนี่ [แถมเชือกไว้สำหรับปิดระหว่างนอนได้เชียวนะ?]
โทกิ - พิเศษบ้านพร่องเซ่!!

อย่ามาหลอกให้ยากหน่อยเลย ไอ้แมวผี!! ให้ฉันอยู่ห้องสวยเล็กๆนั้นแทนแล้วกัน!!
ประธาน - เหวอ!! ไม่ได้นะ ห้องนั้นน่ะ...

หน้า 18
ซากุระโคจิ - ทุกคน อรุณสวัสดิ์
โทกิ - ซากุระจัง!? ทำไมถึงได้...

ซากุระโคจิ - ฉันยังมีเรื่องที่ต้องไขให้กระจ่างอยู่...
ดังนั้นเลยมาขอพักที่นี่ตั้งแต่คืนวานแล้วล่ะ
โทกิ - ห๊า!?
โอกามิ - แล้วทำไม...ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย!?

ซากุระโคจิ - พ่อฉันรู้จักกับประธานนักเรียนด้วย เลยบอกว่าถ้าเป็นประธานนักเรียนล่ะก็โอเค
ประธาน - แน่นอน เพราะฉันเป็นประธานนี่
โทกิ - หมอนี้มันอายุเท่าไหร่กันแน่ฟะ!?
ซากุระโคจิ - แล้วก็...

ทุกคนอยู่ด้วยกัน...ใช้ชีวิตกินนอนรวมกันแบบนี้
เป็นเรื่องที่น่าสุขใจมากเลยไม่ใช่หรอ

โทกิ - ครับ...สุขีสวีวันสุดๆเลยครับ...[ชักเริ่มชอบแล้วซิตู]
[ใช้เวลาร่วมกันใต้เหลาเดียวกัน]
[ทำไอ้โน้นไอ้นี้]

หน้า 19
โอเคๆ ฉันเอาห้อง 4 ก็ได้ แต่ขอยุบรวมห้อง 5 แล้วใช้สองห้องเลยได้ไหมล่ะ? [รู้สึกว่าจะไม่มีใครอยู่ด้วย]
ประตู - ห้อง 3
ห้อง 4
ห้อง 5

ประธาน - ไม่ได้!!
โทกิ - แอ้ก

ประธาน - ไม่ได้ๆ!! ห้อง 5 ห้องเดียวเท่านั้นที่ห้ามยุ่งด้วยเด็ดขาด!! คนๆนั้นไม่ยอมให้เลิกลาง่ายๆแน่
ฉัน...ฉันยังรักชีวิตตัวเองอยู่นะ!!
โทกิ - เมื่อกี้พุ่งด้วยความเร็วเสียงเลยง่ะ

หน้า 20
ซากุระโคจิ - ประ...ประธาน!? จู่ๆเป็นอะไรไปหรอ!?
โทกิ - ประธานหวาดกลัวขนาดนั้น...ไม่ปกติแล้ววุ้ยเฮ้ย!?

ซากุระโคจิ - หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับคนที่อยู่ในห้อง 5?

ลำดับ - ห้อง 3 -> ยูกิ
ห้อง 4 -> โทกิ
ห้อง 5 ->
ห้อง 6 -> โอกามิ
โทกิ - หรือว่า...

คนที่อยู่ในห้อง 5 คือผู้ที่ทิ้งซากศพเป็นกองพะเนินตามทางที่เขาเดิน โค้ด:05 แห่ง "โค้ดเบรคเกอร์" งั้นหรอ!?
** ราชันย์แห่งความสะพรึ่งกลัวได้จุติ!? โค้ด:05 ที่สามารถทำให้ประธานผู้ไม่เคยเกรงใจใครหวาดผวาได้เป็นใครกันแน่!? **

next: ประเดิมด้วยหน้าสี และตอน 27 หน้าเพื่อเป็นการขอบคุณต่อเสียงตอบรับที่มากล้น
to be continued