Blazer Drive 1

Start of Blazer Drive: Plan B~!!!

Enjoy~ XD

เบลซเซอร์ไดรฟ
เบลซที่ 1”สิ่งที่ถูกสืบทอด”
หน้า 1
ไดรฟซิสเต็มรูปแบบสติกเกอร์ที่เพียงแค่ติดและลากตามลวดลายก็จะสามารถปลดปล่อยพลังอย่างไฟ น้ำแข็ง สายฟ้า และแสงได้
“มิสติกเกอร์” ได้ถูกนำเสนอในฐานะพลังงานทรัพยากรชนิดใหม่ และได้มีส่วนสำคัญในการดำรงชีวิตของคน

ในอนาคตอันใกล้ เนื่องจากสภาวะโลกร้อน
โลกจึงใกล้เข้าสุดการล้มสลายของสิ่งแวดล้อมเข้าทุกที

เมืองที่กลายเป็นเคสทำลองของกฎการรักษาพื้นที่สีเขียวในเมืองหลวง
โตเกียว

หน้า 2-3
ตำนาน
ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ติดลงไปที่แขนขวา แล้วมิสติกเกอร์จะเปิดทางสู่โลกแห่งการต่อสู้

เบลซเซอร์ไดรฟ
เบลซที่ 1 “สิ่งที่ถูกสืบทอด”

หน้า 4
มิโซระ – บะหมี่สำเร็จรูปยังไม่เสร็จอีกหรอ!?
ทีมโอโซระ – อ่ะ!! โทษที มิโซระ
-- ฐานทัพทีมโอโซระ --

มิโซระ – มี “มิสติกเกอร์ไฟ” อยู่ไม่ใช่หรอไง
ทีมโอโซระ – อืม

จะจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละ

-- หัวหน้าทีมโอโซระ มิโซระ --

หน้า 5
ไดจิ – เอาล่ะ เท่านี้การซ่อมแซมก็เรียบร้อย
ทีมโอโซระ - รีบๆลองชาร์จไฟเข้าไปซิ

ไดจิ – ไม่ต้องบอกให้ฉันรีบหรอกน่า
เท่านี้ก็เหลือแค่ติดมิสติกเกอร์สายฟ้าลงไปก็เท่านั้น

เยี่ยม!!! เท่านี้ก็ฟื้นคืนกลับมาแล้ว บอลบอร์ดของฉัน!!!

ทีมโอโซระ – นี่ทุกคน!!
ดูนั้นซิ!!
ไดจิ – มีอะไรหรอ!?

ทีมโอโซระ – เจ้าพวกนั้น . . .

หน้า 6
ทีมไทฟูน – เฮ้ๆๆ!! รีบๆส่งมิสติกเกอร์มาได้แล้ว!!
คุโรกิ – เหวอ!!

ทีมโอโซระ – ทีมไทฟูนจากส่วนที่ VII นี่น่า!
ท่าทางกำลังไล่ตามใครบางคนอยู่

คุโรกิ – มันเรื่องอะไรหรอคร้าบ!
ผมไม่ได้มีทั้งเงิน ทั้งมิสติกเกอร์ซะหน่อยอ่ะ!!

หน้า 7
ไดจิ – นายถือสิทธิอะไรมาก่อกวนบนเกาะของเราหรอไง!!
-- ทีมโอโซระ ลูกกระจ๊อกที่คิดว่าตัวเองเป็นหัวหน้า ตัวเอก ไดจิ --

หน้า 8
คุโรกิ – เหวอ!!
ทีมไทฟูน – หัวหน้า!!
จ้ากกกกกกก!!!

หัวหน้า
ไดจิ – ฮึ
ผู้หญิง – กรี๊ด
ทีมไทฟูน - อ้ากกก!!

แกนะแก

หน้า 9
ไดจิ – วางมิสติกเกอร์ของพวกนายทิ้งไว้นี้ให้หมด
แล้วพวกเราถึงจะยอมยกโทษให้

ทีมไทฟูน – บนกล่องมิสติกเกอร์เขาก็เขียนไว้ไม่ใช่หรอว่าห้ามติดบนตัวคนน่ะ!!
ไดจิ – ทำเป็นพูดดีนะ พวกนาย

เท่ห์ชะมัด ฉันตอนนี้นี่เท่ห์สุดๆไปเลยวุ้ย

เหมาะสมกับหัวหน้าสุดๆไปเลย นี่ เมื่อกี้ได้เก็บวีดีโอเอาไว้ด้วยหรอเปล่า!?
มิโซระ – ใครจะไปเก็บ!! ฉันเป็นหัวหน้านะยะ ไม่ใช่แม่นายตอนแข่งกีฬาสีซะหน่อย!!

หน้า 10
ไดจิ – ซวยแล้ว
มิโซระ – พวกนั้นยังมีพวกเหลืออยู่น่ะ!
ทีมโอโซระ – ก็เพราะไดจิเป็นพวกทำไปก่อนแล้วค่อยคิดทีหลังนั้นแหละ

ทีมไทฟูน – รอก่อน แค้กๆ!!!
ไดจิ – ทำไมต้องมาตามฉันคนเดียวด้วยฟระ!!

ทีมไทฟูน – ตามทันแล้ว แค้กๆ

เอาเมื่อกี้คืนไปเลยแล้วกัน

กินมิสติกเกอร์ไฟซะเลยแก
ไดจิ – จ้ากกกกกกกก!!!

หน้า 11
มิโซระ – ไดจิ!!

มิโซระ – อุ๊บ
มิสติกเกอร์น้ำแข็งน่ะ!!
ไดจิ – มิโซระ!!

มิโซระ – อ่ะ!! ไดจิ
ไดจิ – อะไรเนี่ย ไอ้ความรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำนี่

ทีมไทฟูน – มอเตอร์ไซค์ฉัน . . .
ไอ้พวกบ้านั้น ยกโทษให้ไม่ได้อีกแล้ว แค้ก

ไดจิ – เพราะได้มิโซระช่วยไว้เลยรอดไป
หือ!
อะไรเนี่ย?

หน้า 12
อะไรกันเนี่ย ไฟมาดันหมดเอาตอนนี้

ต้องใช้มิสติกเกอร์สายฟ้าสำรอง
เฮ่ย . . . ลืมเติมเฉยเลย ไม่เหลือเลยซักอันหรอเนี่ย . . .

ทีมไทฟูน – เจอตัวแล้ว!!!
แค้ก . . .
ไดจิ – เอ่อคือ รู้สึกว่าจะผิดคนแล้วนะ . . .

อั๊ก!!!

ทีมไทฟูน - แปะไปโดยตรงบนร่างกายหมอนี้เลยดีกว่า ไม่เอาบนเสื้อแล้ว
จะได้แข็งติดดินชนิดหนีไม่ได้ไปเลย

มิสติกเกอร์น้ำแข็งระดับ 3 เนี่ยแหละ!!

เอ๋? ทำไมไม่มีอะไรออกมา?? . . .
ของเสียหรอเปล่าเนี่ย?
มิโซระ – นี่นายทำอะไรกับไดจิน่ะ

หน้า 13-14
ไดจิ – อุ๊ก
ทีมไทฟูน – เหวอ!!!
มิโซระ – กรี๊ด!!

ไดจิ - ควะ . . . ความรู้สึกเมื่อกี้ . . . มันอะไร . . .
แขนขวาฉัน . . .

ทำไมถึงได้มีน้ำแข็ง . . . อยู่หน้าเรา . . .

แล้วเมื่อกี้นี่ . . . เหมือนได้ยิน . . . เสียงมิโซระเลย . . .

ทีมไทฟูน – กะ . . . เกือบไปแล้วไหมล่ะ . . . ไม่ใช่ของเสียจริงๆด้วยอย่างงั้นหรอ . . . มิสติกเกอร์นี่
แต่ว่า ทำไมน้ำแข็งถึงไม่แช่แข็งตัวมันแต่กลับมาทางเรา แล้วก็ รูปร่างแหลมคมแบบนี้ก็ด้วย . . .

ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะโดนเข้าไปเต็มๆเลยด้วย

แต่ว่า ผู้ชายคนนี้มันอะไรกัน . . .
ไม่โดนน้ำแข็ง ไม่มีแม้แต่แผลเดียวเลยอย่างงั้นหรอ . . . !

หน้า 15
ไม่เป็นไรนะครับ!!
นี่มันอะไรกันครับเนี่ย!?
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
แต่ว่า จับยัยผู้หญิงนั้นไปเป็นตัวประกันก่อนดีกว่า

กิงกะ – คำพูดเมื่อกี้นี่จะปล่อยให้ผ่านไปไม่ได้แล้วแฮะ
ทีมไทฟูน – ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
แกเป็นใคร!!?

กิงกะ - นั้นซินะ

หน้า 16
ทีมไทฟูน – หายไปแล้ว!!
รวมทั้งสองคนที่หมดสติไปก็ด้วย
บ้าชิบ! หนีไปได้อย่างงั้นหรอ!! หามันให้เจอ แค้กๆ

หน้า 17
กิงกะ – เลิกทำตัวบ้าๆได้แล้ว!!

ไดจิ – หนวกหูน่า!! ชอบเสือกเรื่องไม่เข้าเรื่องอยู่ได้!!
ไอ้พวกนั้นมันล่ำเข้ามาในเขตพวกเรานะ . . .

แล้วก็ ถ้า “นาย” ไม่มาสอด
ฉันก็ชนะการต่อสู้นั้นไปแล้ว!!!

กิงกะ – ถึงขั้นทำให้พวกพ้องเจ็บตัวเลยงั้นหรอ . . . ?

สิ่งที่นายกำลังทำมันไม่ใช่การต่อสู้ซะหน่อย
ไดจิ – ว่าไงนะ!

หน้า 18
กิงกะ - แค่การทะเลาะกันเท่านั้นเอง!

ไดจิ – การทะเลาะกันซะที่ไหน!!
ศึกการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิตต่างหากล่ะ!!!

เพราะงั้น คนที่เจ็บตัวก็คือฝ่ายผิด!!
อย่างแรกเลย บาดแผลน่ะมันเป็นเหมือนเครื่องประดับการต่อสู้ต่างหากล่ะ!!

ถ้าเอาชนะพวกที่เหมือนกับวันนี้
ถ้าเอามิสติกเกอร์หายากที่ไม่มีวางจำหน่ายมาครอบครองได้ล่ะก็
ฉันก็จะแข็งแกร่งขึ้น!!

หน้า 19
กิงกะ – ยังไงๆนายก็เป็นแค่เด็กอ่อนหัด

ไม่ว่าจะได้แรร์มิสติกเกอร์แบบไหน
มาครองครองก็ตาม . . .

ไดจิ – เอางั้นหรอ
งั้น ฉันจะหาแรร์มิสติกเกอร์เจ๋งๆมาให้ได้

และจะทำให้นายต้องพ่ายให้ดู
เตรียมใจไว้ได้เลย!!

หน้า 20
ทำไม . . . มันถึงต้อง . . .
ลงเอยแบบนี้ทุกทีด้วย . . .

หน้า 21
ฉัน . . .
ฮื
ฮือ
กิงกะ – คิดว่าจะแค่ร้องไห้ซะอีก
ไดจิ!! แผลพวกนั้นมันอะไรกัน!!

ไดจิ – ฉันช่วยหมา
จากพวกที่รังแกมันนะซิ
ไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย

กิงกะ - . . . อืม นายไม่ได้ร้องไห้หรอกน่ะ
ใช่แล้วล่ะ!
นั้นน่ะ คงเป็นน้ำมูกล่ะซินะ!

ไดจินี่เข้มแข็งจังเลยนะ
นายในตอนนี้น่ะ เข้มแข็งซะยิ่งกว่าพี่อีกน่ะ
ดังนั้น เดินหน้าต่อไปน่ะ

หน้า 22
น้ำมูกเอ๋ย จงหยุด
ไดจิ – แหะๆ
ฉันก็แค่ . . . อยากจะเรียกนาย . . .

ขอบคุณฮะ
พี่!!

แบบนั้นอีก
ก็เท่านั้นเอง . . .

หน้า 23
ทีมไทฟูน – แกเป็นใคร ทะ . . . ทำไมกัน ติดมิสติกเกอร์ไฟไว้ที่ตัวๆเองแล้วแท้ๆ . . .
นันบะ – จะถามว่าทำไมไม่เป็นแผลไหม้งั้นหรอ . . . ?

โหเฮ? นายไม่รู้หรอกไง เรื่องมนุษย์ที่สามารถควบคุมพลังของมิสติกเกอร์ได้

เบลซเซอร์น่ะ

ทีมไทฟูน – บละ-เบลซเซอร์งั้นหรอ!!
นั้นมัน ไม่ใช่แค่เรื่องเล่าลือหรอกหรอ!!?

นันบะ – ฉันแค่อยากได้ข้อมูลของเด็กคนหนึ่งก็เท่านั้นแหละ
ถึงได้จงใจจับตัวพวกนายมาไงล่ะ

เอาล่ะ จะเล่าให้ฟังให้ละเอียดได้หรอยังล่ะ?

หน้า 24
มิโซระ – คุณกิงกะนี่ ท่าทางเขาอารมณ์ไม่ดีเอามากๆเลยนะ
นายไปกดดันอะไรเขามากไปหรอเปล่า ไดจิ . . . ?

ไดจิ – ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับที่หมอนั้นพูดซะหน่อย
มิโซระ – งั้นหรอ

งั้นฉันก็เริ่มทานเลยแล้วกัน
ทานล่ะนะค้า

กิงกะ – ถึงขั้นที่ทำให้พวกพ้องเจ็บตัวเลยงั้นหรอ . . .

มิโซระ – เดี๋ยวก่อนซินาย จ้องทะเม็งอะไรอยู่น่ะ
ไม่ให้หรอกนะ จะบอกให้
ไดจิ – มะ . . .
ไม่ใช่อย่างงั้นซะหน่อย

มิโซระ - . . . มีเรื่องอะไรอยากจะพูดงั้นหรอ?
ไดจิ - อ่ะ เปล่านี่ . . .

หน้า 25
ทีมโอโซระ – เมื่อก่อนนายกับคุณกิงกะก็ออกจะสนิทกันไม่ใช่หรอ?
ไดจิ – อุ๊ก
มิโซระ – เหวอ ไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี่ย

ไดจิ – ฉันต้องซื้อมาให้ได้ ไม่ได้ฉันไม่กลับบ้านด้วย!

แม่ – หุหุ รู้แล้วล่ะจ้ะ
แต่ว่า มื้อค่ำจะเสร็จช้าหน่อยน่ะ

ไดจิ – เย้!!!
กิงกะ – นี่ ไดจิ
นายอย่าพูดเอาแต่ได้แบบนั้นซิ

ถ้าฉันไม่พูดอะไรเอาแต่ใจแบบนั้นไปตอนนั้นล่ะก็
พ่อแม่ก็คง . . .

หน้า 26
ตอนนั้นเองที่พี่ที่เคยใจดีได้เปลี่ยนไป

เพราะเรื่องนั้น พี่ของฉันไม่ว่ายังไง

ก็ยังเคืองฉันจนถึงทุกวันนี้

หน้า 27
มิโซระ - . . . งั้นหรอ

ไอ้นี่น่ะ ฉันไม่ได้ต้องการ
ให้นายก็แล้วกัน

ไดจิ – โห!! สุดยอด!!!
ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย มิสติกเกอร์นี่!!!

เท่ห์ชะมัดเลยวุ้ย ของงามเหมาะกับฉันสุดๆ
เป็นไรไปงั้นหรอวันนี้?
มิโซระ – เอาเหอะน่า เอาๆไปเหอะ มันก็ความรู้สึกฉันน่ะ ความรู้สึกฉัน
ยังกะว่าฉันจะพูดได้ว่าไอ้นั้นน่ะ เก็บมาได้จากหน้าบ้านเท่านั้นแหละ!

แถมเป็นมิสติกเกอร์แท้ๆ แต่พอจะใช้
ก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลยอีกด้วย . . .

ไดจิ - ว่าแต่ ไอ้นี่มันทำอะไรได้งั้นหรอ?
มิโซระ – มันเป็นชนิดหายากนะ ขืนใช้ก็เสียดายแย่นะซิ เครื่องรางน่ะ! เครื่องราง!

หน้า 28
ไดจิ – เครื่องรางนี่ . . .
มิซาระ อย่าบอกนะว่าเธอ . . .
มิโซระ - ถึงจะเข้าใจผิดอย่างแรงก็เหอะ . . . แต่ท่าทางเขาจะดีขึ้นแล้วล่ะนะ

ไดจิ – ถ้ามีไอ้นี้ล่ะก็ชนะฉลุยแน่
ฮิๆๆ . . .

อ่ะ!

กิงกะ – ทำอะไรน่ะ เอาคืนมานะ!! ไอ้นั้นน่ะมิโซระเป็นคนให้ฉะ- . . .

หน้า 29
ทำอะไรของนายน่ะ!!!

ชิ

หน้า 30
ฉันเข้าใจปลอดโปร่งแล้วล่ะ
ความรู้สึกของนาย . . .

หน้า 31
เป็นของสำคัญชิ้นแรกที่มิโซระเป็นคนให้แท้ๆ . . .

แน่ใจแล้วล่ะ . . .

หมอนั้นน่ะกำลัง
เคืองฉันจริงๆด้วย

. . . แต่ว่า . . .

ในใจฉันซักแห่ง
ยังคง . . .

หน้า 32
นันบะ - ได้เล่นพวกพวกอัตพาลซะหน่อย เลยวุ่นไปนิดหนึ่ง
แต่ว่า เป็นอย่างที่ฉันคิดเลย

ไดจิคุงซินะ

ไดจิ – อะไรของนายน่ะ!!?

ชื่อของฉันคนนี้

หน้า 33
คือนันบะยังไงล่ะ

ไดจิ – มิสติกเกอร์นั้นมันอะไรกัน!!
แถมยังติดไปบนแขนอีกต่างหาก!!!

หน้า 34
เอาล่ะ!! ไดจิคุงเองก็คงพร้อมแล้วซินะ
ไดจิ – ก่อนหน้านั้น ขอโทษฉันที่เทน้ำใส่มาซะดีๆ
แล้วทำไมนายถึงได้รู้ชื่อของฉันได้!!?

นันบะ – ยอดเยี่ยม
ถูกเป๊งเลย
ฉันก็อยากให้นายตามมาให้ฉันใช้ประโยชน์ซะดีๆแหละนะ . . .

ถ้าแขนขาเป็นไรไปคงไม่มีปัญหาซินะ

นี่คือแรร์มิสติกเกอร์ธนู
ถ้าเป็นมนุษย์ธรรมดาล่ะ ใช้ไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้น

หน้า 35-36
แต่ว่า ไม่ใช่กับฉัน
นี่แหละคือพลังของเบลซเซอร์

ไดจิ – เบลซเซอร์
นะ-!! นั้นมันอะไรน่ะ! มีอะไรออกมาด้วย!!

นันบะ – ก่อนอื่นก็ต้องขาจะได้หนีไปไหนไม่ได้

ไดจิ – เหวอ!! นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย!!
ทำไมถึงได้เล็งฉัน!!

หน้า 37
เอ๋!?

ผู้หญิง – กรี๊ดดด!!
นันบะ – ห๊า!!

โธ่ กิงกะเข้ามาข้างอีกแล้วหรอเนี่ย
อีกนิดเดียวก็จะได้ไดจิคุงมาแล้วแท้ๆเชียว

หน้า 38
ไดจิ – ทำไม . . .

นันบะ – นี่นายไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยจริงๆงั้นหรอ?
องค์กรณ์ของพวกเราน่ะ ต้องการตัวนายอยู่ไงล่ะ ไดจิคุง

ก็เพราะนายน่ะ . . .
กิงกะ – หุบปาก!!

ไดจิ – มิสติกเกอร์สายฟ้าที่แขนงั้นหรอ . . . !?

แต่ถ้าทำแบบนั้น . . . !!!

นันบะ – ไม่ถูกไฟช็อตหรอกน่า
ก็หมอนั้นเองก็สามารถควบคุมพลังของมิสติกเกอร์ได้เหมือนกัน . . .
เบลซเซอร์ยังไงล่ะ

หน้า 39
ทำหน้าตาแบบนั้นนี่ ไดจิคุง
คงไม่รู้ล่ะซิท่า ว่าพี่ชายของนาย กิงกะนะ คอยปกป้องนายมาโดยตลอดเลย

กิงกะ – ฉันบอกให้หุบปาก!!!

ถอยออกห่างออกไปห่อยซิ
ขืนโดนสายไฟนี้เดี๋ยวก็โดนช็อตตายกันพอดี
ไดจิ – จะบ้าหรอ ที่มีท่าจะตายนะมันตัวนายมากกว่าไม่ใช่หรอไง

นันบะ - โอ๋ะโอ้ พี่นายนะไม่ได้บ้าหรอกนะ
ก็เขามองมิสติกเกอร์สอดแนม
ได้อย่างทะลุปรอดโปร่งเลยไม่ใช่หรอไง

ไดจิ - มิสติกเกอร์นั้น เหมือนกับที่มิโซระให้มาเลย!!

หน้า 40
เพราะงั้นถึงได้ฉีกมันทิ้ง . . .
. . . เขาคอยปกป้องเรางั้นหรอ . . . !

นันบะ – พี่ชายที่คอยปกป้องน้องตัวเอง
ซื่งไม่รู้อะไรเลยมาตลอด . . . หึๆ
ฮ่าๆๆๆ น่าซาบซึ้งจริงๆเลย กั๊กๆๆๆๆ

โห? ใจที่อยากจะขัดขวางเต็มเปรี่ยมเลยนี่ แต่ว่า ครั้งนี่น่ะ
ฉันมีสุดยอดแรร์มิสติกเกอร์ส่งผ่านห้วงมิติอยู่ด้วยแล้วนะ

หน้า 41
ร่างกายที่โดนไอ้นี้เข้าไปล่ะก็
จะหายไปจากที่นี่เลย
แค่ได้เห็นนี่ก็

สุดจะดีใจแล้วนะเฟร้ย

กิงกะ – ไม่ให้นายมีเวลายิงได้หรอกน่า!

นันบะ – เชอะ แบบนี้ก็ตั้งสมาธิเล็งไม่ได้น่ะซิ

ตื้อจริงๆนะนายเนี่ย

หน้า 42
คราวนี้เอาไงล่ะ
กิงกะ – แย่แล้ว มันเข้าไปในมุมอับ!!

ชิ

นันบะ – เอานี้ไปกิน

กิงกะ – ชิ

หน้า 43
นันบะ – เชอะ
พลาดงั้นหรอ

ไดจิ – โอ้ย

บะ! . . . บ้าน่า!!!

หน้า 44
นี่มันอะไรกัน ดึงไม่ออกเลย!!
เอาไม่ออก บัดซบ!!

นี่!! ทำใจดีๆไว้น่ะ!!
ก็เห็นทำเป็นวางมาดอยู่ทุกที่ไม่ใช่หรอไง!!!

กิงกะ – เงียบ . . . น่า . . . ไม่ต้องตะโกนฉันก็ได้ยินน่า

ไดจิ – หนีกันก่อนเหอะ

กิงกะ – ไม่มี . . . เวลา . . . แล้ว . . .
ฟังนะ . . .

เรื่องที่ฉันปิดบัง
เรื่องที่ . . . นายถูกเล็งไว้น่ะ . . . ขอโทษด้วย

ฉันไม่อยาก . . . ให้นายเข้ามา . . . ในโลกด้านนี้เหมือนกับฉัน
เพราะงั้น . . . ถึงได้ปิดบังนาย . . .

แต่ว่า . . . ฉันคงจะ . . . ปกป้องนาย . . . ได้ . . . ถึงแค่ . . . นี้
ไดจิ – จู่ๆพูดอะไรออกมาน่ะ
ไม่ตลกเลยนะ!!

หน้า 45
ฉันไปทำอะไรให้พวกนั้น!! ทำไมต้องมาตามฉันด้วย . . . !!
พวกแบบนั้นฉันจะไปทะเลาะด้วยได้ซะที่ไหนกันล่ะ!!

กิงกะ - . . . ไม่ใช่การทะเลาะ . . .
การต่อสู้ต่างหาก!!

โดยพื้นแล้ว ใจของนายนะ บริสุทธิยิ่งกว่าใครๆ . . .
แล้วก็ยัง . . . แข็งแกร่งอีกด้วย

นื่คือมิสติกเกอร์ . . . ที่จะสร้างไฟฟ้าไม่มีวันหมดสิ้น
คันดาจิ

แปะไว้บนร่างกายแล้วปล่อยพลังของมันออกมา ถ้าเป็นนายล่ะก็ . . .
จะต้องเอาพลังของหมอนี้ออกมาได้ 100% แน่นอน . . .

ไดจิ – เรื่องแบบนั้น ขืนฉันทำ
ก็จะโดนไฟช็อตเปล่าๆน่า!!!

กิงกะ - . . . ไม่เป็นแบบนั้นหรอก
นายนะ เหมือนกับฉัน . . .

หน้า 46
ก็นายเป็นเบลซเซอร์นี่น่า . . .

ไดจิ – ฉันทำไม่ได้!! ฉันต่อสู้แบบนั้นไม่ได้หรอก!!!

กิงกะ - การต่อสู้น่ะ ไม่ใช่สิ่งที่ทำเพื่อได้มา
ซึ่งรางวัลหรือค่าตอบแทน . . . หรอกนะ
มันคือสิ่งที่ต้องทำเพื่อความเชื่อของตนหรือพวกพ้อง . . . เพื่อสิ่งที่ต้องการจะปกป้อง

หน้า 47-48
เพราะงั้น จงเดินหน้าต่อไปเถอะ

ไดจิ – ฉันช่วยหมา
จากพวกที่รังแกมันนะซิ
ไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย

กิงกะ - ไดจินี่เข้มแข็งจังเลยนะ
นายในตอนนี้น่ะ เข้มแข็งซะยิ่งกว่าพี่อีกน่ะ
ดังนั้น เดินหน้าต่อไปน่ะ

น้ำมูกเอ๋ย จงหยุด . . .

ไดจิ - ขอบคุณฮะ . . .
พี่!

หน้า 49
นันบะ - เป็นมิสติกเกอร์ที่มีค่าสูงแท้ๆ
แผนการล้มเหลวหรอเนี่ย

ให้ตายซิ ขวางได้ขวางดีจนถึงวินาทีสุดท้าย
ไอ้บ้าหน้าแว่นนั้น

แต่เอาเหอะ ตอนนี้พี่ชายที่คอยปกป้องนักหนา
ก็ไม่อยู่แล้ว
ฉันจะทะเลาะกับนายตามที่นายชอบก็แล้วกัน

แต่แหม ชักไม่อยากเอาแค่แขนหรือขาแล้วซิ
อยากฆ่าทิ้งจริงๆเลย

แต่ว่า อดทนไว้ . . .
อดทนไว้ซิ . . . ตัวฉันเอ๋ย

ไดจิ - ต่อจากนี้จะไม่มีการทะเลาะอีกแล้ว

หน้า 50
แต่เป็นการต่อสู้ต่างหาก!!!

อดทน
ไม่ไหวแล้ว

มิสติกเกอร์สายฟ้าเหลือขอแบบนั้นนะทำอะไรไม่ได้หรอกน่า เจ้าโง่!!!

ตายซ๊า
ธนู!!!

ไดจิ – ความเชื่อของฉัน . . .
ความนึกคิดของพี่ . . .

หน้า 51-52
ฉันจะปกป้องเอง!!!

นันบะ – อะ . . . อะไรกัน . . . !?
ไอ้พลังไฟฟ้านี่ . . .

หน้า 53
แฮ่ก
แฮ่ก

นันบะ – บัดซก

หน้า 54
คุโรกิ - ช้าไปนิดหรอเนี่ยเรา

หน้า 55
ไดจิ – นะ . . . นายเป็นใครน่ะ พวกเดียวกับเจ้าหมอนั้นงั้นหรอ?!!
คุโรกิ – ไดจิคุงซินะ

ชื่อของฉันคือ คุโรกิ
เป็นเพื่อนสนิทกับกิงกะ พี่ชายของเธอ

ไดจิ - . . . ของพี่ชาย . . .

คุโรกิ – สายฟ้าเมื่อกี้เป็นของเด็กคนนี้จริงๆด้วย . . .
แต่ว่า ระดับขนาดนั้น
แม้แต่จะใช้ร่วมกับมิสติกเกอร์สายเพิ่มพลังก็ทำไม่ได้นี่น่า

หน้า 56
เป็นอย่างที่กิงกะพูดไว้ไม่ผิดเลย เด็กคนนี้ . . .

ไดจิ – มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่น่ะ!!?
คุโรกิ – ถ้าอยากรู้ล่ะก็ จับมือนี้ไว้ซิ
เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้น่ะ ยังเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

ต่อๆไป เจ้าพวกนั้นก็จะเล็งโจมตีนายอยู่เรื่อยๆ
นายมีความกล้าพอที่จะละทิ้งชีวิตสามัญธรรมดาแล้วไปรู้ความจริงไหมล่ะ?

ไดจิ – ความจริง . . .
คุโรกิ - พี่ชายของนายเองก็เคยจับมือนี้มาแล้วนะ . . .

หน้า 57

หน้า 58

หน้า 59
** มือที่ยื่นออกไปคือจุดเริ่มของความสัมพันธ์อันใหม่ . . . มิสติกเกอร์จะเป็นตัวนำทางให้ไดจิไปสู่สนามรบ!! **

Thank you for reading . . .