Fairy Tail 125

Done~

ชื่อตอนประหลาดไปนิดหนึ่ง ขอโทษนะงับ พอดีป๋มไม่ค่อยถนัดเรื่องสุภาษิตซักเท่าไหร่ง่ะ :p

แก้ให้มันเป็นสุภาษิตไทยของจริงเฉยๆแหละงับ ชื่อตอน :p

แฟร์รี่เทล
ตอนที่ 125 “ข้างนอกขรุขระ ข้างในต๊ะติ๊งโหน่ง”
หน้า 1
แฟร์รี่เทล
ตอนที่ 125 “ข้างนอกขรุขระ ข้างในต๊ะติ๊งโหน่ง”

ถึงจะมีลื่นไถล่บางก็ไม่เป็นไปไรเนี่ยนี่เนอะ!? ชีวิตคนเรา!!

หน้า 2
** ไม่ว่าเสียงใครก็ส่งไปไม่ถึง!? ไพ่ตายที่ร้ายกาจที่สุดของลัคซัสกำลังจะทำงานแล้ว!! **

กาซิล – แฟร์รี่ลอร์ (กฎเกณฑ์แห่งนางฟ้า) . . .
ไอ้ท่าที่จัดการมาสเตอร์โจเซ่ได้ภายในพริบตาเดียวนั้นนะหรอ . . .

นัตซึ – หยุดนะ . . .
ลัคซัส

กาซิล – นี่มันสกปรกชัดๆ!!! ท่าโจมตีที่ทำลาย “ทุกอย่างที่ถือว่าเป็นศัตรู” เนี่ยนะ . . .

ลัคซัส – ย้ากกกก

หน้า 3
นัตซึ – ลัคซัส!!!

ลัคซัส – ย้ากกกก!!!!

เรวี่ – หยุดเดี๋ยวนี้น่ะ ลัคซัส!!!!

นัตซึ – เรวี่!!!
กาซิล – บ้าไปแล้วหรอ . . . นี่เธอมาทำอะไรที่นี่ . . .

หน้า 4
เรวี่ – มาสเตอร์เขา . . .

ปู่ของนายนะ . . .
เขากำลังป่วยเข้าขั้นวิกฤตอยู่นะ!!!!

หน้า 5
เพราะงั้น ขอร้องล่ะ!!!
พอได้แล้วเถอะนะ!!!!
ไปหามาสเตอร์เขาเถอะ!!!!

นัตซึ – ขะ . . . ขั้นวิกฤต?
ลุงกำลัง . . .

จะตายงั้นหรอ . . . ?

เรวี่ – ลัคซัส!!!!

หน้า 6
ลัคซัส – งี้ก็แจ่มซิฟระ
คราวนี้ฉันก็จะได้เข้าใกล้การได้เป็นมาสเตอร์ขึ้นไปอีกล่ะซิ

กาซิล – ไอ้บ้าเอ้ย . . .

ลัคซัส – ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!!
หายไปซะ แฟร์รี่เทล!!!!!

หน้า 7
แล้วฉันจะเป็นคนตั้งใหม่ตั้งแต่หนึ่งเอง!!!!
กิลด์ที่ไม่มีวันแพ้ใคร!!!!
กิลด์ที่แกร่งที่สุดจนใครๆต้องหวาดกลัวยังไงล่ะ!!!!

เรวี่ – ทำไมกัน . . .

นัตซึ – นี่แก . . .
ทำไมถึงได้ชั่วช้าได้ขนาดนี้ฟระ . . .

ลัคซัส – แฟร์รี่ลอร์ (กฎเกณฑ์แห่งนางฟ้า)!!!!
ทำงานได้!!!!

หน้า 8

หน้า 9

หน้า 10-11

หน้า 12
แฮ่ก
แฮ่ก
แฮ่ก
แฮ่ก

หน้า 13
สุดท้ายฉัน . . .
ก็ก้าวข้ามลุงได้แล้ว . . .

นัตซึ – แค้ก
แค้ก
กาซิล – แค้ก
แค้ก

เรวี่ – แค้ก
แค้ก

ลัคซัส – ปะ . . . เป็นไปไม่ได้ . . .

หน้า 14
ทำไมกัน!!!?
ทำไมไม่มีใครเป็นไรเลยล่ะ!!!!

กาซิล – นี่เธอ . . . ไม่เป็นไรใช่ไหม
เรวี่ – อืม . . . ฉันไม่เป็นไร
แล้วนัตซึล่ะ?
กาซิล – ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรเหมือนกัน

กาซิล – นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ย!!!!
โดนเวทย์แรงขนาดนั้นเข้าไปแล้ว ไม่น่าจะยังรอดได้อยู่นี่หว่า!!!

หน้า 15
ฟรีด – ทั้งคนของกิลด์
ทั้งชาวเมือง ทุกคนปลอดภัยดีน่า

ลัคซัส – ฟรีด!!?
ฟรีด – ไม่มีใครบาดเจ็บหรอก แม้แต่คนเดียว

ลัคซัส – มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!!!!
แฟร์รี่ลอร์นะเป็นเวทย์ที่สมบูรณ์แบบนะเฟร้ย!!!!

ฟรีด – เพราะว่า “จิตใจ” ของนายไงล่ะ
ลัคซัส

สิ่งที่นายได้สืบทอดมาจากมาสเตอร์นะ
ไม่ใช่แค่พละพลังหรือเวทมนตร์หรอก

หน้า 16
จิตใจที่นึกถึงพวกพ้อง

แฟร์รี่ลอร์เป็นเวทย์ที่จะจู่โจมเฉพาะคนที่ผู้ใช้เห็นเป็นศัตรูเท่านั้น
คงเข้าใจที่ฉันพูดซินะ ลัคซัส

เรวี่ – เบื้องลึกของจิตใจถูกแสดงออกมากับเวทมนตร์ . . .

ฟรีด – เวทย์นะ ไม่โกหกหรอกนะ ลัคซัส

หน้า 17
นั้นคือ “ใจจริง” ของนายยังไงล่ะ

ลัคซัส – ไม่ใช่!!!!
หน้าไหนก็ตามที่มาขวางทางฉันมันก็คือศัตรู!!!
ศัตรูของฉัน!!!!

ฟรีด – พอได้แล้วน่า ลัคซัส
ไปหามาสเตอร์ซะดีๆเหอะ

ลัคซัส – ปู่นะ จะเป็นยังไงก็ช่างหัวมันซิ!!!!

หน้า 18
ฉันก็คือฉัน!!!! ไม่ใช่หลานของปู่หรืออะไรทั้งนั้น!!!! ฉันก็คือลัคซัส!!!!
ลัคซัสเท่านั้นเฟร้ย!!!!!

นัตซึ – ใครๆเขาก็รู้กันทั้งนั้นแหละ

อย่ามาทำเป็นหยิ่งหน่อยเลย ไอ้บ้าเอ้ย
อีกแค่เป็นหลานของลุง จะยิ่งใหญ่ขนาดนั้นหรือไม่ยังไงก็ช่าง

หน้า 19
อีกแค่เพราะเรื่องสายเลือดอะไรนั้นอย่ามาทำเป็นเห่าหน่อยเลย!!!!!
กิลด์ทั้งกิลด์เองก็เป็นครอบครัวเหมือนกันไม่ใช่หรอไงฟระ!!!!!


ลัคซัส – อย่างแกจะไปรู้อะไร . . .

นัตซึ – ถ้าไม่รู้อะไรแล้วเป็นพวกกันไม่ได้หรอไง?

หน้า 20
ก็เพราะไม่เข้าใจกันนะซิถึงได้ยื่นมือออกมาช่วยกันไม่ใช่หรอไง!!!!!
ลัคซัส!!!!

** สายใจที่พันกัน . . . นัตซึกับลัคซัส กำปั้นของฝ่ายในจะเป็นคนแก้ปมนั้นได้!? **

ลัคซัส – หุบปากนะเฟร้ยยยยยย!!!!
นัตซึ~~~~!!!!

Thank you for reading . . .