Tales of Graces f 1

Just so I can stop bothering Rena for new chapter...-_-"



เทลส์ ออฟ เกรซเซส เอฟ
ตอนที่ 1 "ความรับผิดชอบ"
หน้า 1
??? - หนังสือนั้น...

มันอะไรเร้อ?

โซฟี? - อืม
หนังสือเล่มนี้น่ะ...

เป็นเรื่องของคนสำคัญ
พยายามปกป้องสิ่งที่สำคัญยังไงล่ะ

หน้า 2-3
** เพราะยังมีสิ่งที่ต้องปกป้อง ถึงสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ **

หน้า 4
อัสตอน - พ่อยังพูดไม่จบเลยน่ะ
อัสเบล

อัสเบล - อะไรอีกล่ะ?
พอแล้วน่ะ พ่อ

หน้า 5
...นึกว่าถ้าเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาแล้วจะเข้าใจได้ซะอีก
คนจะเป็นเจ้าคนนายคนได้ต้องมีความรับผิดชอบอย่างมากน่ะ

ถ้ายังเอาแต่คิดแบบนั้น เจ้าจะปกป้องใครไม่ได้เลยน่ะ
เฟรดเดริค - ท่านอัสตอน...

อัสเบล - [ความรับผิดชอบ...]
อัสตอน - เจ้ายังขาดความพร้อมที่จะเป็นจ้าวเมืองคนต่อไปของรันต์

อัสเบล - ปัดโธ่เว้ย!
พ่อเอาแต่บ่นอยู่ได้ น่ารำคาญชะมัด!
ฮิวเบิร์ต - ก็พี่ไปบอกพ่อว่า "อยากเป็นอัศวิน" เองนี่

พี่ฮะ
อัสเบล - ...มีอะไร?

หน้า 6
ฮิวเบิร์ต
ฮิวเบิร์ต - พ่อจะโกรธพี่ก็ไม่แปลกหรอก

อัสเบล - นายจะบอกฉันว่าไม่ให้พูดความฝันของตัวเองรึไง?
ฮิวเบิร์ต - ไม่ใช่อย่างงั้น

ก็พี่ต้องรับช่วงต่อรันต์นี่น่า...

อัสเบล - [ฉันก็ชอบรันต์อยู่...]
ฉันไม่อยากเป็นจ้าวเมืองอย่างที่พ่อบอกหรอก

ฉันอยากแกร่งขึ้น
และเพื่อการนั้น ฉันจะเป็นอัศวินของราชอาณาจักรวินโดร์ให้ได้

หน้า 7
ฮิวเบิร์ต - ทั้งที่ต่อต้านพ่อซักขนาดนั้น แต่กลับถือดาบนั้นไม่ปล่อยเลยน่ะฮะ
[นั้นมันของพ่อนะ]
อัสเบล - ช-...
ช่างฉันเหอะน่า!

[ดาบเก่าที่ไม่สามารถถอดออกจากปลอกได้]
[แต่ซักวัน]

[ถ้าฉันมีพลังมากพอที่จะดึงมันออกมาได้]
ฮิวเบิร์ต - เหวอ
ม-ม-ม-มอนสเตอร์

อัสเบิร์ต - เพอร์เฟ็ค!
ได้เวลาแสดงพลังที่แท้จริงของฉันแล้ว!

มอนสเตอร์ - กรร

หน้า 8
น-...นี่แน่ะ!
มอนสเตอร์ - กรร

อัสเบล - เจ๋งเป้งเลย ฮิวเบิร์ต!
[เมื่อไหร่ที่ฉันมีพลังมากพอจะดึงดาบนี้ออกจากปลอกได้...]

[เท่ากับว่าฉันมีพลังตามที่ฉันหวังไว้แล้ว]
มอนสเตอร์ - กรรร

อัสเบล - [พวกเราสองพี่น้องไร้เทียมทานอยู่แล้ว!]

ฮิวเบิร์ต - แบบนี้จะดีเรอะพี่? ถ้าเรายังเดินต่อไป...
พ่อบอกว่าไม่ให้ไปที่เขาหลังเมืองน่ะ...

อัสเบล - แต่นายเองก็อยากเห็นวิวที่อยู่ด้านหน้าเรานี้ไม่ใช่เรอะ?

อีกอย่าง ฉันอายุ 11 แล้วนะ
ฉันจะไปที่ๆฉันอยากไป

ฮิวเบิร์ต - ร-...รอผมด้วยฮะพี่...

หน้า 9
โห...

อัสเบล - สุดยอดไปเลย...
ฮิวเบิร์ต - "ที่ๆดอกไม้บานสะพรั้งตลอดปี" มีอยู่จริงๆด้วย...

ดูซิฮะพี่ ดอกไม้นี่เป็นดอกที่บานเฉพาะช่วงนี้ของปีล่ะฮะ
อัสเบล - [นายนี่ช่างรู้จังน่ะฮิวเบิร์ต]

ฮิวเบิร์ต - พี่ฮะ ดูนั้น...!
อัสเบล - มีอะไรเร้อ?

หน้า 10-11
อัสเบล - [เด็กผู้หญิง...?]
ทำไมถึงมานอนอยู่ตรงนี้...

หน้า 12
โซฟี่ - ...ฉันได้ยินเสียง

อัสเบล - เอ๋ะ?

โซฟี่ - ฉันได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับที่นี่
และหลับใหลมาโดยตลอด

แล้วก็ได้ยินเสียงเธอ
เลยตื่นขึ้นมา

เด็กคนนั้นมาจากไหนเร้อฮะ?
ไม่คุ้นหน้าเลยอ่ะ
อัสเบล - เธอชื่ออะไรเร้อ?

หน้า 13
เออ คือ...

ฉันอัสเบล รันต์
ฮิวเบิร์ต - ผมเป็นน้องชายของเค้า ชื่อฮิวเบิร์ต

โซฟี่ - ชื่อ...?
ชื่อ...
ของฉัน...

อัสเบล - เอ๋...?
ฮิวเบิร์ต - เอ่อ...แล้ว
เธอมาจากไหนเรอะ?

โซฟี่ - จากไหน...
ฮิวเบิร์ต - อ-...อย่าบอกนะว่า
เค้า...

หน้า 14
[สูญเสียความทรงจำ...?]
ฮิวเบิร์ต - ท-...ทำยังไงดีฮะพี่
อัสเบล - ยังไงก็พากลับไปที่รันต์ก่อนแล้วกัน...

อ้าว?
หายไปไหนแล้วอ่ะ?
พี่ฮะ! ตรงนั้น!
ตรงนั้นมันหน้าผาน่ะ!

อัสเบล - เฮ้ย!
หน้าผามันอันตรายนะ!

หน้า 15
อันตราย...?
อัสเบล - ก็ถ้าตกลงไปมันไม่ได้แค่เจ็บสาหนักเฉยๆหรอกนะ!

เข้าใจมั้ย?


*โรย*

อัสเบล - เป็นอะไรไป?
ถ้าชอบดอกนั้น...

เอ้า
เก็บไปซักดอกก็ได้นะ

หน้า 16
หลงใหลในดอกนั้นขนาดนั้นเลยเรอะ?

ในที่สุดก็กลับมาที่รันต์ได้ก็จริง
แต่ต่อจากนี้จะเอายังไงดี...

เซเรีย - นี่ๆ อัสเบล! ฮิวเบิร์ต!

อัสเบล - เชเรีย!
เชเรีย - พวกเธอแอบไปที่ทุ่งดอกไม้บนเขานั้นโดยไม่บอกฉันซินะ!
อย่าขยับจากตรงนั้นนะ!

หน้า 17
อุ๊ก...

*แค่ก*
*แค่ก แค่ก*
*แค่ก*
อัสเบล - เฮ้ย!
ไม่เป็นไรใช่มั้ย เชเรีย?

ก็บอกแล้วไงว่าขอโทษน่ะ
เชเรีย - แค่ก
แค่ก
ฮิวเบิร์ต - ร่างกายเธอไม่ค่อยแข็งแรงน่ะ อย่าทำอะไรบุบ่ามไปซิ เชเรีย

เดินไหวมั้ย?
ฉันให้ขี่หลังไปก็ได้นะ
เชเรีย - แค่ก
ม-...ไม่เป็นไรหรอก

ขืนฉันขี่หลังเธอก็ร่วงกันพอดีซิ
[เออ โทษทีวะ]

หน้า 17
เชเรีย - อ่ะ นั้นมัน
ดอกโครวโซฟี่ไม่ใช่หรอ!
อัสเบล - เอ๋? เออ...

เชเรีย - หร-...หรือว่าเธอ...
เก็บ...มาให้ฉันงั้นเร้อ...?

ฮิวเบิร์ต - ทำตามเขาไปจะดีกว่าน่ะพี่
*ซุบซิบ*
อัสเบล - อ่ะ...เออ ใช่ๆ

เชเรีย - โอเค
ถือซะว่านายหยิบดอกไม้มาให้ฉัน ฉันจะยกโทษให้แล้วกัน
ฮิวเบิร์ต - เห้อ

เชเรีย - เอ๋?
เธอให้ฉันด้วยเร้อ?

ข-...ขอบใจนะ
ดีใจจัง
โซฟี่ - ดีใจ...

หน้า 19
ว่าแต่ เด็กคนนี้เป็นใครเร้อ?
โซฟี่ - คือว่า เด็กคนนี้ท่าทางจะสูญเสียความทรงจำน่ะ...

เชเรีย - เอ๋!?
แบบนั้นก็แย่น่ะซิ

เฟเดริค - เชเรีย เปิดทางให้หน่อย

เชเรีย - คุณปู่
ท่านอัสตอน
ฮิวเบิร์ต - มีอะไรรึครับคุณพ่อ?

อัสตอน - อัสเบล ฮิวเบิร์ต
มีสารมาจากราชอาณาจักร

หน้า 20
โอรสของท่านผู้นั้นจะแวะเวียนมาที่เมืองนี้ระยะหนึ่ง
พ่อกำลังจะออกไปรับท่าน

ยังไงก็รักษามารยาทหน่อยล่ะ
เข้าใจมั้ย อัสเบล?
อัสเบล - [ฉันอีกแล้วเรอะ...]

เฟเดริค - ท่านอัสเบลขอรับ สุภาพสตรีผู้นั้นเป็นใครกันรึขอรับ?
ดูไม่เหมือนเป็นคนในรันต์เลยน่ะขอรับ...
อัสเบล - เฟเดริค

เค้าสูญเสียความทรงจำ ฉันเลยไม่รู้เหมือนกันว่าเค้ามาจากไหน
เฟเดริค - หรือขอรับ...
เชเรีย - คุณปู่ก็ไม่รู้จักเค้าเหมือนกันเหรอคะ...?

อัสตอน - ...เข้าใจล่ะ
งั้นเดี๋ยวพ่อยืนคำขอไปที่สถานที่ราชการแล้วกัน

อัสเบล - จะไปให้เจ้าหน้าที่รัฐจัดการให้เรอะ...?

หน้า 21
อัสตอน - พ่อคิดว่านั้นเป็นวิธีที่จะทำให้รู้ถึงที่มาที่ไปของเขาได้เร็วที่สุดแล้วน่ะ

แบบนั้นเธอคงสบายใจมากกว่าใช่มั้ยล่ะ?

อัสเบล - [ต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ "ผู้ใหญ่" งั้นเร้อ...]

โซฟี่ - ฉัน...
จะ...

อัสเบล...

ฉันจะอยู่
กับอัสเบล...

อัสตอน - นี่มันเรื่องอะไรกัน อัสเบล?

หน้า 22
อัสเบล - [นี่เค้า...]

["ความรับผิดชอบ"...เรอะ...]
ไม่ต้องยื่นคำขอแล้วล่ะ
พ่อ

ผมจะรับผิดชอบในการหาที่ไปที่มาของเค้าเอง!

ฮิวเบิร์ต+เชเรีย - เอ๋...!?

อัสตอน - ไร้สาระ!
เด็กอย่างเจ้าจะไปรับผิดชอบชีวิตคนๆหนึ่งได้ยังไง

หน้า 23
อัสเบล - อะไรนะ!?
เฟเดริค - ท่านอัสตอนขอรับ

จวนจะได้เวลาแล้วนะขอรับ

อัสตอน - ...อัสเบล
เดี๋ยวเราค่อยคุยเรื่องนี้กันตอนหลัง

อัสเบล - ...อะไรของเค้า

[แล้วใครล่ะที่จู้จี้จุกจิกว่าจะให้เรา...]
[โตเป็นคนที่มีความรับผิดชอบอยู่ประจำ]
น่าโมโหชะมัด

ฮิวเบิร์ต - พ-...พี่ฮะ
เชเรีย - นี่เธอเอาจริงเรื่องจะหาที่มาของเค้าจริงๆเร้อ?
อัสเบล - ก็แหงซิ

ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวฉันหาทางจัดการให้เอง!
โซฟี่ - อืม

หน้า 24
เชเรีย - เชื่อเค้าเลย...
อัสเบล - [เอาล่ะ!] เท่านี้ก็โอเคแล้ว ต่อไปก็ต้องคิดชื่อให้เธอล่ะนะ!

ฮิวเบิร์ต - นั้นซินะ ถ้าไม่มีชื่อคงลำบากแย่...
อัสเบล - อืม

[ได้ล่ะ!]
[ไทเกอร์]
[เฟสติเวล]
[เป็นไง]
เชเรีย - [อีตาบ้า!]
ฮิวเบิร์ต - อ่ะ...อืม

ลองตั้งตามชื่อดอกไม้ดีมั้ย?
ก็เราไปเจอเค้าที่ทุ่งดอกไม้นี่

อัสเบล - อ่ะ...
เชเรีย ดอกที่เธอถือนั่นมันชื่อว่าอะไรนะ?
เชเรีย - เอ๋ะ? ดอกโครวโซฟี่...

อัสเบล - โครวโซฟี่เร้อ...
...งั้น!

หน้า 25
เธอชื่อ "โซฟี่" แล้วกัน!
เชเรีย - โซฟี่เรอะ...
ชื่อเรียกง่ายดีนี่
ฮิวเบิร์ต - อืม เป็นชื่อที่เยี่ยมเลยฮะ

โซฟี่ - โซฟี่...
อัสเบล - คิดว่าไง?
เธอชอบชื่อนี้มั้ย?

โซฟี่ - ชื่อของฉัน...
คือโซฟี่...

อัสเบล - งั้นก็ยินดีที่ได้รู้จักนะ โซฟี่
** ตอนต่อไป การพบปะครั้งใหม่กำลังรอพวกเขาอยู่ **