Code:Breaker 222

ขอโทษครับ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องสุภาษิตคำพังเพยซักเท่าไหร่ ต่อให้รู้ตัวญี่ปุ่นแต่ของไทยไม่รู้ก็ไม่มีความหมายเนอะ - -"



โค้ดเบรคเกอร์
โค้ด:222 "อัลพิสแห่งความชั่ว 3 - ไพ่ส่วนเกิน
หน้า 1
** โทกิมาช่วยแล้ว!! **
โทกิ - เฮ้อ...
แย่จังแฮะ
โลกมันเป็นอะไรไปหมดแล้วเนี่ย?

ไม่นึกเลยนะว่าฉันต้องมาสู้กับเธอแบบนี้
...ซากุระจัง

แต่ว่าดูจากสถานการณ์ตอนนี้...

หน้า 2
ไม่ว่าจะทำยังไงเธอก็คงไม่หยุดซินะ!!
** โทกิท้าดวลกับสายพันธ์หายากที่สามารถหักล้างพลังพิเศษได้ด้วยการโจมตีทางกาย!! **

หน้า 3
รุย - เดี๋ยว โทกิ!! นี่นายคิดจะฆ่าซากุระ...

โทกิ - มั่วแต่ไปทำให้แท่งเหล็กดับสูญ
ตรงเท้า...

เปิดโล่งเลยนะ!!

หน้า 4
รุย - เมื่อกี้มันอะไร...!?

[มันเหมือนโดนเพลิงสีฟ้าเผาเป็นจุลเลย!?]

โทกิ - ...เข้ามาขวางจริงๆด้วยซินะ

หน้า 5
ไอ้พ่อบ้าเอ้ย

นายก - ไม่ไหวเลย...โจ้กเกอร์พลังแม่เหล็กที่สามารถเอาชีวิตสายพันธ์หายากด้วยการโจมตีทางกายภาพได้
จะให้ซากุระจังบาดเจ็บไม่ได้ด้วย

โทกิ นี่นาย จงใจลากนายกให้ออกมาแถวหน้า...
โทกิ - แหงซิ!? จะให้หมอนี้ใช้ซากุระจังตามใจชอบได้ไง?

...ฉันจัดการไอ้หมอนี้เอง

รุย - โทกิ...

หน้า 6
โอกามิ - ไม่ได้นะ

โทกิ - หา!?

พูดอะไรน่ะ โอกา-...
โอกามิ - นายน่ะถอยไปเลย
โทกิ - หา!?
โอกามิ - ยังไงก็ไม่ได้
โทกิ - เฮ้ย...!? พูดบ้าอะไรของนาย...

โอกามิ - ไม่ได้!!
ต่อให้นายเกลียดเขายังไง เขาก็ยังเป็นพ่อนายไม่ใช่เร้อ!!

...เพราะงั้น นาย
นายจะฆ่าเขาไม่ได้นะ

รุย - เรย์...
นี่นาย...

หน้า 7
...ว่าไป ตอนที่นาย...
ตามล่า "ผู้แสวงหา" ก็ตั้งหน้าตั้งตาแต่จะหาเขาเหมือนคนบ้าเลยนี่นะ

...ถึงฉันจะขำ แต่ก็รู้สึกขยักแขยงด้วยเหมือนกัน
เพราะต่อให้เขาจะชั่วช้าแค่ไหน คนที่นายฆ่าไปก็ยังเป็นคนที่ชุบเลี้ยงนายมา
...แต่ว่านะ

[ฉันไม่อยาก...เห็นคุณต้องไปทำร้าย]
[คนอี่นอีกแล้ว]

โทกิ - ...ก็เพราะเป็นพ่อนั้นแหละ...
ถึงไม่อยากเห็น
ความเน่าไปมากกว่านี้

ขอบใจนะ โอกามิคุง
แต่ว่า

หน้า 8
นายคง...ไม่ซิ มีแต่นายคนเดียวที่น่าจะเข้าใจ
ว่าฉันต้องจัดการ...หมอนี้ด้วยตัวฉันเองเท่านั้น

หน้า 9
โทกิ - แว้ก!

[ซี่โครงตูหักเลยนะเฟ้ย]
เจ็บ!! ทำบ้าอะไร...
โอกามิ - งั้นก็ตามใจ...แต่ว่า

อย่าหันกลับไปมองแต่อดีต
คิดแค่ว่าตอนนี้ต้องทำอะไรก็พอ

โทกิ - นายก็เลิกพูดพล่ามแล้วทำอะไรซักอย่างกับซากุร-...

สองสี่!? "มามอน" งั้นเร้อ!? แต่ว่าทำไม...

หน้า 10-11
สีทั้งเจ็ด
แสงทั้งเจ็ด
เปลวทั้งเจ็ด...
งดงามจริงๆเลยนะ...

เพลิง...ทั้งเจ็ดนี้...

หน้า 12
รุย - เพลิงทั้งเจ็ด!?
น-...นี่มันหมายความว่าไง...!?
ต่อให้มีแขนของจิ๋วกามิ มนุษย์ที่ไม่ได้มีพลังพิเศษก็ไม่น่าจะใช้พลังได้นี่...

นายก - แต่ถ้า

มีแหล่งพลังพิเศษก็อีกเรื่องหนึ่งไม่ใช่รึ?
*สวบ*

หน้า 13
รุย - เนะเนะเนะ!!

นายก - แขนของพันธ์ผสมอย่างจิ๋วกามิดูเหมือจะมีพลังของสายพันธ์พิเศษที่สามารถดูดเอาพลังพิเศษอยู่ด้วย
เนะเนะเนะ - อุ๊ก
นายก - ฉันก็เลยลากยัยนี้มาด้วย เผื่อจะใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง

เนะเนะเนะ - อุ๊ก...
อุ๊บ...
ถึงพลังแม่เหล็กจะถูกปลดปล่อยออกมาจาก "กล่อง" ที่คุณซากุระโคจิเปิดจนสามารถกลับจากสภาพลอสต์ได้
พลังแม่เหล็กส่วนมากก็กลับไปที่นาย เพราะงั้นยัยนี้ก็หมดประโยชน์แล้ว

ในเมื่อนายรู้ความจริงแล้ว ฉันก็ไม่ต้องเก็บมันไว้แล้วซินะ?
เนะเนะเนะก็ไม่ได้เป็นญาติฉันซะหน่อย
เขาก็แค่ "ไพ่ส่วนเกิน" ที่มีไว้ทดแทนนายเท่านั้น

หน้า 14
โทกิ - ...หุบปาก
แก...

หน้า 15
ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!!

หน้า 16
รุย - อึก!!
พลังแม่เหล็กไฟฟ้าของโทกิถูกแพร่ทั่วไปหมด!!

*เปรี๊ยะ*
*เปรี๊ยะ*

มิชิรุ - [ถึงจะหยุดการดับสูญไม่ได้แต่มันก็ไม่สามารถดับอย่างอื่นได้ถ้ามันกำลังดับพลังพิเศษอื่นอยู่...]

หน้า 17
โอกามิ - ..."กล่อง"นั้น มันไม่เหมาะกับคุณหรอกนะ

คุณซากุระโคจิ!!

ข้าวกล่อง - ..."กล่อง" ก็คือ "กล่อง"
แต่ยังไงก็สู้ "ข้าวกล่อง" ไม่ได้อยู่ดี

หน้า 18
เรย์คุง

รุย - ข้าวกล่อง!!
นี่นาย ยังไม่ตาย...

หน้า 19
ข้าวกล่อง - อืม เหมือนฉันจะง่วงเลยพล่อยหลับไป
รุย - สลบเมิดไปเพราะแผลนั้นมากกว่ามั้ง

ข้าวกล่อง - ถึงจะผิดแผนไปหน่อย
แต่ก็ดีแล้วที่ "กล่อง" แห่งความชั่วนั้นเปิดและปล่อยพลังดับสูญออกมา

โอกามิ - นี่นาย เห็นสภาพ...
โศกนาฏกรรมในเมืองนั้นแล้วยังจะบอกว่าอยากได้พลังดับสูญนี่อยู่อีกเร้อ...

*พรึ่บ*

ข้าวกล่อง - อย่ามาเข้าใกล้ซากุระจังนะ
ถ้ายังขวางอีก ต่อให้เป็นเรย์ฉันก็จะฆ่า

หน้า 20
...บอกไปแล้วนี่ ว่าซากุระต้องมาเข้าพวกกับพวกเรา
ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่าต้องเป็นแบบนี้

ความสิ้นหวังนั้นไง
ความสิ้นหวังที่ผู้คนสร้างขึ้นไม่มีวันจบทำให้ซากุระปิดใจลง
มนุษย์นั้นแหละที่ผิด เพราะงั้นถึงไม่เห็นใจ

โอกามิ - ข้าวกล่อง...นาย...

** สายสัมพันธ์ระหว่างสายพันธ์หายาก...!? เมื่อข้าวกล่องกลายมาเป็นศัตรู ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งเขาได้แล้วงั้นเร้อ!? **
ข้าวกล่อง - พลังดับสูญต้องเป็นของฉัน

next: คำโกหกของคนหมู่มากก็คือความจริง...!!
to be continued