Karakuridoji Ultimo 2

*sigh*

Waiting for a better raw . . . since I need to go update at Thai website as well and am too lazy to crop up the cam raw to separate the pages as well . . . >_<"

CB, will be here after I get Rena's raw, since I'm stuck with a blurry tiny kanji of the cam raw. -_-"

ENJOY~! Thai readers~ >_<"

PS. Starting to have doubt about Ultimo's gender . . . so is that guy a girl or a boy? >_<"

คาราคุริโดจิอุลติโม่
ม่านที่ 2 "โอรสสีอิฐ เล่นสนุกด้วยรอยยิ้ม"
หน้า 1
** การพบกันอีกครั้ง!! . . . และก็ . . . **
ยามาโตะ - อุลติโม่ . . . ?

คนขาย - อุลติโม่?

ลุเน่ - อุลติโม่?

ยามาโตะ - . . . อุลติโม่ . . .

หน้า 2
คืออะไรหรอ ลุเน่?
ลุเน่ - ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะ!

นี่ วันนี้นายเป็นอะไรหรอเปล่าเนี่ย? ยามาโตะคุงวันนี้ดูแปลกนะ!?
ไม่ซิ แล้วทำไมจู่ๆถึงพลั่งปากออกมาแต่กลับ . . .
ยามาโตะ - ฉันไม่ได้พูดซะหน่อย คำๆนั้นน่ะ!

หน้า 3
คาราคุริโดจิ อุลติโม่
ม่านที่ 2 "โอรสสีอิฐ เล่นสนุกด้วยรอยยิ้ม"

ไอแอมคาราคุริมาสเตอร์~~!! จะจัดการกับแกเอง~~!!

หน้า 4
แต่ว่า แขนเท่ห์เป็นบ้าเลยแฮะ

ลุง นี้มันตุ๊กตาอะไรกันหรอ?
คนขาย - เรื่องนั้นลุงเองก็ไม่รู้เหมือนกันแหละเน่อ

ลุงเองก็เปิดร้านขายของเก่ามาตั้งหลายปีแล้ว แต่เพิ่งเคยเห็นของแบบนี้เป็นครั้งแรกเนี่ยแหละ
คนแต่ละคนที่มาตรวจสอบดูก็กลับไม่รู้ทั้งชื่อ ทั้งวัตถุดิบที่ใช้ทำ ทั้งอายุ

แต่มันก็เป็นของที่ลุงเก็บตกได้มาจากภูเขาโน้นแหละนะ

ลุเน่ - เก็บตกได้หรอ!!?
คนขาย - ฮ่าๆๆ ก็เก็บเจ้านี้ได้ตั้งนานมาแล้วล่ะนะ
แต่ว่า มีอยู่เรื่องหนึ่ง

หน้า 5
จะว่าไปแล้ว หลุมนั้น
ถ้างั้นเด็กคนนี้ก็คงจะตกลงมาจากอวกาศล่ะกระมั้ง

ยามาโตะ - สุดยอดเลยแฮะ!
ลุเน่ - ซะที่ไหนล่ะ!
ลุงก็ด้วย อย่าเอาของที่เก็บตกมาวางโชว์ในร้านแบบนี้ซิ!

คนขาย - โฮ่ะๆ ของที่ตนเก็บได้จะถือไปเป็นของๆตัวเองก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่
ถ้าพวกเจ้าไปที่เขานั้นก็คงจะรู้ล่ะนะ
ลุงเองก็ตั้งใจจะทำให้ไอ้ภูเขากองขยะนั้นมาสวยเหมือนเดิมซักนิดก็ยังดีล่ะนะ

หน้า 6
คนสมัยนี้น่ะ มองสิ่งของเป็นของธรรมดามากเกินไป
เพราะอย่างงั้นกฏหมายต่างๆถึงได้มีแต่พวกไม่ได้เรื่อง พวกบ้าก็ตั้งหลายที่จะทำอะไรก็ได้ ขอแค่ความไม่แตกก็พอ

ดูอย่างร้านนี้ซิ
มีแต่สมบัติดูมีค่าที่ลุงไปเก็บมาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของลุงเองทั้งนั้น
คนต่างๆที่แค่การวัด "จุดดี" "จุดด้อย" ของสิ่งของด้วยมาตรฐานตัวเองไม่ได้จนต้องไปให้คนอื่นทำให้
สุดท้ายต้องมีชีวิตอยู่โดยไม่รู้ตัวเลยว่าถูกคนอื่นบ่งการอยู่ทั้งๆอย่างงั้น

หน้า 7
ลุเน่ - ลุง . . .
ยามาโตะ - แต่ว่านะ จะบอกว่าตกลงมาจากอวกาศมันก็ฟังดูก่ำๆกึ่งๆยังไงชอบกลอยู่น่ะ

ลุเน่ - นายไม่ได้ฟังเลยหรอ
ยามาโตะ - แล้วทำไมถึงไม่มีในพวกข่าวหรืออะไรเลยฟระ เรื่องใหญ่โตขนาดนี้

อุลติโม่ - . . . นายท่าน

หน้า 8-9
ไม่ได้เจอกันตั้ง 9 ศตวรรษเลยนะครับ ท่านยามาโตะ!!!
อุลดีใจจริงๆที่ได้เจอทั้งอีกครั้ง!

หน้า 10
ลุเน่ - พูดได้ด้วย

คนขาย - ขยับได้ด้วย

ยามาโตะ - แก้วบาดโว้ย

แล้วนี่นายเป็นใครกันฟระเนี่ย!!!
ทำไมเด็กถึงเข้าไปอยู่ในโชว์เคสแบบนั้นได้ฟระ!!!

อุลติโม่ - ใจร้าย . . . !

นายท่านลืมอุลไปแล้วอย่างงั้นหรอครับ?
เวลานั้น วันที่พวกเราทำสัญญากัน ที่ท่านยามาโตะกลายเป็นเจ้านายของอุล แล้วอุลก็กลายเป็นข้าน้อยของท่านยามาโตะอ่ะ

หน้า 11
ลุเน่ - ไม่จริงง่ะ . . .
ยามาโตะคุง ที่แท้นาย . . .

ยามาโตะ - ที่แท้บ้าบออะไรกัน! ฉันเคยไปทำเรื่องแบบนั้นได้ซะเมื่อไหร่กันเหล่า
ฉันก็อยู่กับเธอตลอดตั้งแต่เล็กจนโตเลยไม่ถูกหรอไง!

ลุเน่ - . . . ถ้างั้น . . .
เด็กคนนั้นเป็นใครกันล่ะ?

ยามาโตะ - ไอ้ที่ถามว่าเป็นใครเนี่ย . . . !?
มันอะไรกันเหล่า!?
อุลติโม่ - . . . นั้นซินะครับ . . .
ถ้าท่านยามาโตะที่มาเกิดใหม่ในชาตินี้จำชื่อของอุลได้ก็คงถือว่าเป็นปฏิหารย์แล้วล่ะนะครับ

ยามาโตะ - เกิดใหม่งั้นหรอ!!?

อุลติโม่ - ครับ
คุณคือท่านยามาโตะในศตวรรษที่ 12 คนนั้นไม่ผิดแน่นอนครับ

หน้า 12
ถ้าถามว่าเพราะอะไร นั้นก็เพราะพลังขับเคลื่อนของคาราคุริโดจิ (โอรสจักรกล)อย่างอุลนั้นมาจากความรักที่มีต่อผู้เป็นนาย
นั้นคือสิ่งเดียวที่เป็นข้อกำกับของต้นตอสิ่งที่จะกลายไปเป็นความดีความชั่วที่สูงสุด
จนกว่าจะได้ร่ำเรียนทั้งหมดจากนายผู้นั้น เราจำต้องเชื่อฟังคำนาย ปกป้องนาย และสู้เพื่อนายเท่านั้น
อย่างน้อยที่สุด สิ่งเดียวที่พูดได้ในความจริงตอนนี้

ก็คือที่อุลตื่นขึ้นมาได้นั้นก็เพราะท่านยามาโตะเข้ามาในเขตแดนเท่านั้น

หน้า 13
ยามาโตะ - เขตแดนงั้นหรอ?

อุลติโม่ - ถึงจะอยากพูดคุยรายละเอียดตอนนี้ แต่ว่าท่านยามาโตะ
ตอนนี้ผมจะขอแจ้งข่าวร้ายเร่งด่วนที่สำคัญนี้ซะก่อน

ไวส์ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาในยุคสมัยนี้เป็นอันเรียบร้อยแล้ว

ลุเน่ - ไวส์ . . . ?

อุลติโม่ - ครับ

ตัวตนที่เป็นขั้วตรงกันข้ามกับอุล
คาราคุริโดจิแห่ง "อธรรม" ที่ชื่นชอบการฆ่าทำลายล้าง

หน้า 14
ความโกรธเกลียดของไวส์ที่ถูกท่านยามาโตะขับไล่ไสส่งในวันนั้นคงจะถึงขีดสุดแล้วเป็นแน่
หมอนั้นที่ถูกเสียงตะโกนสุดชีวิตของท่านไล่ตามไประหว่างที่หนีไปในห้วงเวลา เขาคงจะกลับมาตามล่าท่านที่เกิดใหม่ในชาตินี้อีกเป็นแน่

หมอนั้นจะต้องซ่อนอยู่ที่ไหนซักแห่งในยุคนี้อยู่เป็นแน่

ถ้าไม่รีบตามหาหมอนั้นและจัดการกับมันให้ได้ก่อนที่มันจะไปพบกับนายของมันและได้พลังกลับคืนมาล่ะก็
ทั้งท่านยามาโตะทั้งโลกใบนี้ต้องเข้าสู่สภาวะวิกฤตเป็นแน่

หน้า 15
เอาล่ะ ท่านยามาโตะ!
จงกล่าว "คำสาบานแห่งความรัก" กับอุลและร่วมกันโค่นล้มหมอนั้นให้ได้เหมือนกับวันนั้นเถอะ!!!

ลุเน่ - คำสาบาน!

คนขาย - แห่งรักหรอ!

ยามาโตะ - . . . ฟังนะ ไอ้หนู . . .

หน้า 16
โทษทีล่ะ แต่ฉันนะ
ตอนนี้กำลังลำบากอยู่แล้ว ที่จะหาของขวัญให้กับคุณซายามะ

คุณซายามะเขาอ่ะนะ
เป็นคนที่ฉันใฝ่ฝันถึงมาตั้งแต่อนุบาล ประถม ยันมัธยม ฉันจะปล่อยให้วันนี้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

หน้า 17
ไอ้คาราๆอะไรเนี่ยมีไว้เพื่ออะไรฉันก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ว่านายจะไปเล่นทำกระจกตกแบบนั้นไม่ได้
ถ้าเข้าใจแล้วก็อย่าทำเรื่องอันตรายๆแผลงๆแบบนั้นอีก

โอเคไหม?

อุล - . . . ท่านยามาโตะ . . .

ยามาโตะ - นี่ ลุงนะ!
ลุงเองก็ด้วย
ก่อนที่จะไปคล้อยตามการละเล่นของหลานตัวเองก็น่าจะหัดดูว่าเหมาะสมไหมซะก่อนนะเฟร้ย!!!

คนขาย - แต่ว่า . . .
ลุงเก็บตกเจ้าเด็กนี้มาได้จริงๆนะ

หน้า 18
ยามาโตะ - เฮ่อ
ให้ตายเหอะ ไอ้ร้านขายของเก่านั้นมันร้ายกาจจริงๆเลยวุ้ย

เลยต้องมาเสียเวลาโขอยู่ในนั้นเลยให้ตายดิ
รีบไปก็เปล่าประโยชน์จริงๆด้วยซินะเนี่ย

โธ่เว้ย คราวนี้จะทำไงดีล่ะเนี่ย ของขวัญของคุณซายามะ ขืนแบบนี้ต้องขโมยเอาลูกเดียวเลยหรอเนี่ย
ลุเน่ - นี่ ยามาโตะคุง
เด็กคนเมื่อกี้นี่เนี่ย แปลกจริงๆเลยนะ

ถึงตอนที่เข้าไปในร้าน ฉันจะเรียกชื่อของยามาโตะคุงก็จริงเถอะ
แต่ว่าทั้งเรื่องที่ยามาโตะคุงเป็นคนพูดคำว่าอุลติโม่ก่อนคนแรก และก็เรื่องอื่นๆ มันผิดธรรมชาติมากเกินไปหน่อยนะ

หน้า 19
ลุเน่ - . . . นายรู้สึกตัวใหม่?
ตอนแรกเนี่ย พอมองดูเขาแล้วร่างกายก็ดูทรุดโทรมเอามากเลย
แต่พอเข้ามากอดยามาโตะคุงแล้ว เขากลับดูสวยขึ้นๆทุกที

ยามาโตะ - รู้สึกไปเองมากกว่ามั้ง คงไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆก็ผลุดขึ้นมาบนหัวเองหรอกนะ
ลุเน่ – แบบนี้มันคงไม่ใช่แค่ผลุดขึ้นมาเฉยๆแล้วล่ะ

แล้วยิ่งไปกว่านั้น

ตอนแรกที่ฉันเห็นเขา เขาเป็นตุ๊กตาจริงๆไม่ผิดแน่

ยามาโตะ - ก็นะ

หน้า 20
ลุเน่ - ก็นะงั้นหรอ . . . ! ถ้างั้นทำไม . . . !
ยามาโตะ - ฉันไม่อยากเข้าไปพัวพันนะซิ

จริงแล้ว มันมีอีกอย่างหนึ่งที่ผลุดขึ้นมาบนหัวพร้อมกับชื่อนั้น

ดันสตัน

หน้า 21
. . . ใบหน้าแบบนั้น
บอกได้เลยว่าเป็นหน้าชนิดแบบว่าถ้าเข้าไปยุ่งล่ะก็ต้องเป็นเรื่องแน่

ไอ้เรื่องเกิดใหม่อะไรนั้นน่ะ ฉันไม่เชื่อหรอก แต่ว่าฉันไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้
จะให้คุณซายามะมาติดร่างแหไปด้วยไม่ได้ด้วย
ลุเน่ - แต่ว่า ยามาโตะคุง

ก็เพราะฉันเป็นคนรู้ดีที่สุดว่า
ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นจริง นายเป็นคนที่จะไม่ปล่อยวางเฉยแน่ๆ ก็เลยเป็นห่วงนะซิ

ไวส์ - เสียใจด้วยนะเฟร้ย
แต่ว่าแกนะเข้ามาพัวพันเรียบร้อยแล้วล่ะ

หน้า 22
อาการิ ยามาโตะ

หน้า 23
ไม่ปล่อยให้หนึกไปไหนได้หรอกนะเฟร้ย เพราะฉันเนี่ยแหละจะเป็นของขวัญให้แกเอง

คนขับ - อะไรน่ะ!!!

ไวส์ - คาราคุริเฮนเกะ (หุ่นยนต์แปลงกาย)

หน้า 24-25
"คาเมะโนโกะ" (เลื่อยเต่ายักษ์)

โนโกะซาริบิกิ (เลื่อยผ่า)!!!

หน้า 26
คนเดิน - เหวอออ

หน้า 27
ไวส์ - . . . หึหึ

ดันมาจนได้ซิน่า

เพราะแกเลยทำให้ฉันผ่ารถเมย์นั้นเป็นสองท่อนเท่าๆกันไม่ได้เลยนะเฟร้ย

หน้า 28-29
อุลติโม่!!!

ยามาโตะ - อุลติโม่!?
ลุเน่ - ยามาโตะคุง!!!
รถเมล์ถึงกับลอยเลยนะ!!!

อุลติโม่ - . . . ต้องขอโทษด้วย ท่านยามาโตะ ที่ตามท่านมาโดยพลการ

ยามาโตะ - . . . นี่นาย . . . ทำไมถึงลอยได้ด้วย . . .

หน้า 30
คนเดิน - เห้ย นั้นมันอะไรฟระนั้น!!!
อุบัติเหตุหรอ!?
รถเมล์ลอยได้?
คนลอยได้ด้วย?
แขนมันยาวไปหน่อยหรอเปล่า?

ไวส์ - หึหึ . . . ดันคนเยอะกว่าตอนนั้นแยะเลยแฮะ
คนมามุงดูมากขนาดนี้เลยหรอเนี่ย
แบบนี้ท่าทางจะอาละวาดได้หน่ำใจแน่ล่ะคราวนี้ เนอะ อุลติโม่

อุลติโม่ - . . . ไวส์ . . .
พลังงานเต็มเปลี่ยมนั้นมัน . . .

หรือว่า นายพบกับนายแล้วงั้นหรอ . . . !?

หน้า 31
ไวส์ - ห๊า?
ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับแกเลยนี่ อุลติโม่

อุลติโม่ - แย่ล่ะซิ
หมอนั้นได้เจ้านายไปเรียบร้อยแล้ว

ถ้างั้นเจ้านายของมันก็น่าจะอยู่ใกล้ๆนี่ซิ . . . !
ใครกัน . . . !?
เจ้านายของไวส์นะ!!!

ไวส์ - เห้ยๆ นี่แก หาเจ้านายฉันอยู่นั้นเนี่ยคิดจะทำอะไร
หรือว่า คงไม่คิดจะจัดการกับนายฉันซะก่อนหรอกนะใช่ไหม

อุลติโม่ - . . . ชิ!!!
ไวส์ - หึหึหึ . . .
ทำเรื่องสกปรกๆแบบนั้นไม่ได้ล่ะซิท่า

หน้า 32
"ธรรมะ"
อย่างนายน่ะนะ

หน้า 33
อุลติโม่ - อุ๊ก . . .

ไวส์ - หึหึ . . . ไอ้บ๊องเอ้ย เจ้านายก็ยังไม่มี ปล่อยพลังตามใจชอบก็ไม่ได้ . . .
แถมตราบใดที่แกยังปล่อยมือไม่ได้ทั้งสองข้างเพื่อป้องกันผู้อื่นก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น

หน้า 34
"ธรรมะ" กับ "อธรรม" ถ้าเอามาสู้กันแล้วฝ่ายไหนจะแกร่งกว่างั้นหรอ?
มันก็ต้องอธรรมแหงๆอยู่แล้ว

อุลติโม่ - อุ๊บ . . . !

ไวส์ - โอ๊ะโอ้
แกนะอย่าขยับจะดีกว่าล่ะมั้ง อุลติโม่

กลไกที่ใช้ขับเคลื่อนคาราคุริโดจิ
วิญญาณ

หน้า 35
คาเมะโนโกะของฉันนะเฉียดวิญญาณของแกอยู่นะเฟร้ย
ลืมไปแล้วหรอไง ว่าถ้าไม่มีวิญญาณ คาราคุริโดจิก็จะหยุดการทำงานอย่างสมบูรณ์

ลุเน่ - เดี๋ยวก่อน ยามาโตะคุง!
ผู้โดยสาร - เห้ย
นี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้นฟระเนี่ย!

ลุเน่ - แบบนี้มันไม่ใช้เรื่องปกติแล้วนะ!
ตอนนี้เราต้องคิดหาวิธีหนีให้ได้ก่อน!

หน้า 36
ไวส์ - หึหึ . . .
ได้เจอกันแค่แป๊ปเดียวเองก็เหอะ แต่ต่อให้แกจะหัวเราะหรือร้องได้ยังไง
อุลติโม่ แกนะจบแค่นี้แล้ว
โลกนะมันต้องเป็นของ "อธรรม"

ลาล่ะ
อุลติโม่

หน้า 37
อุลติโม่ - อ่ะ . . .

ท่านยามาโตะ . . .

หน้า 38

หน้า 39
ลุเน่ - เดี๋ยวซิ นายจะทำอะไรนะ ยามาโตะคุง ตรงนั้นน่ะมันอันตรายนะ!

ไวส์ - ไง ออกมาแล้วงั้นหรอ ยามาโตะ
แต่ว่าถึงนายจะทำการสาบานกับเจ้าหมอนี้ตอนนี้มันก็ช้าไปแล้วล่ะเฟร้ย

การต่อสู้ระหว่าง "ธรรมะ" กับ "อธรรม" คราวนี้น่ะ ฉันไล่มันจนตรอกเรียบร้อยแล้ว
แกนะอยู่เฉยๆแล้วดูฉันซัดหมอนี้อยู่ตรงนั้นแหละ

ไว้ฉันทำลายทุกสิ่งที่เป็นของสำคัญของแกเสร็จแล้วจะสะสางกับแกทีหลัง

ยามาโตะ - ไม่ปล่อยให้ทำได้หรอก

หน้า 40-41
ถ้าแกบังอาจลงมือกับคุณซายามะล่ะก็ ฉันเนี่ยแหละจะเป็นคนซัดแกเอง!!!

ไวส์ - คุณซายามะ!?
ซัดงั้นหรอ? แกเนี่ยนะ? จะซัดฉัน? ด้วยกระเป๋านั้นหรอ?
ไอ้หมอนี้ยังเข้าใจยากไม่เปลี่ยนไปเลย!

จะให้คิดบ้ายังไง
คนที่จะตายก็คือแกนั้นแหละ อาการิ ยามาโตะ

อุลติโม่ - หึหึ . . .

ถ้าเป็นเรื่องสิ่งสำคัญนี้ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยนะ
ทั้งเรื่องที่ยังคิดว่าอุลเป็นเด็กชาวมนุษย์ ทั้งเรื่องที่จะเข้าโจมตีไวส์ ทุกอย่างยังเป็นเหมือนท่านคนเดิมไม่เปลี่ยนเลย

หน้า 42
แค่นี้ อุลก็ดีใจจนพลังพุ่งขึ้นเต็มเปลี่ยมแล้วล่ะ

เพราะท่าน ไวส์เลยเปิดช่องว่างอยู่ชั่วขณะหนึ่งด้วย
เท่านี้ก็ใช้พลังทั้งหมด สร้างดาบยาวแล้วแม้ต้องแลกด้วยชีวิต

หน้า 43
ก็ต้องปิดชีวิตหมอนั้นให้ได้!!!

คาราคุริเฮนเกะ "จึรุกิ" (หุ่นยนต์แปลงกาย ทักษะกระเรียน)

หน้า 44-45
คาคุเจนเซ็น (บทอวยพรกระเรียนพันคม)

เห็นไหมล่ะ ไวส์
เมื่อยามลำบากก็ต้องมีคนเข้ามาช่วยเหลือแน่นอน นี้แหละคือพลังของ "ธรรมะ" ที่ "อธรรม" ไม่มี

แล้วก็ ลาก่อน ท่านยามาโตะ

** ผลงานรวมอันแรกแห่งศตวรรษที่ 21!!! **

Thank you for reading . . .