Nurarihyon no Mago 120

ขอโทษที่ช้างับ



นูระ หลานจอมภูต
องก์ที่ 120 "วัฏจักรแห่งการเวียนว่ายตายเกิด"
หน้า 1
ฮะโกโรโมะกิตซึเนะ - แฮ่ก
แฮ่ก
แฮ่ก

อ่า

ปีศาจ - ฮะ-เฮ้ย!!
ดูที่บึงแห่งนูเอะซิ!!

** บางอย่างแปลกไป!? **

หน้า 2
นูระ หลานจอมภูต
องก์ที่ 120 "วัฏจักรแห่งการเวียนว่ายตายเกิด"
** เซย์เมย์กำลังจะฟื้นคืนชีพแล้ว...!? **


มินะโกโรชิจิโซว - โอ้ะ...
โอ้ว
บึงแห่งนูเอะกำลังส่องแสง!!

อีกไม่ช้าแล้วซินะ ช่ะๆๆๆ
อีกไม่ช้า...ก็จะถึงเวลาให้กำเนิดแล้ว!!

หน้า 3
เซย์เมย์ - ท่านแม่!!
ฮะโกโรโมะกิตซึเนะ - อ่า...
อุ๊ก
เซย์เมย์ - ท่านแม่!!
ให้ข้าออกไปตอนนี้เถิด!!

ฮะโกโรโมะกิตซึเนะ - อ่า
เซย์เมย์

หน้า 4
ทำไมเจ้าถึงดูเศร้าสร้อยเพียงนั้น?
เซย์เมย์!!

อ่า...
อ่า

ข้าจะ...
ให้กำเนิดเจ้าอีกครั้งเอง...นะ?

เซย์เมย์ - ที่ๆข้าจะกลับไปมีเพียงท่านแม่ "ในท้องของท่าน" เท่านั้น

หน้า 5
นี่แหละ

[มนุษย์เมื่อตายไปก็ต้องกลับไปสู่ "วัฏจักรแห่งการเวียนว่ายตายเกิด"]
[และเกิดใหม่เป็นสิ่งมีชีวิตมากมาย ไม่ว่าจะเป็นม้า เป็นแมลง หรือเป็นก่อหญ้า]
[หลังจากที่ข้าตาย ข้าจะไม่กลับไปสู่วัฏจักรนั้น แต่กลับไปสู่ในท้องของท่านผู้ซึ่งสามารถอยู่ได้นับพันปี และกลับมาเกิดเป็นเซย์เมย์ได้อีกครั้ง...]
[นี่แหละคือศาสตร์ชุบชีวิตที่แท้จริง "ศาสตร์หวนคืนวิญญาณ" ที่สมบูรณ์แบบ!!]

หน้า 6
ฮะโกโรโมะกิตซึเนะ – เจ้าหมายถึงเจ้าต้องการให้ข้าผู้นี้ให้กำเนิดเจ้าทุกครั้ง
ข้าเข้าใจถูกมั้ย?

เซย์เมย์...เจ้านี่เป็นเด็กที่พิศวงมาแต่ไหนแต่ไร...
อะไรทำให้เจ้าคิดถึงเรื่องน่าประหลาดเช่นนั้นได้?

เซย์เมย์ - แสงสว่างและความมืด ข้าอยากครอบครองเมืองที่ทั้งหยิงและหยางผสมผสานกันตลอดชั่วนิรันดร์
เพื่อการนั้น ข้าจำเป็นต้องมีชีวิตอัมตะ

หน้า 7
ฮะโกโรโมะกิตซึเนะ - เซย์เมย์เอ๋ย...ข้ากล่าวอยู่ประจำเลย
ว่าโลกนี้สมควรถูกความมืดปกคลุม...เจ้าทำเช่นนั้นไม่ได้รึ?

เจ้ามิอาจทำมันได้เพราะเลือดมนุษย์ของเจ้าซินะ? ว่าอย่างไร?

เซย์เมย์ - ...กระนั้น ท่านแม่เองก็ตกหลุมรักท่านพ่อผู้เป็นมนุษย์มิใช่รึ?

ฮะโกโรโมะกิตซึเนะ - ที่เจ้าว่าก็ถูก...[หุๆ...]
เพราะฉะนั้น ข้าถึงได้เจ้ามายังไงล่ะ...

เข้ามาใกล้ๆซิ...เซย์เมย์

เซย์เมย์ ลูกรักของข้า
ข้าเข้าใจแล้ว...ข้าจะให้กำเนิดเจ้า...ตลอดไปเอง

หน้า 8
เซย์เมย์ - ขอบพระคุณท่านมาก...
ข้าจะสำเร็จ "ศาสตร์หวนคืนวิญญาณ" ให้จนได้
เพื่อโลกในอุดมคติของทั้งปีศาจและมนุษย์

ฮะโกโรโมะกิตซึเนะ - โอ้...เซย์เมย์เอ๋ย
ถ้ามีเจ้าอยู่ด้วยเช่นนี้ ข้าคงไม่ต้องเบื่อไปอีกพันปี

เซย์เมย์?

อะไรรึ...เจ้าลืมอะไรไว้งั้นรึ...?
ข้าจะเปิดให้เดียวนี้แหละ...

หน้า 9
หา

คน - จับมัน

ฮะโกโรโมะกิตซึเนะ - [นี่มันอะไรกัน?]

หน้า 10
หยุดนะ

[นี่มันอะไรกัน!?]

[ข้าตายแน่]
[ขืนข้าตายไป]

ข้าก็ให้
กำเนิดเซย์เมย์ไม่ได้อีกซิ!!

โยริมิจิ - โอ้ว มาแล้วรึ เซย์เมย์!!
-- ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่ง --

เซย์เมย์ - เรียกข้ารึขอรับ ท่านโยริมิจิ

หน้า 11
โยริมิจิ - โอ้ว เซย์เมย์ ข้าเคยถามเจ้าหลายครั้งแล้วใช่มั้ย ว่าทำอย่างไรจึงจะมีชีวิตเป็นอัมตะได้?
แล้วทำไมเจ้าไม่เห็นบอกสิ่งวิเศษเช่นนี้กับข้ามาก่อนเลย?

เซย์เมย์ - พูดอะไรรึท่าน
ข้าก็พอรู้วิธียืดชีวิตอยู่หรอก แต่ว่า

โยริมิจิ - เปล่า!
ข้าหมายถึงจิ้งจอกแห่งชิโนดะ

นี่ไงๆ
ในที่สุดก็จับมันมาได้แล้วเนี่ย

หน้า 12
จิ้งจอกนี้ไงล่ะ!!
เนี่ย...เขาว่าถ้าข้ากินเครื่องในของจิ้งจอกนี้ที่มีชีวิตพันปี ข้าจะเป็นอัมตะ อย่างเจ้านะ เรื่องแค่นี้น่าจะรู้อยู่แล้วนี่?

หืมม์! ข้าฝากเจ้านี้ไว้กับเจ้านะ
เจ้าจงผลิตยาที่ทำให้มีชีวิตอัมตะจากเครื่องในของมันซะ!

คน - สะ...สายตานั้นมันอะไรกัน?
เสียมารยาทกับท่านผู้ช่วยจักรพรรดิ์โยริมิจิจริง!
สำรวมตัวเองหน่อย ท่านเซย์เมย์

หน้า 13
โยริมิจิ - นี่มันอะ...

ไร

คน - เหวอ...!?
ทะ...ท่านเซย์เมย์!?
ทำอะไรนะครับท่าน?

เซย์เมย์ - ทะ...ท่านแม่...
ตื่นขึ้นเถอะครับ
ลืม...ตาขึ้นซิครับ

หน้า 14
ฮะโกโรโมะกิตซึเนะ - อุ๊ก...ขอโทษนะ...
เซย์เมย์เอ๋ย
เซย์เมย์ - ท่านแม่!!

ฮะโกโรโมะกิตซึเนะ - ข้าคงให้กำเนิดเจ้าไม่ได้แล้ว...
ข้ารัก...เจ้านะ...

เซย์เมย์ - พวกแก

คน - เหวอ...

หน้า 15
เซย์เมย์ - ท่านแม่ต่อสู้ไม่ได้ แล้วพวกเจ้ายิงท่านทำไม!?

คน - คะ...คลุ้มคลั่งไปแล้ว
ท่านเซย์เมย์...สงบสติอารมณ์ก่อนครับ

เซย์เมย์ - ดับไปซะ เจ้าพวกมนุษย์
พวกเจ้า...ไม่คู่ควรจะ "ยืนเหนือข้า"...!!

หน้า 16
มนุษย์ช่างโง่เขลาซะจริง...
ก้าวล้ำเข้ามาในความมืดโดยไม่คิดถึงแม้กระทั่งตัวเอง

ปล่อยไว้ก็มีแต่จะยกย่องตัวเองไม่รู้จบ
ขืนปล่อยไว้ เดี๋ยวโลกที่งดงามใบนี้ก็เสียกันพอดี

หน้า 17
สิ่งที่จำเป็นสำหรับโลกนี้ไม่ใช่การอยู่รวมกันระหว่างมนุษย์กับปีศาจ ระหว่างแสงสว่างกับความมืด
แต่เป็นโลกที่มีระเบียบ โดยมีความมืดอยู่เหนือแสงสว่าง!!

เพื่อการนั้น เซย์เมย์ผู้นี้จะเป็นจ้าวแห่งความมืด...!!
ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม

ข้าก็จะคืนชีพขึ้นมาใหม่
และห่อหุ้มโลกนี้ด้วยความมืดพร้อมกับท่านแม่...!!
-- ไม่นาน ชายผู้นั้น --
-- ก็ถูกขนานนามว่า "นูเอะ"... --

หน้า 18
ซึราระ - ว๊าย
นัทโตโคโซะ - นะ...นี่มัน

ฮิเดโมโตะ - ...แย่แล้ว
การคลอดเริ่มขึ้นแล้วรึ?

ริคุโอะ - ถอยไป! ลุง

คิโดมารุ - ขอปฏิเสธ

ข้าขอถามเจ้าอีกครับ...เจ้านำขบวนร้อยอสูรมาเพื่ออะไร?
เจ้ามีสาเหตุอื่นใดอีก นอกเหนือจากความแค้นส่วนตัวของเจ้า!?

หน้า 19
ถ้าเจ้าเป็นปีศาจจริง เจ้าเองก็น่าจะสรรเสริญการคืนชีพของ "นูเอะ" จ้าวแห่งความมืดที่แท้จริง...
จงมาเป็นบริวารของพวกเราปีศาจเมืองกรุง และอุทิศตัวของเจ้าเพื่อการสร้างโลกในอุดมคติซะเถิด

มิฉะนั้น...
ก็จงตายอยู่ที่นี่
** ประชันหน้า...!! **

นูระ หลานจอมภูต
องก์ที่ 120 / จบ