Bleach 300

Enjoy~!

บลีช เทพมรณะ
ตอนที่ 300 “Curse Named Love”

หน้า 1
** พวกหัวหน้าหน่วยเข้าร่วมการต่อสู้!! แล้วตรงนี้ยังมียมทูตอีกหนึ่งคน! ส่วนชื่อนี่ก็ . . . !? **
ฮานะทาโร่ – แฮ่ก
แฮ่ก
แฮ่ก
แฮ่ก

โหะ . . .
โหดร้ายจังเลย หัวหน้าคุจิกิเนี่ย . . .
พอมาถึงแล้วก็ใช้ชุนโป (ก้าวพริบตา) หายไปเลย . . .
ผมก็ขอก่อนที่จะออกมาแล้วนี่น่า ว่า “อย่าใช้ชุนโป . . . ”

เลยแท้ๆ

โอ้ย!!!

หน้า 2
BLEACH. 300 Curse Named Love

หน้า 3
โซมมาริ – ภาคภูมิใจ?

ฉันนะหรอ?
ทำไมถึงคิดแบบนั้นไปซะล่ะ?

ถึงนายจะเป็นศัตรู แต่นายก็เป็นระดับหัวหน้าหน่วย
ฉันนะคิดว่านายคงจะอยู่ในระดับเดียวกันกับฉัน เพราะอย่างงั้นถึงได้ทำให้เหมือนกับว่าเราอยู่ระดับเดียวกันยังไงล่ะ
ในใจฉัน ไม่มีความรู้สึกภาคภูมิใจอะไรนั้นเลยซักนิด

หน้า 4
เบียคุยะ – อารันคาร์อย่างเจ้านะหรอ . . .
จะมาคิดเอาฉันคนนี้ไปเปรียบว่าเป็นระดับเดียวกับตัวเอง

นั้นต่างหากล่ะ
ที่เขาเรียกว่าความภาคภูมิใจ

โซมมาริ - . . . อย่างงี้เองหรอ

หน้า 5
ถ้าเป็นแบบนี้
ความหยิ่งยโสก็คงจะเป็นนิสัยของเจ้าล่ะซินะ

ได้เลย
ถ้าอย่างงั้น ความหยิ่งทะนงนั้นของเจ้านะ . . .

ฉันจะจัดการให้เกลี้ยง
ไปถึงความถือตนเป็นใหญ่ของเจ้าเลยก็แล้วกัน

จงสงบลง

หน้า 6
“บลูเฮเรีย”

หน้า 7

หน้า 8-9

หน้า 10

หน้า 11
เป็นอะไรไปล่ะ
รู้สึกเหมือนกับว่าฉันกำลังจะโจมตี แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มันยังไงกันแน่ หน้าของนายมันบอกว่าอย่างงั้น

เสียใจด้วยนะ

หน้า 12
บางสิ่งบางอย่าง
มันได้เกิดขึ้นแล้วจริง

หน้า 13
ขาซ้ายของนาย
ได้กลายเป็นของฉันแล้ว

เบียคุยะ – นี่มัน . . .
อะไรกัน . . .

โซมมาริ - ทุกสิ่งทุกอย่างมี “สิทธิในการถูกควบคุม”
ลูกน้องก็อยู่ในการควบคุมของหัวหน้า
ประชาชนถูกควบคุมโดยราชา
เมฆไปตามการควบคุมของลม
แสงจันทร์ก็ได้รับการควบคุมจากดวงอาทิตย์

ความสามารถของ “บลูเฮเรีย” ของฉัน
คือความสามารถใน “การควบคุม” สิ่งที่ตาพวกนี้จับจ้อง

หน้า 14
พลังนี้ของฉัน
เรียกว่า “อาโมล” (ความรัก)

หน้านายมันฟ้องว่ายังไงก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี . . .

ฉันล่ะสงสารนายจริงๆ
มีความรู้แค่ตื้นๆ
เรื่องที่ไม่เข้าใจก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆคงรู้สึกเจ็บปวดมากเลยล่ะซิท่า

ต่อต้านไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
“คำสั่ง” ของเจ้านะ ส่งไปไม่ถึงขาซ้ายนั้นอีกแล้วล่ะ

เอาล่ะ อีกก้าวหนึ่ง

หน้า 15
. . . โห
ตัดเส้นเอ็นกับกล้ามเนื้อขาซ้ายออกในทันทีเลยอย่างงั้นหรอ
ทำอย่างงั้นแล้ว ก็จะไม่สามารถขยับได้แล้วล่ะซินะ

เป็นการตัดสินใจที่เด็ดขาดมาก
น่าชื่นชมจริงๆ
แล้วคราวนี้

หน้า 16
จะเอายังไงกับทางด้านนี้ดีล่ะ?

หน้า 17
โห

ใช้แค่ขาเดียวเคลื่อนไหวไปได้ถึงตรงนั้นเลยอย่างงั้นหรอ?
สมกับที่เป็นหัวหน้าหน่วยจริงๆ ฉันขอชมเชย

เบียคุยะ - . . . แกนะแก . . .

หน้า 18
ฮานะทาโร่ – ตามทันซักที!!
ทิ้งผมไว้แบบนั้นโหดร้ายที่สุดเลยนะครับ หัวหน้าคุจิกิ!!
เล่นเอาผมเกือบกลายเป็นเด็กหลงทางไปเลยนะครับ . . .

เหวอ!!
หัวหน้าคุจิกิ!! ขาเป็นแผลใหญ่เลยไม่ใช่หรอครับนั้น?!!

เหวอ!
ตรงนี้คือคุณลูเคียหรอ!?

โซมมาริ – . . . ท่าทางจะมีพวกวุ่นวายเข้ามาอีกคนแล้วซินะ . . .

เบียคุยะ - . . . ยามาดะ ฮานะทาโร่

ถอยไปด้านหลังโน้นก่อน

หน้า 19
ฮานะทาโร่ – นะ . . . นั้นซินะครับ!
ผมจะไปหลบอยู่ข้างหลังก่อนแล้วกันนะครับ! ผมคงจะเป็นตัวเกะกะซินะครับ!!

เบียคุยะ – ไม่ใช่ตัวเกะกะอะไรหรอก
เป็นตัวขวางลูกหูลูกตาต่างหาก

ฉันจะพูดอีกแค่หนเดียว
นายนะ ถอยไปข้างหลังซะ

ฉันในตอนนี้นะ
รับประกันไม่ได้หรอกนะว่าจะต่อสู้โดยไม่ทำให้นายต้องโดนด้วยได้นะ
** เป้าหมายของโซมมาริผู้คดโกง – เบียคุยะ โมโหแล้ว **

Thank you for reading . . .