Karakuridoji Ultimo 1

Finally done . . . now I can go to sleep and wake up tomorrow to translate Blazer Drive and possibly scan Spray King and Akatsuki . . . >_<"

I've decided to pick this up. JSQ comes at a rather fine timing (4th of every month) so that means I have 2 days before Ultimo crashes with Blazer Drive. At least it's better than how ToV is currently crashing with Soul Eater . . . >_<"

Regardless, enjoy. I'm too lazy to translate the prologue by now (plus, it isn't exactly related to this chapter anyway . . . -_-") Same thing for Thai translation as usual: ป๋มแปลให้เว็บไทยวันพีซนะงับ ดังนั้น กรุณาอย่าเอาไปลงที่อื่นโดยเด็ดขาด ลิงค์มาได้ แต่ป๋มไม่อนุญาตให้เอาไปอัพเป็นสปอยในเว็บอื่นเด็ดขาดนะงับ เดี๋ยวจะจัดการเรื่องสปอยที่เว็บไทยวันพีซพรุ่งนี้ - -"

คาราคุริโดจิ อุลติโม่
ม่านที่ 1 “หุบผาสายหมอกแห่งผู้เฒ่าต่างแดน”
หน้า 1
หุ่นยนต์คือกระจกสะท้อนมนุษย์
พลังคือคมดาบที่ฝ่าฟันเจตนารมณ์
จิตใจคือดวงวิญญาณแห่งความดีชั่ว

หน้า 2-3
ตำนานของธรรมะและอธรรมที่ถูกถักทอตามกาลเวลา
จิตใจที่หลับใหลอยู่ในคาราคุรินั้น คือจิตใจที่ถูกหรือจิตใจที่ผิดกันแน่?

คาราคุริโดจิ อุลติโม่
ม่านที่ 1 “หุบผาสายหมอกแห่งผู้เฒ่าต่างแดน”

หน้า 4
ศัตรวรรตที่ 12

เมืองเคียวโต ประเทศญี่ปุ่น

ยามาโตะ – รอนานหรอเปล่า ลุง

หน้า 5
ดันสตัน – อะไรหรือ?

ยามาโตะ – อะไรของลุงนี่กันเนี่ย!!!

หน้า 6
. . . เชอะ . . . เป็นลุงที่ประหลาดชะมัดเลย ลุงเป็นใครกันแน่เนี่ย
ดันสตัน – ชื่อของข้าคือดันสตัน
ยามาโตะ – ดันสตัน . . . ? อย่างงั้นหรอกหรอ แล้วลุงเป็นพ่อค้าต่างถิ่นที่กำลังจะไปที่เมืองหลวงอย่างงั้นหรอกหรืออะไร
รถลากดีขนาดนี้ ข้างในคงจะเป็นของดีมีราคาสำหรับไปเสนอให้พวกขุนนางใหญ่แน่ๆเลยใช่ไหมล่ะ

ดันสตัน - . . . ก็ คงประมาณนั้นกระมั้ง
แต่แล้วเจ้าล่ะ คือผู้ใด?

ยามาโตะ – ฉันชื่อยามาโตะ
เป็นโจรภูเขา

หน้า 7-8
โจรภูเขา – หึหึ . . .
ต้องขอโทษด้วยนะ ลุงแก่ แต่ช่วยทิ้งสมบัตินั้นไว้ตรงนั้นหน่อยจะได้ไหมล่ะ?

พวกเราไปปล่อยให้หนีไปได้หรอกนะ

อะไรกัน ถ้าทำตัวดีๆ จะไม่เอาถึงชีวิตก็ได้นะ ดังนั้นทิ้งของไว้ที่นี่ซะ

ดันสตัน - HA!
ช่างเป็นโจรภูเขาที่แปลกจริงๆ
มีคนเยอะเสียเปล่า ถ้าดูดีๆก็มีกระทั่งเด็กและผู้อาวุโส

หน้า 9
แต่ว่านะ ข้าคอยแนะว่าพวกเจ้าควรจะปล่อยเจ้าพวกนี้ไปซะโดยดีดีกว่า
เจ้าพวกนี้เป็น “สุดยอด” คาราคุริโดจิ (โอราสจักรกล) ที่มีประสาททั้งห้าที่เทียบได้เป็น 5 ระดับ มือเท้าที่ยืดออกไปได้ถึง 4 ระดับ รวมกันแล้วมีพลังทั้งหมด 9 ระดับ
สองตนนี้ที่ข้าได้สร้างมากับมือนั้น มีพลังที่เหมือนกันทุกประการ ในโลกนี้ไม่มีใครแกร่งเท่าสองตนนี้ได้หรอก
ถ้าเจ้าพวกนี้ตื่นขึ้น พวกเจ้าอาจจะได้ตายหมู่ก็เป็นได้

ยามาโตะ – โห สุดยอดไปเลยนี่

หน้า 10
เสียใจด้วย แต่ไอ้สิ่งนั้นของนายนะ จะเป็นอะไรพวกเราก็ไม่สนหรอก
แค่อย่างเดียวคือ พวกเรานะ เกลียดพวกขุนนางเป็นที่สุด
พวกเราละตัวจากรัฐบาลที่พวกนั้นปกครอง เสียทั้งบ้านเสียทั้งครอบครัว แล้วก็มารวมตัวกันอยู่นี่

ประเด็นคือพวกเราจะไม่ให้อะไรไปถึงมือเจ้าพวกนั้นเด็ดขาด
เพราะอย่างงั้น พวกเราถึงต้องเก็บมันให้หมดยังไงล่ะ

ดันสตัน – อย่างงี้เองหรือ ถ้างั้นพวกเจ้าก็คือโจรใจบุญล่ะซินะ

แต่ว่า เจ้าพวกนี้นะคือ “สุดยอด” ของ “ธรรมะ” และ “อธรรม”

หน้า 11
ดังนั้น ถึงจะเรียกตนว่าโจรใจบุญ “อธรรม” ก็คือ “อธรรม”
ต่อหน้า “ธรรมะ” พวกเจ้าจะไม่ได้รับการอภัย แล้วต่อหน้า “อธรรม” ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ใช้ไม่ได้

ถ้าเจ้าต้องการปกป้องพวกพ้องคนสำคัญล่ะก็
ข้าคิดว่าเจ้ายิ่งไม่น่าเปิดกล่องนั้นขึ้นไปใหญ่อีกนะ?

โจรภูเขา – หัวหน้า . . . ?
ยามาโตะ – อย่าทำเป็นขวัญอ่อนไป!!!

หน้า 12
เชอะ! เป็นลุงที่เจ้าเล่ห์เอาเรื่องเหมือนกันนี่
“สุดยอด” ของ “ธรรมะ” กับ “อธรรม” บ้าบออะไรกัน
เป็นบ้าหรอยังไง ในโลกเนี่ย มี “ความสุดยอด” หรือ “ธรรมะ” หรือ “อธรรม” อะไรซกที่ไหนกันเหล่า มันก็แค่ความเข้าใจผิดของตัวลุงเองนั้นแหละ

เอาเหอะ ถ้าพูดถึงขนาดนั้น มันคงจะเป็นสมบัติที่ยอดเยี่ยมมากเลยซินะ
โอเคไหม พวกนาย
ฉันจะยกโทษให้ รีบๆไปเปิดกล่องนั้นได้แล้ว

โจรภูเขา – ครับ . . .

หนึ่ง ส๊อง ส้ำ!!!

หน้า 13-14

หน้า 15
ตะ . . .

ตุ๊กตางั้นหรอ . . . ?

หน้า 15
ยามาโตะ – ฮ่าๆๆ! คิดว่าจะมีสัตว์ประหลาดอะไรโผล่มาซะอีก ที่แท้ก็แค่ตุ๊กตา!
นี่นายกล้าขู่พวกเราเชียวงั้นหรอ ตาลุงต้มตุ่น!

โจรภูเขา - . . . ตะ
แต่ว่า หัวหน้าครับ
เจ้าพวกนี้ เป็นของชั้นสูงจริงๆนะครับ

ผิวที่ใสขาวเหมือนเซรามิค
เสื้อสวมใส่ที่ประกายจากผ้าชั้นเลิศ
ปลอกแขนที่เปร่งสีเข้มสวยจากการเคลือบนับชั้นไม่ถ้วน

เป็นงานฝีมือชั้นยอดที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต
นอกจากนั้น . . . !!!

หน้า 16
ยังมีความสวยงามจนชวนให้หลงรักเหนือสิ่งใด

หน้า 17
และก็ความองอาจอย่างสมชายเหนือสิ่งใด

หน้า 18
เจ้าพวกนี้ ถ้าเอาไปขายต้องมีค่าสูงแน่ๆ
มันทำได้ดีซะจนเหมือนจะขยับได้จริงๆเลยนะเนี่ย
สวยจัง . . .
ขนาดนั้นเลยหรอ แต่ตอนแรกฉันก็นึกว่าเป็นศพของเด็กอยู่ข้างในนั้นอยู่แว่บหนึ่งแล้วซะอีก

ยามาโตะ – เฮ้ย ดีใจด้วยนะ ลุง ตุ๊กตาของลุงท่าทางจะได้รับความนิยมเอาเรื่องเลยล่ะนะ
ดันสตัน – ฮ่าๆๆ เป็นเกียร์ติอย่างสูง

แต่ว่า
นั้นน่ะไม่ใช่ตุ๊กตาหรอก คาราคุริโดจิต่างหากล่ะ

ยามาโตะ – ห๊า?

ดันสตัน – เอาล่ะ ไหนๆพวกเจ้าก็ดันเปิดกล่องที่ถูกผนึกไปแล้ว
ถ้าเป็นแบบนี้ เจ้าพวกนั้นก็คงจะเริ่มทำงานตามคำสั่งได้แล้วล่ะนะ
อุลติโม่

หน้า 20
เจ้า
คิดอย่างไงกับคนผู้นี้ล่ะ

ยามาโตะ – ลืมตาแล้ว

หน้า 21
อุลติโม่ – นั้นซินะครับ ศาสตราจารย์ดันสตัน

เท่าที่ดูจากความทรงจำของพวกเขาแล้ว ก็ไม่ได้ถึงกับทำอะไรชั่วๆด้วยซินะครับ

ดูจากภาพรวมแล้ว ก็ยังพอมีที่จะให้อภัยได้อยู่บ้างเหมือนกันนะครับ

แต่ว่า ตามความคิดของอุลแล้ว คิดว่าพวกเขาหยาบคายไปนิดนะครับ

หน้า 22
โจรภูเขา – เหวอออ! ตุ๊กตาพูดได้ แถมขยับได้จริงๆด้วย!!!
ยามาโตะ – ก็บอกแล้วว่าอย่าขวัญอ่อนไปไงฟระ ไอ้พวกนี้!!!

หนอยลุง! นี่มันหมายความว่ายังไง!!!
ทำไมถึงเอาเด็กใส่ไว้ในกล่องแบบนั้นฟระ!!!

โจรภูเขา – เด็กหรอ?
ไม่อ่ะ ฉันแน่ใจนะว่าเมื่อกี้มันตุ๊กตาจริงๆ . . .

ยามาโตะ – หรือว่า คิดจะเอาเด็กพวกนี้ไปเสนอให้กับพวกขุนนางอย่างงั้นหรอ . . . ?

ไวส์ – บ้าหรอเปล่าฟระ แกนะ

หน้า 23
ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาหรือเด็กซะหน่อย
คาราคุริโดจิต่างหากล่ะฟระ

แล้วก็ พวกแกกล้าดีนักนะ มาปลูกฉันขึ้นมาแบบนี้
ฉุนแล้วนะเฟร้ย ฉันจะฆ่าทิ้งให้หมดทุกคนเลย

หน้า 24
โจรภูเขา – ไม่อ่ะ ก็นี่ไม่ใช่เวลาจะมาพูดเล่นกันนะครับ หัวหน้า เมื่อกี้เจ้าพวกนี้เป็นตุ๊กตาจริงๆ

ก็ไม่แปลกหรอ อย่างเล็บอย่างล่ะ
เดี๋ยวผมจะจัดการเจ้าตัวแดงต่อเอง ดังนั้น รีบๆหนีออกมาจากตรงนั้นก่อนเถอะ ขอร้องล่ะครับ

ยามาโตะ - . . . ห๊า . . .

ตัวแดงที่ว่านี่ . . .
ไอ้บ้า ใครสั่งให้นายทำอะไรได้ตามใจชอบกันเหล่า

หน้า 25
ศัตรูของพวกเราคือพวกขุนนางต่างหากล่ะ!
ถ้าเด็กพวกนั้นตายแล้วนายจะทำยังไง!!!

ไวส์ – ก็ถึงบอกแล้วไง ว่าฉันไม่ใช่เด็ก
หาเรื่องไม่เข้าท่าเข้าให้แล้วซินะ ไอ้บ้า

หน้า 26
หึหึ . . . เท่านี้ก็เป็นอันว่าเอาคืนไปเรียบร้อย

ยามาโตะ – ห๊า . . . ?

โจรภูเขา – มันไม่ตาย . . .
โดนธนูปักไปตั้งขนาดนั้นแล้วเนี่ยน่ะ

เหวออออ ไอ้พวกนั้นอันตรายจริงๆด้วย . . . !

หน้า 27
ไวส์ – ไฮย่าห์!!!

ยามาโตะ – บินได้งั้นหรอ . . . ?
กระโดดครั้งเดียวไปถึงต้นไม้สูงขนาดนั้นเนี่ยนะ

แล้วยังไอ้เล็บนั้นอีก ไม่ซิ ดูอีกที

หน้า 28
มันลอยอยู่นี่น่า
ไวส์ - . . . เอาล่ะ
เท่านี้ไอ้บ้าที่ยิงธนูใส่ฉันก็เสร็จไปสามแล้วซินะ

มีหลบอยู่หลังก้อนหินที่ 7 นาฬิกาอยู่ตัวหนึ่ง
อีกสองตัวอยู่บนกิ่งไม้ด้านบนที่ 12 นาฬิกา

น่ารำคาญชิบ เดี๋ยวฉันจะฆ่าทิ้งให้หมดซะจากตรงเนี่ยแหละ

หน้า 29-30
โจรภูเขา - . . . อ่ะ

อั๊ก . . .

อุ๊ก . . .

ไวส์ – หึหึ
ไม่ไหวเลย ฉันยังฆ่าไม่หน่ำใจเลยนะเฟร้ย

เอาล่ะ ต่อไปก็ไอ้บ้าที่ปลูกฉันซินะ
ไม่ซิ
เอามันทุกคนนั้นแหละ
น้อยแค่นี่ พวกแกก็ไม่มีปัญญาจะมาเทียบกับระดับปัญญาของฉันได้เลยซักนิดเดียว

หน้า 31-32
ฉันจะ!

สับพวกแก!

ให้เป็นร้อยๆชิ้น!!!

เอง
คาราคุริเฮนเกะ โอนิเมน (หุ่นยนต์แปลงกาย ใบหน้าอสูร)

หน้า 33
ยามาโตะ – มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน

ทั้งเรื่องที่ว่าไอ้นั้นคือไอ้เด็กคนเมื่อกี้

ทั้งเรื่องที่ตาลุงนี้เป็นคนสร้างพวกมันขึ้นมา
ทั้งเรื่อง “ความสุดยอด” ทั้ง “ธรรมะ” ทั้ง “อธรรม”

ไม่ซิ เรื่องนั้นนะ จะยังไงก็ช่างมันก่อนเหอะ

นี่ฉัน
ฆ่าพวกพ้องตัวเองซะแล้วหรอเนี่ย

หน้า 34
ไวส์ - แก!!!

แกเองซินะ
ไอ้บ้าที่เป็นคนปลูกฉันขึ้นมา
ฉันจะเก็บแกที่หลัง ตอนนี้ฉันจะให้แกดูเพื่อนๆของแกตายที่ละคนจนกว่าจะถึงตาแก

โจรภูเขา - . . . เหวอ
เหวออออ!!!

ยามาโตะ – ไม่ให้ทำได้หรอก

หน้า 35
ฉันจะเป็นคนจัดการแกเอง

นี่คือการลงทัณฑ์
อย่ามาดูถูกพวกเรานะเฟร้ย ไอ้เด็กเปรตเอ้ย

หน้า 36
โจรภูเขา - . . . หะ
หัวหน้า . . .

ไวส์ – ห๊า?
แก เห็นแบบนี้แล้วยังพูดบ้าแบบนั้นออกมาได้อีกงั้นหรอ?
มันต้องได้อย่างงี้ซิ หัวหน้างี่เง่าก็ต้องงี่เง่าถึงที่สุด

หน้า 37
โจรภูเขา – ฉันขอร่วมด้วยแล้วกัน
คนที่เปิดกล่องก็คือฉันอยู่ดีล่ะนะ

ยามาโตะ – ห๊า!?
แล้วนายคิดว่าจะไปสู้กับของพรรคนั้นได้อย่างงั้นหรอ!

นั้นไง นายเองก็คิดอย่างงั้นเหมือนกันไม่ใช่หรอ

ไม่ให้ทำตัวเป็นวางมาดอยู่คนเดียวได้หรอก
เอาน่า ยังไงก็คงดีกว่าให้พวกนายไปกันแค่สองคน

หน้า 38
ฉันก็จะเอาด้วย
เพื่อนพวกเราถูกจัดการไปตั้ง 6 คนแล้วนี่
ยังไงซะ ก็ดูเหมือนจะถอยกลับไม่ได้แล้วด้วยซิ

ยังไงๆ ต่อให้จะให้หนี ฉันก็ไม่มีที่จะให้หนีอยู่ดีนั้นแหละ
สำหรับฉันนะ ที่นี่คือก็บ้านๆเดียวของฉัน

แปลกจริงๆ สัตว์ประหลาดเป็นถึงขนาดนั้นแล้ว แต่กลับไม่ได้ทำให้กลัวเหมือนคาดไว้เลย
ก็เราตัดขาดจากความจริงเรียบร้อยแล้วนะซิ
การเป็นอยู่แบบสามัญทั่วไปยังจะทำให้ฉันกลัวได้ซะมากกว่าเลย

ยามาโตะ - . . . พวกนาย . . .

โจรภูเขา – แล้วก็ หัวหน้า ไอ้คาราคุริโดจินั้นน่ะ ท่าทางจะเป็นของดีจริงๆนั้นแหละ

หน้า 39
ถึงจะไม่รู้เรื่องโครงสร้าง แต่พวกเราก็เป็นโจรภูเขาอยู่ดีนี่น่า?
ถ้าขโมยไอ้นั้นได้ล่ะก็ อีแค่พวกขุนนาง พวกเราก็ชนะได้ไม่ยากนี่ ถูกไหม?

แล้วก็ ยัยนี้ก็อยากได้ซะด้วยซิ
. . . มันสวยดีนะ . . .

ยามาโตะ – นี่พวกนาย . . . !!!

ไม่ได้นะ!!! ช่างเรื่องนั้นก่อน แล้วพวกนายรีบหนีไปเถอะ!!!
ไวส์ – เฮ้ย

หน้า 40
พวกแก . . .
กล้าดีมากนะ
ที่ทำเป็นเมินฉันแบบนั้นน่ะ น่าโมโหชะมัด

ฉันจะฆ่าทิ้งให้หมดเดี๋ยวนี้แหละ

อุลติโม่ – คาราคุริเฮนเกะ (หุ่นยนต์แปลงกาย)
ชิชิกุจิ (ปากสิงห์)

หน้า 41-42
ชิชิมาอิ (ระบำสิงโต)

ดันสตัน - ฟิ้ว

หน้า 43
อุลติโม่ - พอได้แล้วมั้ง ไวส์

ยามาโตะ – อะไรกัน!?
เจ้าตัวสีแดงกลับหันมาช่วยพวกเรางั้นหรอ?

อุลติโม่ - 6 คนที่นายอยากจะฆ่า นายก็ฆ่าไปเรียบร้อยแล้วนี่
นายจะปล่อยที่เหลือไปก็ไม่เห็นเป็นไร ถ้าฆ่าไปมากกว่านี้ก็เป็นแค่การคลาดชีวิตคนโดยสูญเปล่าเท่านั้น

แล้วถ้านายยังคิดอยากจะฆ่าพวกเขาอีกล่ะก็

หน้า 44
ผมเนี่ยแหละจะเป็นคนทำลายนายเอง

ไวส์ - . . . หึๆ

เฮ้ยๆ . . .
นี่แกไปเป็นพวกของโจรตั้งแต่เมื่อไหร่มิทราบ?

หน้า 45
อุลติโม่!!!

คาราคุริเฮนเกะ (หุ่นยนต์แปลงกาย)
โคกุจิ (ปากจิ้งจอก)

อุลติโม่ – ไม่ไหวมั้ง ไวส์
การเคลื่อนไหวแบบง่ายๆของนายนะ ผมอ่านออกหมดแล้ว การโจมตีของนายนะ ไม่โดนผมหรอก

หน้า 46
การขโมยของๆคนอื่นอาจจะเป็นสิ่งไม่ดีก็จริง
แต่ถึงอย่างงั้น พวกเขาก็มีความรู้สึกนึกคิดถึงพวกพ้องอยู่

สิ่งนั้น
คือจิตใจ “ธรรมะ” ที่ไม่สมควรแก่การถูกฆ่า

ไวส์ – หนวกหูน่า
“อธรรม” อย่างฉันจะไปสนเรื่องนั้นทำไม

ยามาโตะ – ฮะ . . .

หน้า 47
เฮ้ย นี่มันหมายความว่าไงเนี่ย ลุง! เจ้าพวกนั้นมันตีกันเองแล้วงั้นหรอ
ดันสตัน – ถูกของเจ้า
เจ้าพวกนั้นคือ “สุดยอด” ของ “ธรรมะ” และ “อธรรม” ก็ไม่ต่างจากน้ำกับน้ำมันที่ไม่มีวันผสมกันได้นั้นแหละ
ถ้าปลูกสองตนนั้นขึ้นมาพร้อมกัน แน่นอน ว่าจะต้องเห็นแบบนี้แน่

ไม่มีใครหยุดพวกเขาได้แล้วล่ะ
แน่นอนว่าฉันก็ด้วย
ทุกคนจะต้องตาย
ถ้าพวกนั้นสู้กันจริงๆล่ะก็ พื้นที่แถบนี้ก็ต้องพังพินาศทั้งหมด

ยามาโตะ – ห๊า!?
ดันสตัน – ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะไปหยุดแล้วนี่น่ะ?

ข้าสร้างสองตนนั้นขึ้นมาก็เพื่อสาเหตุเดียวเท่านั้น
เพื่อให้ได้รู้ว่า “ธรรมะ” กับ “อธรรม” ใครจะแกร่งกว่ากันยังไงล่ะ

หน้า 48
ก็ข้าเป็นนักปราชญ์ที่ไขว้คว้าหาความแข็งแกร่ง “สุดยอด” มายาวนานนี่น่ะ
แต่ไม่ว่ายังไง สิ่งที่กลายมาเป็นอุปสรรคก็คือ “ธรรมะ” และ “อธรรม” ที่อยู่ในตัวคนนั้นแหละ

คนที่แกร่งที่สุดในโลกเองก็ต้องสูญเสียพลังไปกับการหักล้างกันเองของขั้นสองขั้นนี้

จะเป็นยุคไหนสถานที่ใด จะมีคำสอน คำอธิบาย รูปร่างลักษณ์แบบไหนก็ไม่ได้เกี่ยวกันเลย

แล้วเจ้าไม่คิดว่าไม่แปลกด้วยเหมือนกันหรอ?
ในทางโลก สำหรับพวกรัฐบาลที่ถูกเรียกว่า “ธรรมะ” เรื่องการขโมยที่ถือว่าเป็น “อธรรม” นั้นมันของง่ายๆ

พวกนั้นเองก็รับเงินใต้โต๊ะจากคนอื่นมานับต่อนับไม่ถ้วนแล้วเหมือนกันล่ะนะ

ถ้าอย่างงั้น “ธรรมะ” และ “อธรรม” มันคืออะไรกันแน่? มันไม่ได้แค่แตกต่างกันตรงที่ว่าใครจะยอมรับไม่ยอมรับหรอก
มันคือสิ่งที่ยึดติดกับวิญญาณลึกๆของคนทุกคน แล้วกลายเป็นเหตุผลของการมีชีวิตอยู่ของแต่ละคนต่างหากล่ะ

หน้า 49
ข้าจึงลองทดสอบสมมุติฐานนั้นด้วยการแยกวิญญาณหนึ่งดวงออกเป็นสอง จนให้กำเนิดเป็นสองตนนั้นได้สำเร็จ
“สุดยอด” คาราคุริโดจิที่มีทั้งพลังจากการที่ไม่มีวันสั่นคลอน และไม่มีวันยอมแพ้ต่อสิ่งใด

หุ่นยนต์นั้นก็คือกระจกที่สะท้อนมนุษย์ที่เหนือยิ่งกว่ามนุษย์
พลังที่ขึ้นไปสูงขึ้นก็คือคมดาบที่จะฝ่าฟันเจตนารมณ์นั้น
พอเอามาวิจัยแล้ว “ธรรมะ” และ “อธรรม” ก็คือดวงวิญญาณที่สูงที่สุดสองดวง

หน้า 50
พวกเขาจะข้างกาลเวลามิติไป และเรียนรู้ความหมายนั้นจากผู้เป็นนายของตน จนกระทั่งถึงวันตัดสินที่แท้จริง

คนที่จะชนะจะเป็น “ธรรมะ” หรือว่า “อธรรม”? ผลการต่อสู้นั้นจะส่งผลอะไรต่อมนุษยชาติบ้าง?

เจ้าเอง
ก็คิดว่ามันน่าสนใจใช่ไหมล่ะ?

ยามาโตะ - . . . ฉัน
ไม่เข้าใจ
ไอ้เรื่องความแกร่งสุดนั้น แค่สร้างของพรรคนั้นขึ้นมาแล้วจะได้อะไร?

แต่ว่า มีเรื่องหนึ่งที่ฉันพอเข้าใจ
ก็คือ ถ้าปล่อยให้คนสติเฟื่องอย่างลุงอยู่ต่อไป คงเกิดอะไรไม่ดีเป็นอันแน่

หน้า 51
ดันสตัน - แต่ว่า ข้าไม่มีวันตายหรอก

ยามาโตะ - หะ-
หายไปแล้ว

ดันสตัน – HAHAHAHA! เอาล่ะ ทั้งสองเอ้ย ต่อจากนี้จะเป็นการต่อสู้ของเจ้าสองตัวอย่างจริงจังแล้ว
พวกเจ้าที่เป็นคนเปิดกล่องจะจัดการกับภัยอันตรายที่มาเยื่อนยังไง ลองแสดงให้ข้าดูเป็นขวัญตาหน่อยซิ

ไวส์ – อุลติโม่

หน้า 52
แกได้จบกันแค่นี้ล่ะเฟร้ย

อุลติม่า – นายซะมากกว่าล่ะมั้ง ไวส์

หน้า 53-54
ลูเนะ – สวัสดี ยามาโตะคุง!

วันนี้ก็ยังตัวใหญ่ไม่เปลี่ยนเลยนะ
เพราะตัวใหญ่เนี่ยแหละ มองแป๊ปเดี๋ยวก็เลยรู้เลย
ยามาโตะ – เหวอ!?

อะไรกัน ลูเนะเองหรอ? กระปรี้กระเปร่าแต่เช้าเชียวนะ

หน้า 55
มีเรื่องอะไรดีเป็นพิเศษหรอเปล่าเนี่ย?
ลูเนะ – ไม่เอาน่า นี่ลืมไปแล้วจริงอ่ะ ยามาโตะคุง!?

งานปาร์ตี้วันเกิดเย็นนี้น่ะ
ยามาโตะคุงเองก็พูดซะดิบดีเลยนี่ว่าจะให้ของขวัญกับคุณซายามะน่ะ

ยามาโตะ – เอ๋?
ทำไมฉันถึงลืมเรื่องสำคัญแบบนั้นไปได้เนี่ย?

หน้า 56
ไอ้ฉันก็กะไว้แล้วว่าวันนี้ล่ะจะได้โอกาสสารภาพรักซักที
แต่ตังดันไม่เหลือเลยซักกะแดงเดียว!!!

ซายามะ – สวัสดี ยามาโตะคุง

อ่ะนี่ กระเป๋าเธอจ๊ะ
ทำไมทำหน้าซีดแบบนั้นล่ะ?
นี่เธอ หรือว่าจะมีไข้?

หน้า 57
ยามาโตะ – คะ-! คุณซายามะ!!!
ยังคงน่ารักไม่เปลี่ยนไปเลย!

ซายามะ – ถ้าไม่สบายแบบนี้ ก็มาปาร์ตี้เย็นนี้ไม่ได้น่ะซิจ๊ะ
ยามาโตะ – ไม่หรอก ไปแน่นอนรับรองได้ ฉันก็เป็นแบบนี้ทุกเช้าแหละนะ
ซายามะ – แปลกคนจังเลยนะ

แต่ว่า ถ้ามาได้ก็โอเคแล้วล่ะนะ
ถ้างั้น จะรอก็แล้วกันนะ ของขวัญของเธอนะ

ยามาโตะ – จ้า
คุณซายามะเนี่ยสุดยอดจริงๆเลยนะเนี่ย
ลูเนะ – เอ้า . . . แล้วจะเอายังไงกับของขวัญที่ว่านั้นล่ะ?
บอกไว้ก่อนแล้วกัน ว่าฉันไม่มีเงินพอให้นายยืมได้หรอกนะ

ยามาโตะ – ทำยังไงดีฉัน ว่าไป ทำไมฉันถึงได้ลืมเรื่องนั้นไปสนิทได้ล่ะเนี่ย ลูเนะ?
ลูเนะ – ฉันต่างหากล่ะที่อยากจะถามนายเรื่องนั้น
ยามาโตะ – ไม่อ่ะ ฉันเองก็อยากจะรู้

หน้า 58
หือ?

ร้านโกคุบุน . . . ?
ร้านขายของเก่างั้นหรอ . . . ?

งั้นช่วยไม่ได้ ก็คงต้องเอาไอ้นี้ไปขายเอาเงินก่อนล่ะมั้ง
ลูเนะ – ยามาโตะคุง!?
นั้นมันกระเป๋าโรงเรียนนะ!

หน้า 59
คนขาย – โอ๊ะ ยินดีต้อนรับ
ไม่ค่อยได้มีลูกค้าเป็นนักเรียนมานานแล้วนะเนี่ย

แต่ว่า ต้องขอโทษด้วยนะ
ตอนนี้ร้านยังไม่เปิดนะ

ลูเนะ – แต่ว่าก่อนอื่น ไอ้นั้นนะ เอาไปขายไม่ได้หรอกนะ เอ้า รีบๆไปโรงเรียนกันได้แล้วนะ!
ยามาโตะ – หือ?

หน้า 60
อุลติโม่ . . . ?
** ข้ามกาลเวลามาจนได้พบกันอีกครั้ง . . . ยามาโตะและอุลติโม่!? **

Thank you for reading . . .