Code:Breaker 48

เสร็จล่ะ ^_^"

แล้วต่อจากนี้ ป๋มจะเริ่มเร่งเร็วสำหรับเรื่องโค้ดเบรคเกอร์นี้แล้วนะงับ ไม่รู้เหมือนกันแหละว่าภายใน 2 วันจะเสร็จอีก 2 ตอนได้หรอเปล่า ถ้าไม่เสร็จป๋มจะโพสตอน 51 ก่อน แล้วย้อนหลังให้อีกที เผื่อคนที่อ่านอังกฤษออกจะได้ไม่ต้องรอนานนะงับ - -"

โค้ดเบรคเกอร์
โค้ดที่ 48 "ความทุกข์ที่เกินกว่าตัว"
หน้า 1
บี๊บๆๆๆ
ขณะนี้รถไฟที่ชานชะลาที่ 2
เที่ยว 7.35 ที่จะเดินทางไปทุกสถานี
ได้เข้าเทียบชานชะลาเรียบร้อยแล้ว

เด็ก - (แม่ฮะ นั้นอะไรหรอฮะ?)
แม่ - (ชูว! อย่าไปมองนะลูก)
โอกามิ - ...ในเวลาแบบนี้ทำไมถึงยังต้องไปโรงเรียนอีกหรอครับ...?

ซากุระโคจิ - มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว!!
** ชีวิตประจำวันที่เป็นไปเหมือนกับทุกๆวัน!? **

หน้า 2
ก็พวกเรายังเป็นนักเรียนมัธยมธรรมดาอยู่นะซิ!!
ยูกิ - นั้นจิ ธรรมดาจุดๆเลยด้วย
** จิตใจของโอกามิที่ซากุระและยูกิไม่อาจหยั่งถึงได้ มีเพียง "เจ้าลูกหมา" เท่านั้นที่เข้าใจ **
โค้ดเบรคเกอร์
โค้ดที่ 48 "ความทุกข์ที่เกินกว่าตัว"

หน้า 3
โอกามิ - มีนักเรียนมัธยมที่ไหนเขาตัวเล็กขนาดนี้กันบ้างล่ะครับ? หยุดๆโรงเรียนไปเลยซะก็ไม่เห็นเป็นไรแท้ๆ...
ซากุระโคจิ - คนอื่นจะคิดยังไงก็เรื่องของเขา!! เป็นนักเรียนก็ต้องเรียนหนังสือซิ!!

คน - อี๊ คนๆนั้นพูดกับตุ๊กตาด้วยแหละ โรคจิตหรอเปล่าเนี่ย~
ปล่อยๆเขาไปเถอะน่า
ยูกิ - ม่ายต้องห่วงไป หมายเลข 6!! ฉันช่วยนายได้เสมอ!!

ซากุระโคจิ - ยูกิคุง ใจดีจังเลย!!
ยูกิ - ยังไม่เท่า "เนียนมารุ" ด๋อก
โอกามิ - ...ผมคงต้องขอความช่วยเหลือจากแมวมากเลยล่ะนะครับ

โทกิ - หวัดดีๆ
ท่าทางพวกนายทำตัวน่าสนใจกว่าที่คิดไว้ซะอีกนะเนี่ย?
ซากุระโคจิ - โทกิคุง!! โรงเรียนของนายไม่ได้มาทางนี่นิ?

โทกิ - ตื่นมาดูอาการแต่เช้าเลยซินะเนี่ย~ จะให้ปล่อยเหตุการณ์น่าสนใจๆแบบนี้ไปเฉยๆได้ไงกันล่ะเน้อ!?

ซากุระโคจิ - แต่ว่านะ...รุ่นพี่เฮย์เกะบอกฉันมาว่าการที่คนตัวเล็กลงแบบนี้นะมันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วก็จริง
แต่เมื่อไหร่จะได้กลับเป็นเหมือนเดิมกันน่า

หน้า 4
ไปกันเถอะ "เจ้าลูกหมา"~
เฮย์เกะ - ...ฉันก็บอกคุณซากุระโคจิเขาไปว่ายังไงแหละนะ

แต่ว่า การที่คนที่ไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษเกิดอาการลอสต์แบบนี้...
ผมเองก็เคยเห็นครั้งนี้เป็นครั้งแรกนั้นแหละครับ!! แม้แต่ดาตาเบสของ "เอเด็น" ก็ไม่มีบันทึกไว้
(ราวกับช่วงเวลาเสียวัยหนุ่มวัยสาวเลยนะเนี่ย)
สมแล้วที่เป็นสายพันธ์หายาก!!

ก็น่าคิดอยู่เหมือนกันนะครับ ว่าสำหรับคุณซากุระโคจินั้น จะกลับเป็นธรรมดาภายใน 24 ชั่วโมงเหมือนกับพวกเราหรือเปล่า

แต่ไม่ว่ายังไงก็ช่วยหวนคิดถึงตอนที่พวกเราลอสต์ครั้งแรก
เรื่องความปลอดภัยของคุณซากุระโคจิถือว่าเป็นเรื่องสำคัญมากนะครับ
โทกิ - ของตูยังดีกว่าของเมงหลายเท่าเลยวุ้ย
ยูกิ - ฉันกลับรู้สึกดีใจด้วยจ้ำ!!

เด็ก - แม่ค่ะ หนูอยากได้ตุ๊กตาตัวนั้นอ่ะ
โทกิ - ...แล้วเรื่องความปลอดภัย ดูท่าเจ้าตัวจะไม่ต้องการให้ใครมาห่วงเลยนะ
ซากุระโคจิ - ลุยเลย!! "เจ้าลูกหมา"!!

หน้า 5
ทุกคน ดูนี่ซิ!! ข้าวปั้นอันบะเริ่มเลย!! สุดยอด!!
ฉันอยากมองในมุมแบบนี้มานานแล้วล่ะ!!
โทกิ - เออๆ

แต่ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงต้องเกิดขึ้นด้วยฟะเนี่ย~~

เฮย์เกะ - ...ขอนอกเรื่องคุณซากุระโคจินิดหนึ่งนะครับ

ท่านนายกรัฐมนตรีฟุจิวาระปลอดภัยดีเพราะได้ CODE:05 ช่วยไว้
และดูเหมือน "ผู้ถูกหา" ได้หลบหนีไปเช่นเดียวกับยูกิฮินะก็จริง แต่ว่า...

โอกามิ - หมอนั้น..."ผู้ถูกหา" ไปคุยอะไรกับท่านนายกกันแน่?
หมอนั้นกำลังตามหาอะไรอยู่ล่ะ?

หน้า 6
เฮย์เกะ - ...เสียใจด้วยนะครับ แต่ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน
โอกามิ - ...อย่างงั้นหรอกหรอ...
เฮย์เกะ - อ้อ...แล้วก็

พอมีอะไรอยู่ในกระเป๋ากระโปงของคุณซากุระโคจิหรอเปล่าครับ?
...อะไรที่คล้ายๆกับกุญแจนะครับ

โอกามิ - ...ไม่น่ะ ไม่มีเลยนะครับ
เฮย์เกะ - อย่างงั้นหรอครับ...ถ้างั้นก็แล้วไป
ซากุระโคจิ - เป็นอะไรไปนะ? "เจ้าลูกหมา" หน้าตาไม่ค่อยดีตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ ปวดท้องหรอเปล่า?

งั้นรีบไปกันเถอะ!!

หน้า 7
โอกามิ - เข้าใจไหมครับ? ช่วยทำตัวเงียบๆเอาไว้นะครับ ไม่ขยับ ไม่พูดคุย
ซากุระโคจิ - อืม...เข้าใจแล้ว!!
สงบไว้

เพื่อน - หวัดดี โอกามิคุง!!
...อ้าว? แล้วซากุระล่ะ?
โอกามิ - พอดีวันนี้เขาป่วยเป็นหวัดเลยไม่ได้มานะครับ
เพื่อน - เอ๋!? แปลกจังแฮะ!! (คราวนี้นี่ครั้งแรกเลยหรอเปล่าเนี่ย?)

โอกามิ - ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ เดี๋ยวป๋มจะไปเยี่ยมเขาตอนหลังเลิกเรียน (ว่าจะซื้อแอปเปิ้ลไปฝากเขาซะหน่อย)
เพื่อน - อ่ะนะ ถ้าโอกามิคุงอยู่ด้วยคงไม่เป็นไรนั้นแหละ!!
เป็นคู่รักกันถึงขั้นน่าหมั่นไส้เลยนะเนี่ย

เฮ้ย โอกามิ!! เมื่อคืนไปทำอะไรกับคุณซากุระโคจิเขาที่บ้านแกนะ หือ!?
มีอะไรกันแหงเลย ใช่ม่ะ!? บอกมาซะดีๆนะเฟ้ย!!

หน้า 8
ตะ...
ซากุระโคจิ - สงบไว้
เพื่อน - ตุ๊กตาซากุระหรอ!?

โอกามิ - เดี๋ยว...
เพื่อน - เอาจริงหรอฟะเนี่ย!!

หน้า 9
เหมือนเปี๊ยบเลยนี่หว่า!! โอกามิ!! นี่แกจะคลั่งใคล่ซากุระโคจิเขาไปถึงไหนฟะเนี่ย!?
โห!! ขนาดน่องยังนุ่มนิ่มขนาดนี้เลยนะวุ้ยเฮ!? (แถมยังอุ่นไปด้วยไอของโอกามิอีกต่างหาก)
ซากุระโคจิ - สงบไว้
สงบไว้
เพื่อน - จริงหรอ!? งั้นขอฉันจับบ้างเด้!!
ฉันด้วยๆ!!
ขอฉันอีกคน!!

ใครคิดว่าพวกเราน่าจะเอาไอ้นี้ไปวางไว้ที่โถงโรงเรียนแล้วเขียนว่า "สมบัติของโอกามิ" บ้าง~
ซากุระโคจิ - สงบไว้

โอกามิ - ห๊ะ!?
พอซักทีเถอะคระ...
เพื่อน - ช้าไปแล้ว สหายเอ๋ย!!
อ่ะ

อุ๊บส์
ซากุระโคจิ - สงบไว้

เฮย์เกะ - ถ้าคนขนาดเล็กแบบนี้ได้รับแรงกระแทกเข้าล่ะก็ แรงนั้นจะรุนแรงกว่าธรรมดาเป็นหลายร้อยเท่าเลยนะครับ ระวังไว้หน่อยแล้วกัน
โอกามิ - คะ...คุณซากุระโคจิ!!

ซากุระโคจิ - สงบไว้
โอกามิ - เฮ่อ...โล่งอกไป...

หน้า 10
เพื่อน - เขาเอาจริงนะเนี่ย
ท่าทางจริงจังเกินเหตุด้วย
เอาจริงน่าดูเลยอ่ะ
แถมยังตะโกนว่า "คุณซากุระโคจิ" อีกต่างหาก

โอกามิ - ปละ...เปล่าหรอกครับ อันนี้มันเป็นของขวัญสำหรับหลานชาย...ไม่ซิ หลานสาวผมนะครับ...
เพื่อน - อ้อ เก๊ทล่ะๆ

แต่ว่า ชักอยากรู้แล้วอ่ะดิ๊!! ใต้นี้มันเป็นเป็นยังไงกันน้า!!
โอกามิ - อย่า...

ครู - พอได้แล้วพวกนาย!! เดี๋ยวครูจะไปฟ้องเรื่องพวกนายทำผิดกฏโรงเรียน!!
เพื่อน - อะไรกันเล่า อาจารย์คันดะนี่ก็...
เจ้าบ้า!! นั้นมันเจ้าจอมเลขยามาซากิต่างหากล่ะ!! หมอนี้เป็นพวกบ้าฟิกเกอร์อ่ะ ช่วยสงสารเขาหน่อยเหอะ...
ห๊า!?
ได้ไงฟะ!? งั้นฉันก็เอาด้วยเด้
ซากุระโคจิ - สงบไว้

เพื่อน - มะ...มันเหมือนคุณซากุระโคจิซะจนหัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะแล้วนะเนี่ย...
งั้นเปิดพรวดเดียวไปเลยก็แล้วกัน!! เอ้า!!
1
2
สา-
โอกามิ - หยะ...อย่านะ...

ซากุระโคจิ - พอซักที!!

หน้า 11
พอซักทีได้ไหม!!
อย่ามาแอบดูใต้กระโปงฉันนะ!!
เพื่อน - จะเฮ้ย!?
พูดได้ด้ะ...

โอกามิ - พะ...ผมติดระบบ "ข้อความเสียง" ลงไปด้วยนะครับ
ไอ้ที่ใช้สำหรับอัดคำพูดที่ชอบฟังแล้วกรอไปฟังใหม่ได้หลายๆหนนะครับ
สะ...สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะครับ?

ฮ่ะ...
ฮะๆ
== แบ็คกราวน์ - อย่ามาแอบดูใต้กระโปงฉันนะ

เพื่อน - น่าหยังแหยงที่สุดเลย โอกามมิ...

หน้า 12
ซากุระโคจิ - ทำหน้าเหนื่อยแบบนั้นทำไมกันล่ะ!?
ขนาดฉันตัวเล็กแค่นี้แท้ๆ ยังสดใสแข็งแรงได้ขนาดนี้เลยนะ!! นายนี่ชอบคิดลบอยู่เรื่อยเลยนะ โอกามิ

โอกามิ - ...ความคิดผมมันจะเป็นยังไงก็ช่างมันเถอะครับ

เพื่อน - อ่ะ!! โอกามิคุง พวกเราไปล่ะนะ ฝากบอกซากุระด้วยล่ะ ว่าถ้าหายดีเมื่อไหร่แล้วไปคาราโอเกะกัน
...อย่าเล่นตุ๊กตาให้มากนักล่ะ
โอกามิ - ...ครับ บายครับ

เพื่อน - มือถือซากุระก็ติดต่อไม่ได้เลยด้วย น่าเป็นห่วงจังนะ
...คงป่วยเอามากๆเลยซินะเนี่ย จะเป็นอะไรไหมน่ะ
ก็เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดมากก่อนเลยนี่นะ อยากรู้จังว่าเขาเป็นอะไรกันแน่...

หน้า 13
ซากุระโคจิ - อาโอบะ!! ทุกคน!!
ฉันก็อยู่ตรงนี้นี่ไง...

เพื่อน - (ขนาดซากุระยังขนาดนั้น ท่าทางฉันต้องรักษาตัวเองให้ดีกว่านี้แล้วล่ะมั้งเนี่ย)
(นั้นซินะ)

โอกามิ - จะยืมโทรศัพท์ผมส่งเมลล์ให้เขาซักหน่อยไหมล่ะรับ?
(แล้วส่งรูปหน้าตาคุณที่ยิ้มแย้มไปด้วย)

ซากุระโคจิ - ...ไม่หรอก ไม่เป็นไร ขอบใจมากนะ

หน้า 14
ยูกิ - หายจากลอสต์แว้วอ่ะ
...แต่ฉันว่าจะเป็นแบบไหนก็ดีเหมือนกันทั้งนั้นแหละนะ

โทกิ - นายเนี่ยน่า~ เอาสมองซีกไหนคิดกันฟะเนี่ย ถึงคิดได้ว่าเป็นแมวดีกว่าเป็นคน?
แค่เอาไปเทียบกันก็ทำเอาฉันแทบจะขำจนท้องแข็งตายอยู่แล้วนะเฟ้ย
ยูกิ - ท้องแข็งตาย?

ท้องแข็งตาย...?
ท้องแข็ง...

ตาย?
โทกิ - ตายจริงซะที่ไหนกันล่ะฟะ!! (แกไม่รู้จักคำพังเพยหรอไง!!)

ยูกิ - ...คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงนะเฟ้ย เอ็งยังจะมาทำบ้าอะไรของเอ็งอีก?
โทกิ - เอ๊ะ!? ยะ...ยูกิคุง!? กระป๋มยะ...ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ?
เฮย์เกะ - ใกล้ถึงเวลาแล้วนะครับ
24 ชั่วโมงหลังจากที่คุณซากุระโคจิตัวหดเล็กลง...

หน้า 15
ซากุระโคจิ - ฮึ๋บ...

ทุกคน - มาแล้วหรอ!?

ซากุระโคจิ - ฮัดเช่ย

หน้า 16
ทุกคน - ไม่กลับเป็นเหมือนเดิม!?

โทกิ - เดี๋ยวซิฟะ...!? ไอ้สายพันธ์หายากนี่มันอะไรกันฟะเนี่ย!?
ยูกิ - "เนียนมารุ" สุดยอดไปเลย
โทกิ - มันใช่เวลามาชมหรอไง!!
เขาไม่ได้กลับเป็นเหมือนเดิมนะเฟ้ย!?

ขืน...ซากุระจังไม่มีวันกลับเป็นเหมือนเดิมได้ไปตลอดชีวิตนี่
แล้วจะทำยังไง...

ซากุระโคจิ - ฉันไม่เป็นไรหรอก!! ฉันชอบรูปร่างแบบนี้เหมือนกันนะ!!
พอตัวเล็กแล้วทำอะไรได้อีกตั้งหลายอย่างแน่ะ แถมยังพิเศษกว่าคนอื่นอีกด้วย!!
ยูกิ - ฉันเห็นด้วยกับ "เนียนมารุ"!!

โทกิ - เดี๋ยวซิ ซากุระจัง!! หัดมองโลกความเป็นจริงซะบ้างซิ!?
ขืนเป็นแบบนี้ เธอจะพึงพาตัวเองต่อไปได้ยังงะ...

ยูกิ - เอ็งพูดพล่ามอะไรของเอ็งว่ะ ห๊า?
โทกิ - เอ๊ะ!? กะ...ก็กระป๋มเป็นห่วงเขาง่ะ...
ซากุระโคจิ - ...แล้วอีกอย่าง

หน้า 17
ฉันก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกของ "โค้ดเบรคเกอร์" อย่างพวกนายมากขึ้นแล้วล่ะ

...ต่อให้จะมีพลังพิเศษแบบไหน หรือแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม

การที่ไม่มีคนรับรู้ถึงตัวเรานะมันเจ็บปวดมาก

การไม่มีตัวตนนี้มันช่าง...
น่าเศร้าเป็นที่สุด

เพราะ...เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอก!! ถ้าฉันกินให้เยอะ ซักวันก็ตัวใหญ่ขึ้นเองแหละ!!
โทกิ - ซะ...ซากุระจัง

โอกามิ - ขอโทษด้วยครับ...

หน้า 18
ผมขอโทษด้วย
ที่ต้องทำให้คุณกลายเป็นแบบนี้ไป
ถ้าผมแข็งแกร่งขึ้นอีก เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น...

...ผมผิดเอง...

หน้า 19
ซากุระโคจิ - โอ...กามิ...

โอกามิ - (...ความคิดผมมันจะเป็นยังไงก็ช่างมันเถอะครับ)
ซากุระโคจิ - (ตอนนั้นนายไม่สบายใจเพราะแบกรับความผิดเอาไว้คนเดียวซินะ...)

โอกามิ - ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณเป็น "ผู้ไร้ตัวตน" ได้เด็ดขาด
ผมจะต้องทำให้คุณกลับเป็นแบบเดิมให้ได้...ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด

เฮย์เกะ - ...คงจะช่วยไม่ได้แล้วซินะ งั้นพวกเราไปกันเถอะครับ
ซากุระโคจิ - ...เอ๊ะ!? ไปไหนหรอ...

หน้า 20
เฮย์เกะ - ปรากฏการณ์ประหลาดที่ไม่มีแม้แต่ดาต้าเบสของ "เอเด้น" ซึ่งถึงว่าล่ำหน้าที่สุด
การจะแก้สิ่งนั้นได้
คือ "น็อท ซไสส์ บัต แบล็คอาร์ต อิลูชั่น"
== ไม่ใช่วิทยาศาตร์แต่เป็นศาตรามนตร์ดำ

เราไปที่ห้องประชุมสถานักเรียนกันเถอะครับ
ทุกคน - ห๊า!!?
** ขอผ่านหน่อย ขอผ่านหน่อย เข้าไปได้ดี แต่ออกมาใช่ง่าย สิ่งที่รออยู่ภายในนั้นคืออะไรกัน!? **