Fairy Tail 146

ซึ้งจับใจ T^T



แฟร์รี่เทล
ตอนที่ 146 "เธอเป็นอิสระแล้ว"
หน้า 1
แฟร์รี่เทล
ตอนที่ 146 "เธอเป็นอิสระแล้ว"
เทพธิดาที่ไม่มีใครเทียบได้! เวทมนตร์ชุดว่ายน้ำ เขาห้ามใช้นะจ๊ะ <3

หน้า 2
** ไม้ตายของหกปีศาจ เจราล ได้สูญเสียความทรงจำซะแล้วหรอเนี่ย!? **

เจราล - เอลซ่าคือใครกัน...?

ฉันจำอะไรไม่ได้เลย

คอบรา - หมอนี้

** แล้วเอลซ่าที่สั่นคลอนอยู่ระหว่างความรักและความเกลียดชังนั้นจะทำยังไง!? **

ไม่มีความทรงจำเลยงั้นหรอ!!!?

** แล้วนิลวาน่าที่ถูกปลดผนึกออกแล้วจะเป็นยังไง!? **

หน้า 3
เอลซ่า - เจราล...

เจราล - หยะ...อย่าเข้ามานะ!!

หน้า 4
หยะ...
อย่า...เข้ามา...

เอลซ่า - ถ้างั้นนายก็มาหาฉันซะซิ

ฉันเนี่ยแหละเอลซ่า
นายมาตรงนี้ซิ

ชื่อของนายก็คือเจราล
เป็นเพื่อนสมัยก่อนของฉัน

แต่ตัวนายที่มีจิตใจว้าวุ่นนั้นได้ไปลบหลู่คนตาย
ทำร้ายพวกพ้อง
ทำลายแม้กระทั่งสภาเวทมนตร์...
และก็ฆ่าชิมอน

หน้า 5
ถ้านายจะบอกว่าลืมพวกนั้นไปหมดแล้วล่ะก็ ฉันจะใช้ดาบแทงเข้าไปในใจของนายและสลักมันให้เอง!!!!
เพราะงั้นมาตรงนี้ซะซิ!!!! มายืนอยู่ตรงหน้าฉันนี่!!!!!

เจราล - ฉัน...
ทำร้ายพวกพ้อง...

ไม่จริงน่า...

หน้า 6
นี่ฉัน...ทำอะไรลงไปเนี่ย...
ฉัน...
จะให้ฉันทำยังไงดี...

เอลซ่า - นี้คือ...เจราลคนนั้นอย่างงั้นหรอ?
นี่มันเหมือนกับ...

หน้า 7
ลูซี่ - หือ?

เจ็บ...

เอ๊ะ? หายแล้ว...

แล้วนี่มันอะไรเนี่ย!?
เสื้อนี่

เวอร์โก้ - เป็นเสื้อผ้าจากโลกภูติดวงดาวเจ้าค่ะ
เพราะเสื้อขององค์หญิงขาดไปหมด
ลูซี่ - เวอร์โก้!!?

หน้า 8
นัตซึ - ที่นี่มัน...ที่ไหนน่ะ!?
เวอร์โก้ - ดิฉันสั่งมาพร้อมกับของท่านนัตซึด้วยนะเจ้าค่ะ
ลูซี่ - รบกวนเธอหลายเรื่องเลยนะเนี่ย!!!

นัตซึ - เจราล!!!
ไอ้แสงนั้นมันอยู่ไหน!!?

ลูซี่ - ใกล้แล้วล่ะ
ว่าไป...สีมันเปลี่ยนไปหรอเปล่าเนี่ย?
เวอร์โก้ - เจ้าค่ะ...ระหว่างที่คุณสองคนสลบอยู่ มันก็เปลี่ยนจากสีดำไปเป็นสีขาวนะเจ้าค่ะ
นัตซึ - อุ๊ก....

ฮึ๋ย~~...

หน้า 9
นัตซึ - เกือบไปแล้วล่ะนะฉัน
ขอบใจเธอมากนะ

ลูซี่ - อะ...อะไรของนายนะ จู่ๆก็

เวอร์โก้ - ติดแล้วหรอ
ลูซี่ - นี่ไปเลียนแบบแฮปปี้มาจากไหนเนี่ยเธอ?

นัตซึ - ว่าไป แล้วแฮปปี้ล่ะ?
หมอนั้นไม่ได้อยู่กับเอลซ่าหรอกหรอ?
ลูซี่ - เราพลัดหลงจากกันซะแล้วนะซิ

นัตซึ - งั้นก็ช่วยไม่ได้ พวกเราไปที่แสงนั้นกันแค่สองคนก็แล้วกัน

เวอร์โก้ - องค์หญิง...ดิฉันขอตัวก่อนแล้วกันนะเจ้าคะ
ลูซี่ - อ๊ะ!! เวอร์โก้...
...แต่

หน้า 10
เมื่อกี้...เวอร์โก้เปิดประตูมาด้วยตัวเองอย่างงั้นหรอ...
งั้นก็แปลว่า...พลังเวทย์ของฉันไม่เหลือเลยนะซิ!!?

เหวอ

เชอร์รี่!!!

ลูซี่ - โล่งอกไปที!! เธอไม่เป็นไรนะ
นัตซึ - นี่เธอ ใช่เจ้าคนที่เจอที่เกาะกัลน่า...
ลูซี่ - นี่นายย้อนไปถึงชาติไหนของนายล่ะเนี่ย?

เชอร์รี่ - เจอตัว
นักเวทย์แฟร์รี่เทลแล้ว

ลูซี่ - อะไร?

เชอร์รี่ - หึหึหึ

หน้า 11
เกรย์ - ไอ้พวกบ้าเอ้ย!!!!
เชอร์รี่ - อั๊ก

ลูซี่ - เกรย์!!!

เกรย์ - ไม่เป็นไรใช่มั๊ย!!

หน้า 12
เชอร์รี่ - ปล่อยนะ!!! บัดซบ!!! ยังมีชีวิตอยู่อีกหรอ!!!!
ไอ้คนฆ่าท่านลิออน!!!

เกรย์ - ยัยนี้...พอแสงนั้นผลุดขึ้นมาก็ท่าทางแปลกๆไปนะ
นัตซึ - นายเองเมื่อกี้ก็ท่าทางแปลกๆเหมือนกันไม่ใช่หรอไง?
เกรย์ - ห๊า?
ลูซี่ - นัตซึ...คนนั้นเป็นตัวปลอมต่างหาก
เชอร์รี่ - ปล่อยนะ!!! คนฆ่าท่านลิออน!!!

ลิออน - ใครฆ่าใครนะ?

อย่ามาเหมารวมว่าฉันถูกฆ่าเอาเองแบบนั้นซิ

หน้า 13
เชอร์รี่ - ท่านลิออน...
เกรย์ - ตายยากจังเลยนะ นายเนี่ย
ลิออน - ไม่เท่ากับพวกนายหรอกน่า
นัตซึ - ว่าไงนะ!!?
ลูซี่ - นี่ใช่เวลาจะมางับกันเองหรอ?

เชอร์รี่ - ดี...
...ใจจัง...

นัตซึ - อะไรนะ!!?
เกรย์ - โดนอะไรซักอย่างเข้าสิงจริงๆด้วยซินะ...

ลูซี่ - นี่นะหรอ...

หน้า 14
นิลวาน่า

ชารุล - แสงสีดำกลายเป็นสีขาว
เวนดี้ - เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?

แฮปปี้ - ฮึบ
ฮึบ

ทุกคน...
ขอให้อย่าเป็นไรเลยนะ

หน้า 15
คอบรา - เข้าใจล่ะว่านายไม่มีความทรงจำเหลืออยู่เลย
เพราะงั้นถึงไม่ได้ยินเสียงหัวใจของนายล่ะซินะ

เอลซ่า - โอราเชียนเซ็สส์!!?

คอบรา - แล้วมายังไงถึงมาถึงนี่ได้ล่ะเนี่ย?

แล้ว...ทำไมถึงปลดผนึกนิลวาน่า?

เจราล - ระหว่างที่ฉันหลับอยู่ ฉันได้ยินเสียงของใครบางคน
บอกว่า "จะเอานิลวาน่ามาในครอบครองให้ได้"...
ฉันเองก็จำเรื่องของเวทมนตร์นั้นแหละที่อยู่พอได้นิดหน่อย

หน้า 16
เวทย์นี้มันเป็นเวทย์อันตราย
จะให้ใครไปไว้ในครอบครองไม่ได้เด็ดขาด

ก็เลยปลดผนึกนั้น เพื่อจะทำลายมันอย่างสมบูรณ์

คอบรา - ห๊า...!!!!

เอลซ่า - จะทำลายนิลวาน่า...งั้นหรอ?

หน้า 17
ฉันได้แทรงอาคมเวทย์ทำลายตัวเองเข้าไปแล้ว
อีกไม่นาน นิลวาน่าก็จะทำลายตัวเอง

คอบรา - แก!!!! บังอาจมากนะเฟ้ย!!!!

บัดซบ!!!
เจราล - โค้ดสำหรับแก้นะ มีแต่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้

เอลซ่า - เจราล

หน้า 18
คอบรา - ไอ้อาคมเวทย์ขั้นสูงนี้มันอะไรกัน...
ขืนเป็นแบบนี้ นิลวาน่าก็ได้พังกันพอดี!!!!

เจราล!!! บอกโค้ดสำหรับแก้มาซะดีๆนะเฟ้ย!!!!

เจราล - เอลซ่า...
ฉันรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนในชื่อๆนั้น

หน้า 19
ทั้งอ่อนโยน ทั้งเจิดจรัส
รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นภายใน...

เธอนะคงจะเกลียดฉันมาตลอดจริงๆนั้นแหละ
ก็แน่นอนอยู่แล้ว เป็นเรื่องปกติ
แต่ว่า ความเกลียดนั้นจะแย่งอิสรภาพของเธอไป และค่อยๆกัดกล่อนตัวเธอทีละน้อย

เอลซ่า - นะ...นี่นาย...

เจราล - ฉันไปถึงตรงนั้นไม่ได้หรอก...
อยู่ข้างหน้าเธอ...ไม่...ได้แล้ว...

คอบรา - ไอ้หมอนั้น...

หน้า 20
เจราล - ฉันจะปลดปล่อย...เธอ...จากเจราล...เอง
ทั้งความเกลียด...ทั้งความเศร้า...ของเธอ...จะตายไปพร้อมกับฉัน

คอบรา - มันวาดอาคมเวทย์ทำลายตัวเองไว้กับตัวมันเองด้วยงั้นหรอ...!!!!

หน้า 21
เจราล - เธอนะ
เป็นอิสระแล้ว...

** น้ำตาที่ไหลริ่นออกมาแสดงถึงการรับ "อิสรภาพ" ที่เขาส่งมาให้แทนคำพูด... **

** นี้นะหรอคือ "การตัดสิน" ของทั้งหมด...ปล่อยไว้ไม่ได้!! จะปล่อยไว้ได้ยังไงกัน!!! **

เอลซ่า - เจราล~~~~!!!!!