Fairy Tail 102

I admit, I totally forgot that I have a translation due in Wednesday . . . >.>"

ENJOY~ XD

แฟร์รี่เทล
ตอนที่ 102 “เดินอย่างสมเกียร์ติ”
หน้า 1
แฟร์รี่เทล
ตอนที่ 102 “เดินอย่างสมเกียร์ติ”

รอยยิ้มนั้นคือดวงตะวันแห่งยามราตรี!!

หน้า 2
** ค่ำคืนที่แสนสงบ . . . เมืองที่ไม่รู้ถึงการต่อสู้นั้นเติมไปด้วยความคึกครื้น **

** ผู้คนที่ดื่มด่ำกับความสงบเงียบ เต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้จุดจบ . . . **

หน้า 3
โชว – โลกภายนอกนี้สุดยอดไปเลยนะ . . .
ดึกดื่นปานนี้ยังมีคนเดินไปมาเยอะขนาดนี้เลยหรอเนี่ย?

คนขาย – ทำอะไรของเธอนะ!!! เด็กคนนี้!!!

มิเรียน่า – เมี๊ยว?
ทำอะไรหรอ ก็เห็นวางอยู่ก็เลยหยิบมากินก็เท่านั้นเองง่ะ
ท่าทางอร่อยดีอ่ะนะ

คนขาย – ฉันบอกว่าของค้าของขายของเขาอย่าเอาไปกินซี้ซั้วแบบนี้ซิ!!!
มิเรียน่า – ของขาย?
วอลลี่ – ก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่ถ้าเป็นของๆนายก็อย่าเอามาวางโชว์แบบนี้ซิ
คนขาย – เงียบเลย!!! จ่ายเงินมาเซ่!!! เงินน่ะ!!!!

หน้า 4
มิเรียน่า – เงินคืออะไรงั้นหรอ?
วอลลี่ – ง่ะ . . . เงินก็คือ เออ . . . คืออะไรฟระ!? ถึงจะเห็นพวกคนในหนังมีกันทุกคนก็เหอะ . . .

ไม่เคยเห็นของจริงๆเลยอ่ะ!!!
คนขาย – อย่ามาโกหกซะให้ยาก!!!
เอามาซักทีเซ่!!!!
เงินน่ะ!!!!
จ่ายมา!!!!

โชว – ทางนี้!!! มีเรีย!! วอลลี่!!!
มิเรียน่า – เมี๊ยว!!
วอลลี่ – โชว เงินเนี่ยมันคืออะไรงั้นหรอ!!?
คนขาย – เอ้า เห้ย!!
พวกแก!!
รอเดี๋ยวเซ่!!!

มิเรียน่า – ตามมาแล้วง่ะ!!! ฉันจะใช้เวทย์ของฉัน . . .

โชว – ไม่ได้!!!

เวลาอยู่ในโลกภายนอก พวกเราจะใช้เวทมนตร์ซุ่มสี่ซุ่มห้าไม่ได้นะ

หน้า 5
วอลลี่ - พวกเราจะอยู่ในโลกภายนอกได้เองจริงหรอเปล่าเนี่ย?
มิเรียน่า – เมี๊ยว
โชว – ไม่ใช่ว่าอยู่ได้ไม่ได้! ต้องอยู่ต่างหากล่ะ

พวกเราจะทำให้พี่สาวลำบากไปมากกว่านี้ไม่ได้

ไปกันเถอะ!!! ต้องออกเรือก่อนที่พวกพี่สาวจะรู้ตัวว่าพวกเราหายไป
วอลลี่ – นั้นซินะ!! มันต้องได้ล่ะว่ะ!!
มิเรียน่า – ลุยกันเลย!!!

เอลซ่า – นี่พวกนาย!!!

หน้า 6
โชว – พี่!!!
มิเรียน่า – เอลจัง . . .
วอลลี่ – โธ่เว้ย . . . เหมือนกับที่เขาล่ำลือไว้เลย . . . นะเนี่ย

หน้า 7
ถ้าจะหยุดพวกเราล่ะก็ ไม่ได้หรอกนะ
พวกเรานะตัดสินใจกันเรียบร้อยแล้ว . . .

โชว – พวกเราอยู่ในหอคอยนั้นมาตลอด
ตั้งแต่นี้ไป พวกเราก็ตั้งใจว่าจะออกไปสู่โลก “ภายนอก”

ถึงจะมีเรื่องที่พวกเราไม่เข้าใจ และอาจจะเป็นอันตรายอยู่มากก็เหอะ
พวกเราอยากไปดูโลกด้วยตาของพวกเราเอง

ไม่อยากจะใช้ชีวิตเป็นภาระของคนอื่นอีกแล้ว
และก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่เพื่อใครอีกแล้วด้วย

ตั้งแต่นี้ พวกเราจะใช้ชีวิตเพื่อตัวของพวกเราเอง
จะหาสิ่งที่ตนเองต้องการด้วยมือของตนเอง

หน้า 8
นี่แหละคืออิสรภาพของพวกเรา

เอลซ่า – ถ้ามีความตั้งใจขนาดนั้น พวกนายก็ทำได้ทุกสิ่งแล้วล่ะ
วางใจเถอะ

แต่ว่า ฉันมีกฏเกณฑ์ที่ต้องบอกให้คนที่ออกจากแฟร์รี่เทลอยู่สามข้อ
ฟังให้ขึ้นใจก็แล้วกัน

วอลลี่ – เดี๋ยว . . . !!! ออกนี่ . . . พวกเรายังไม่ได้เข้าเลยนะ

เอลซ่า – ข้อแรก!!!
ห้ามนำข้อมูลที่เสียหายเกี่ยวกับแฟร์รี่เทลไปกล่าวกับคนอื่นเป็นอันขาด!!!

หน้า 9
ข้อสอง!!!
ห้ามติดต่อกับผู้ว่าจ้างเพื่อประโยชน์ส่วนตัวเป็นอันขาด!!!!

วอลลี่ – ข้อมูลเสียๆหายๆของกิลด์นะ พวกเราไม่มีหรอกนะ
มิเรียน่า – ผู้ว่าจ้างคืออะไรหรอ?
โชว – พี่ครับ . . .

เอลซ่า – ข้อสาม!!!

ต่อให้จะเลิกทางผิด . . . ก็จงมีชีวิตต่อไปอย่างเข้มแข็งด้วยพลังที่มี
ห้ามมองเห็นชีวิตของตนเป็นเรื่องเล็กน้อยเป็นอันขาด!!!!

หน้า 10
อย่าได้ลืมเพื่อนพ้องที่รักใคร่เป็นอันขาดชั่วชีวิต!!!!!

หน้า 11
พิธีลาฉบับแฟร์รี่เทล!!!!
เริ่มได้!!!!

นัตซึ – พวกนาย!!! แล้วเจอกันใหม่น้า~~~~~!!!!

หน้า 12
เอลซ่า - จงเบิกบานในใจดวงนั้นซะ!!! ดอกไม้แห่งแสงสว่าง!!!!

คน – นั้นมันอะไรน่ะ
พลุหรอ?
สวยจัง

เกรย์ – น้ำแข็งก็มีเหมือนกันน่ะ

หน้า 13
ลูซี่ – งั้นฉันก็เอาเป็นเวอร์ชั่นภูติดวงดาวด้วยล่ะกัน

เอลซ่า – ตามจริงฉันคิดว่าฉันอยากอยู่กับพวกนายตลอดไป

หน้า 14
แต่ว่า . . . ถ้ามันจะกลายเป็นการขัดแข้งขัดขาพวกนายล่ะก็ . . .
ฉันก็ขออวยพรกับการเดินทางของพวกนายด้วย

มิเรียน่า – ตรงกันข้ามต่างหากล่ะ เอลจ้างงง
วอลลี่ – พวกเราอยู่ไปก็รั้งจะทำให้เอลซ่าคิดถึงเรื่องแย่ๆเท่านั้นแหละ

เอลซ่า – ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็จะไม่ลืมเรื่องของพวกนายเด็ดขาด

แล้วก็

ความคิดที่แย่นั้นก็คืออาหารให้กับอนาคต ทำให้พวกเราแข็งแกร่งขึ้น
ใครก็เป็นได้ทั้งนั้น มนุษย์นะ มีพลังที่จะทำให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นได้

หน้า 15
จงเดินอย่างสมเกียร์ติ
ฉันเองก็จะเดินไปเรื่อยๆอย่างสมเกียร์ติเช่นกัน

หน้า 16-17
ถ้ายังจดจำวันนี้ได้ ก็จะได้พบกันอีก

ขอให้พวกนายโชคดีนะ
โชว – พี่สาวด้วยนะ . . .

มิเรียน่า – บายบาย เอลจัง
วอลลี่ – พวกเราต้องเจอกันอีกแน่!!! สัญญาน่ะ!!!!

เอลซ่า – สัญญา

หน้า 18
อุลเทียร์ – . . . ก็อย่างที่ว่าแหละ

สภาเองก็มีเรื่องต้องรับผิดชอบเยอะ คงจะทำงานไม่ค่อยได้กันตอนนี้ล่ะนะ
ไม่แน่อาจจะมีการยุบสภาเลยก็เป็นได้

??? – น่าชื่นชมจริงๆ อุลเทียร์
แล้ว . . . เจราลเป็นยังไงไปแล้วซะล่ะ?

อุลเทียร์ – ไม่รู้ซิ
คงตายไปแล้วมั้ง

หน้า 19
??? - เป็นผู้ชายที่น่าสังเวทจริงๆ . . . ที่ไม่รู้ว่ากำลังถูกผู้หญิงที่ตนคิดว่ากำลังหลอกใช้อยู่มาหลอกใช้แบบนี้
อุลเทียร์ – หุหุ . . . แต่ฉันก็สนุกมากเลยนะ เขานะ . . . ออกจะน่ารักแบบนั้น

แปดปีแล้ว . . . ยังไม่รู้สึกตัวเลยซักนิดว่าฉันน่ะปลอมเป็น “วิญญาณของเซเรฟ” ตอนนั้น

??? – การล้างสมองเป็นไปด้วยดีด้วยซินะ

ความวุ่นวายที่เอาสภาทั้งสภาเข้ามาเกี่ยวข้อง
การยิงเอเทเลียน
ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการ
อุลเทียร์ – อืม . . . ช่วงที่เจราลอาละวาดไปทั่ว นายก็เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระซินะ

??? – เพราะอย่างนั้น กุญแจสำหรับปลดผนึกถึงได้มาอยู่ในกำมือฉันแล้วดอกหนึ่งไง . . .
อุลเทียร์ – ยินดีด้วยล่ะ

หุหุ . . .
ขอประทานโทษนะ “ท่าน”เจราล

นายนะ คืนชีพเซเรฟไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ
. . . ไม่ซิ ไม่มีใครคืนชีพเซเรฟได้หรอกน่า

หน้า 20
นั้นก็เพราะ เซเรฟนั้นยังมีชีวิตอยู่มาโดยตลอดน่ะซิ
แต่เพียงแค่กำลังหลับใหลอยู่ตอนนี้ก็เท่านั้นเอง . . .

** แสงตะวันอันอ่อนโยนเป็นเพียงแค่สันติสุขจอมปลอม! อนาคตที่ชักชวนห่วงโซ่แห่งความพ่ายแพ้ที่จะเกิดขึ้นคืออะไร . . . !? **

Thank you for reading . . .