Fairy Tail 100

100th Chapter~ :3

ENJOY~! XD

PS. I don't want to translate the characters page since I assumed that most of you who ever read my translation know already who the characters are, and if you don't . . . ไปซื้อรวมเล่มมาอ่านเลยนะงับ - -"

แฟร์รี่เทล
ตอนที่ 100 “สู่วันพรุ่งนี้”
หน้า 1
** เอลซ่าผู้ที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องทุกคน ดวงวิญญาณนั้นล่องลอยไปในความทรงจำอันไกลโผ้น แล้วก็ . . .**

โพริวชิก้า – แผลสาหัสเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย
จะทำให้มามองเห็นได้อีกครั้งคงยุ่งยากเอาการเลยล่ะ

มาคาโรฟ – อย่าพูดแบบนั้นเลยนะ ช่วยทีเถอะ
หน้าตาออกจะสวยน่ารักขนาดนี้ สงสารเขาบ้างเถอะนะ

หน้า 2-3
ในโลกที่ยังไม่ถูกพบเห็น
คืองานเลี้ยงที่สุดยอด!
รอยเท้าของพวกเรานั้นแหละ
จะกลายเป็นแผนที่ให้!!

แฟร์รี่เทล
ตอนที่ 100 “สู่วันพรุ่งนี้”

หน้า 4
โพริวชิก้า – มานี่หน่อยซิ
มาคาโรฟ – เจ็บจ้า
เจ็บ

โพริวชิก้า – พอเขาโตขึ้นคงไม่คิดจะลงไม้ลงมือกับเด็กคนนั้นหรอกใช่ไหม?
มาคาโรฟ – ม่ะ . . . ไม่หรอกจ้า~

โพริวชิก้า – เป็นเด็กจากไหนกันเนี่ย?
มาคาโรฟ – ท่าทางเจ้าร็อบมันจะเป็นคนเลี้ยงดูมานะ . . .

โพริวชิก้า – ร็อบงั้นหรอ!!?
แล้วตอนนี้หมอนั้นอยู่ไหนแล้วล่ะ!?
มาคาโรฟ – ได้ยินว่าตายไปแล้วล่ะนะ

หน้า 5
โพริวชิก้า – เป็นยังไงบ้าง?

เอลซ่า – หะ . . . หายแล้ว
โพริวชิก้า – มองเห็นได้หรอยังล่ะ?
เอลซ่า – ค่ะ

หน้า 6
ถ้างั้นก็รีบๆออกไปซะ
ฉันนะไม่ค่อยชอบคนซักเท่าไหร่หรอกนะ

เอลซ่า – หายแล้ว . . .

โพริวชิก้า – นี่เจ้า . . . ตาข้างนั้น . . .
อะไรกัน? แปลกจริงๆนะ

มีน้ำตาไหลออกมาแค่ข้างเดียว

ไม่น่าจะเป็นแบบนั้นนี่น่า . . . การผสมยาก็สมบูรณ์แบบแล้วแท้ๆ . . .

เอลซ่า – ไม่เป็นไรหรอกคะ
น้ำตาหนูเองก็ไหลออกมาได้ครึ่งหนึ่งแล้วด้วย

หน้า 7

หน้า 8
ที่นี่คือ . . . !!?

ในเอเทเลียนอย่างง้นหรอ!?
ไม่ซิ . . . ไม่ใช่ . . . มันอบอุ่นกว่านั้นมากเลย . . .

จริงซิ . . .

หน้า 9-10
-- เอลซ่า สคาร์เร็ต ได้หลับอย่างสงบ ณ ที่นี่แล้ว --

หน้า 11
ฉัน . . .

ตายไปแล้วอย่างงั้นหรอ . . . ?

หน้า 12
มาคาโรฟ - . . . เอลซ่า สคาร์เร็ต . . .

เขาได้รับรักจากพระเจ้าและรักพระเจ้าเป็นการตอบแทน
แล้วก็รับพวกเราผู้เป็นมิตรด้วยเช่นกัน

จิตใจดวงนั้นกว้างขว้างยิ่งกว่านภาอันนิรันดร์
ดาบเล่มนั้นส่องสว่างอย่างสูงส่งเพื่อผู้เป็นที่รัก
ร่างที่เริงระบำดั่งนางฟ้านั้นคือความงามที่ชนะแม้ความงามของธรรมชาติทั้งปวง

หน้า 13
ความรักคือสิ่งที่นำให้คนเราแกร่งขึ้น
แต่แล้วความรักนั้นแลก็นำให้คนเราอ่อนแอได้ด้วย

ฉัน . . .

เอลซ่า- มาสเตอร์ . . .

มาคาโรฟ – รักเขาเปรียบเหมือนครอบครัวเดียวกัน . . .

หน้า 14
ฉัน . . .
ขอสวดส่งให้เขาได้พักอย่างเป็นสุขด้วยเทิด

สภา - พวกข้าสภาเวทมนตร์ได้ตัดสินใจมอบหนึ่งในสอง
ตำแหน่งที่ว่างอยู่ในสภาให้กับคนผู้นั้น

หน้า 15
ขอมอบยติสิบมหาเวทย์ศักดิ์สิทธิให้กับเอลซ่าสคาร์เร็ต

หน้า 16
นัตซึ – อย่าพูดบ้าๆน่า!!!!

พวกนายทุกคนทำอะไรกันอยู่น่ะ!!!!

หน้า 17
เอลซ่า – นัตซึ . . .

ไอ้ของพันธ์นี้!!!
??? – พอซักทีได้ไหม นัตซึ?!!!!

ลูซี่ – นัตซึ . . . หยุดเถอะ . . .
เกรย์ – หนอยแก

เอลซ่า – เอลซ่านะยังไม่ได้ตายซักหน่อย!!!

ลูซี่ – ขอร้องล่ะ นัตซึ . . . หยุดซักทีเถอะ . . .

นัตซึ – เขาจะมาตายตรงนี้ได้ยังไงกันเล่า!!!!

ลูซี่ – ดูความเป็นจริงซักทีเถอะน่า!!!!

หน้า 18
นัตซึ – ปล่อยนะเฟร้ย!!!!
เอลซ่านะยังไม่ตายหรอก!!!!

เอลซ่า – ฉัน . . . ทำไปเพื่ออนาคตของนัตซึ . . . อนาคตของทุกคน . . .

ทั้งอย่างงั้น . . .

หน้า 19
นี่นะหรอกอนาคตนั้น . . .

อนาคตของคนที่ยังคงเหลืออยู่ . . .

ขอร้องล่ะ . . . อย่าร้องไห้อีกเลย . . .

ฉันไม่อยากจะเห็นอนาคตแบบนี้ . . .

ฉันก็แค่ . . . ทำไปเพื่อรอยยิ้มของทุกคนเท่านั้น . . .

หยุดเถอะ . . .

ฉัน . . .
ไม่อยาก . . .

หน้า 20

หน้า 21
ที่นี่คือ . . . !?

ทุกคน – เอลซ่า!!!!

หน้า 22
ลูซี่ – ดีใจจัง!!! เธอปลอดภัยดีซินะ!!!!

เกรย์ – คิดจะให้คนอื่นเขาเป็นห่วงไปถึงเมื่อไหร่น่ะ

โชว – พี่คร้าบบบบบ!!!!

เอลซ่า - กะ . . . เกิดอะไรขึ้นน่ะ?

ยังมีชีวิตอยู่งั้นหรอ?
ฉัน

หน้า 23-24

หน้า 25
นัตซึ . . .
นี่นาย ช่วยฉันไว้งั้นหรอ . . . ?

แต่ว่า . . . ทำยังง่ะ- . . .

หน้า 26
จะบอกว่าเข้าไปตามหาฉันจนเจอในวังวนเวทย์นั้นงั้นหรอ . . . ?
เป็น . . . ผู้ชายที่เหลือเชื่อจริงๆ . . .

นัตซึ – เหมือนกันแหละ . . .
เอลซ่า – เอ๋?

เอลซ่า – ฉันนะ ถ้าไม่มีแฟร์รี่เทลล่ะก็ คงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้
โลกอย่างที่ไม่มีพวกพ้องอยู่น่ะ แม้แต่จะคิดถึงเฉยๆฉันยังทำไม่ได้เลย

นัตซึ - พวกเรานะ ก็เหมือนกันนั้นแหละ . . .

หน้า 27
อย่าได้ทำแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สองเลยนะ

เอลซ่า – นัตซึ . . .

นัตซึ - ห้ามเด็ดขาด!!!!

หน้า 28
เอลซ่า – อืม

นัตซึ . . .
ขอบใจนะ

จริงซิ . . .

จะตายเพื่อพวกพ้องนะ ไม่ได้หรอก
ต้องอยู่เพื่อพวกพ้องต่างหากล่ะ

หน้า 29
นั้นต่างหากที่เป็นตัวเชื่อมไปสู่อนาคตที่เป็นสุข
** น้ำตาแห่ง “ความปิติ” หยาดแรก ความอบอุ่นนั้นแหละที่เป็นหลักฐานของ “ความสัมพันธ์” ที่ไม่มีอะไรแทนที่ได้ . . . **

Thank you for reading . . .