Monster Hunter Orage 2

For this one, I just want to test its popularity first, before seeing if I'm going to take this as the permanent series to be translate for Thai. (I want more Thai translation to work on. Plus, I'm bored right now :p )

So, yep, no chapter 1 from me. I believe the Thai translation of it is already "in progress", so no double translation for the same chapter. I'm skipping to chapter 2. I actually want to translate this ever since the first chapter is out. So, Thai for this one (if it seems popular enough among Thai reader), English for Blazer Drive and Holy Talker and my Rival list is going as I want~ XD *shot'd because she actually promised with someone never to take on new project for translation*

Anyway, without further ado, enjoy, Thai readers~ XD

มอนสเตอร์ ฮันเตอร์ โอราจ
ตอนที่ 2 “การพบกันเพื่อจะช่วยโลก”
หน้า 1
ชิกิ – ท่ะ-ท่ะ-ท่ะ-ท่านอาจารย์คร้าบบบบบ!!!!!
นี่มันอะไรหรอคร้าบบบบบบ!!!!

ไอรี่ – ย้ากกกกกก

หน้า 2
มอนสเตอร์ ฮันเตอร์ โอราจ
ตอนที่ 2 “การพบกันที่จะช่วยโลก”

** จะโชว์พลังของ “พวกพ้อง” ให้ดู!
จะล่ามันมาให้ได้ ฝันของพวกเรา **

หน้า 3
ไอ้ฉันอุส่าห์วางกับดักไว้หาเสบียงแท้ๆ
ชิกิ – กับดักงั้นหรอ!?

ไอรี่ – โถ่ เจ๊งหมดเลยนะเนี่ย

ชิกิ – ถ้าเป็นแบบนั้นก็บอกกันซักคำก่อนก็ยังดีนะเธอเนี่ย
เป็นพวกกันไม่ใช่หรอ?

ไอรี่ – พูดไปตั้งหลายต่อหลายหนแล้วก็เหอะ แต่ฉันไม่ใช่ “พวก” ของนายซะหน่อย
ว่าไปก็ไม่อยากได้พวกพ้องอะไรนั้นด้วย
ชิกิ – ถ้าจุดหมายเดียวกันก็ไปด้วยกันซิ!!
ไม่ดีหรอ?
จริงๆเลยนะเธอ . . . ต้องที่เอาแต่คลั่งกับเรื่องประหลาดๆเนี่ยเหมือนท่านอาจารย์ไม่มีผิด

หน้า 4
ไอรี่ – นายนะ ยังเชื่อใจไม่ได้หรอก
ชิกิ – นี่ๆ ฉันเป็นลูกศิษย์ของพ่อเธอนะ!!!

ไอรี่ – ก็เพราะงั้นแหละ
ก็แทนที่จะมาดูแลฉัน ดันไปดูแล “ลูกศิษย์” ซะมากกว่าแบบนี้เนี่ย
ชิกิ - เธอเองก็งอนกับเรื่องในอดีตเป็นด้วยหรอเนี่ย? ก็มีจุดที่น่ารักอยู่เหมือนกันนี่น่า
ไอรี่ – ไม่ได้งอนซะหน่อย

ไอรี่ – แล้วก็ . . . ไอ้ดาบคู่ลมนั้นน่ะ
-- ไอรี่ --
-- อาวุธ ดาบเหล็ก (คากุระ) –
ทำจากวัตถุดิบอะไรกันแน่น่ะ?

ชิกิ – หือ?
ไอ้นี่น่ะหรอ?

หน้า 5
ได้ยินมาว่าทำจากเกร็ดมอนสเตอร์ที่ท่านอาจารย์เก็บมาได้น่ะ
-- ชิกิ ริวโฮว --
-- อาวุธ ดาบลมคู่ (โอโรชิ) –
มอนสเตอร์ที่ว่านั้น ฉันคิดว่าน่าจะเป็นมิโอกัลน่าแหละนะ

ไอรี่ – ตรงนั้นแหละที่ฉันไม่เข้าใจ
ได้เกร็ดของมังกรแสงมาโดยบังเอิญมันก็ดีจริงนั้นแหละ . . .
แต่ว่าทำไมต้องเอามาสร้าง “ดาบคู่” ด้วย?

คุณพ่อเป็นคนใช้ “ดาบใหญ่” น่ะ
ชิกิ – งั้นหรอ? แต่ว่าเขาก็ใช้ได้ตั้งหลายอย่างนี่น่า
ไอรี่ – คงเพราะสอน “ดาบคู่” ให้นายล่ะมั้ง
แต่ว่า อาวุธหลักนะคือ “ดาบใหญ่” ไม่คิดเลยนะว่าเขาจะเอาวัตถุดิบเจ๋งๆแบบนั้นมาใช้เพื่อนายเนี่ย

หน้า 6
ชิกิ - ก็เพราะรักมั้ง มากกว่าลูกสาวนะ
ไอรี่ – หนอย . . . ไอ้ฉันล่ะเกลียดไอ้ความดูความรู้สึกคนอื่นไม่เป็นของนายที่สุดเลย

ชิกิ – ฮ่ะๆๆๆ ล้อเล่นน่ะ ล้อเล่น
ถึงเขาจะอยากหวังให้ฉันเป็นฮันเตอร์ให้ได้จริงๆก็เหอะ

แต่ท่านอาจารย์น่ะ พอพูดเรื่องลูกสาว . . . เรื่องไอรี่น่ะ ก็ทำตัวเพี้ยนๆทุกที

ชิกิ – ฉันว่าเขาก็รักเธอเหมือนกันน่ะ
เพราะฉันไม่มีพ่อแม่ ก็คิดอิจฉาเล็กๆอยู่เหมือนกัน

หน้า 7
ไอรี่ – ชิกิ . . .

ชิกิ – หือ?

ไอรี่ – ด้านหลังนาย
ชิกิ – อั๊ก

ไอรี่ – ฮ่าๆๆๆๆ!! น่าสงสารชะมัด

เอาล่ะ . . . เมนูวันนี้ก็เนื้อตุ่นฟังโก้ซินะ

หน้า 8
ว่าไปนายนะ รู้ที่อยู่ของมิโอกัลน่าด้วยหรอ?
ชิกิ – หือ?

พูดอะไรของเธอ
ถ้ารู้ที่อยู่มันเนี่ย ก็คงไม่หลงไปมาแบบนี้หรอกน่า

ไอรี่ – ห๊า!?

ชิกิ – การหาเองก็เป็นหนึ่งในหน้าที่ของฮันเตอร์แห่งผนึกเองเหมือนกันนะ
ไอรี่ – ถ้างั้น นี่พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปไหนกันแน่เนี่ย!!?

หน้า 9
ชิกิ – ตามโน้ตของท่านอาจารย์อ่ะนะ
-- พูกี้เดินทาง เป็นเพื่อนร่วมเดินทาง หน้าตาน่ารัก ชื่อว่าเอริกะ (ตัวเมีย) --
แถวๆนี้น่ะ มีช่างอาวุธที่สุดยอดอยู่ด้วยล่ะ

ไอรี่ – ช่างอาวุธหรอ?

ชิกิ – อันดับแรกเลยเนี่ย อาวุธของทั้งเธอและฉันตอนนี้น่ะ ไปสู้อะไรกับมิโอกัลน่าไม่ได้หรอก

แล้วก็แน่นอนว่าต้องมีสาเหตุ แค่ว่า . . .
เราน่ะออกเดินทางมาโดยที่ไม่มีทั้งคำใบ้ทั้งข้อมูล

“ตำนานนะหมุนเวียนไปจากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง
โลกนั้นหมุนไป ดูผู้คนไว้

การพบกันของคนสองคน จะเปลี่ยนภาพลวงตาให้เป็นข้อเท็จจริง”
นั้นแหละคือคำพูดของท่านอาจารย์

หน้า 10
ไอรี่ – ไอ้คำพูดนั้นน่ะ หมายถึง
“ถ้าเดินไปรอบโลก มันก็น่าจะมีข้อมูลอยู่ซักแห่ง”
ใช่ไหมล่ะ?
ชิกิ – สมกับที่เป็นลูกสาวของท่านอาจารย์!!! นั้นแหละๆ!! อย่างงั้นเองแหละนะ!!!
ไอรี่ – ท่าจะเดินทางยาวแล้ว คราวนี้

ชิกิ – หือ!!?

หือออ!!?

เสียงกระดูกมอนสเตอร์กับเหล็กกระทบกัน
มีโรงงานอยู่ใกล้ๆแถวนี้

ไอรี่ – เอ๋?
ไม่เห็นได้ยินเสียงอะไรเลยนี่ . . .

ชิกิ – ทั้งที่เธอมีหูตั้ง 4 หูเนี่ยน่ะ?
ไอรี่ – ไม่ใช่หูซะหน่อย!!!

หน้า 11
ช่างอาวุธที่พูดถึงนั้นนะหรอ!?
ฉันไม่คิดหรอกนะว่าจะมีคนอาศัยอยู่แถวๆบึงแบบนั้นน่ะ
ชิกิ – เงียบๆ
ทางนี้

ท่านอาจารย์ถึงกับเรียกเขาว่าช่างอาวุธที่สุดยอดเชียวนะ!!!
ต้องมีคนภูเขาลึกลับที่สุดยอดรออยู่แน่ๆเลย

ไอรี่ - คะ . . . คนภูเขา . . . หรอ . . .
อะไรของนาย . . . ล่ะเนี่ย . . .

ดูท่าทางน่ารักดีนี่น่า . . .
ชิกิ – เธอเนี่ยหลักๆก็ประหลาดดีเหมือนกันนะเนี่ย

ที่นี่ไง

หน้า 12
โห
ไอรี่ – เหอ

เฮ่อ ไอ้พวกอาวุธทื้อๆนี้มันอะไรกันเนี่ย . . .

หน้า 13
ชิกิ – อย่างงี้เองหรอ? เป็นอาวุธที่ใส่จิตวิญญาณเข้าไปได้ดีจริงๆ
ไอรี่ – อาวุธแบบนั้นน่ะ . . . ไม่ใช่แบบที่คนภูเขาจะสร้างขึ้นหรอกนะ

ซาคุยะ – คือว่า

ไม่ทราบว่านั้นใครหรอคะ?

ชิกิ – ผู้หญิง!!?
ไอรี่ – คนเจ็บหรอ!?

ขอโทษด้วยที่เข้ามาโดยพลการ พวกเรากำลังตามหา “ช่างฝีมือ” ที่อาศัยอยู่แถวๆนี้น่ะ

หน้า 14
ซาคุยะ – คะ . . .

ไอรี่ – แต่ดูเหมือนจะผิดคนอ่ะนะ ถ้างั้นก็ ขอตัวก่อนล่ะนะ
ชิกิ – ผิดคน? นี่เธอ . . . รู้ด้วยหรอว่าช่างฝีมือคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง!?
ไอรี่ – ไม่ใช่!!!

ฟังนะ เด็กคนนั้นน่ะจะไปเป็นช่างฝีมือได้ยังไงกันเหล่า

ชิกิ – เรื่องแบบนั้นจะไปรู้หรอ?
ไอรี่ – มันแน่อยู่แล้ว!! ดูอาวุธที่อยู่ที่นี่ซิ!!! ส่วนคมยังแตกหักหมดเลยด้วย

แล้วก็ ข้อมูลจากโน้ตของคุณพ่อก็ต้องหมายถึงว่าเป็นข้อมูลเมื่อ 8 ปีที่แล้ว! ถ้าแปดปีก่อน นายคิดว่าเด็กคนนั้น . . . จะอายุแค่เท่าไหร่เองมิทราบ?

ซาคุยะ – คือ . . .
หรือว่า ช่างอาวุธที่พวกคุณตามหาอยู่หมายถึงคุณพ่อหรอเปล่าคะ?

หน้า 15
ไอรี่ – พ่อ!!?
ชิกิ – เห็นไหมล่ะ!!!

ไอรี่ – แต่ถึงจะพูดอย่างงั้นก็เหอะ . . . ดูจากอาวุธพวกนี้แล้วไอ้ฉันล่ะไม่คิดหวังอะไรมากมายเลยนะเนี่ย

ซาคุยะ – พ่อของฉันนะ เป็นช่างอาวุธเลื่อมชื่ออย่างที่พวกคุณพูดแหละคะ
แต่ว่า เขาได้ออกจากบ้านไปหลายปีก่อน แล้วก็ไม่ได้กลับมาอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ไอรี่ – เห็นไหมล่ะ

ซาคุยะ – ถึงฝีมือตีอาวุธของเขาจะสุดยอดก็จริง . . . แต่ก็เป็นคุณพ่อที่ไม่ค่อยน่าเคารพซักเท่าไหร่หรอกนะคะ

ที่ออกไปโดยที่ทิ้งคุณแม่ . . . กับฉันที่ร่างกายอ่อนแอเอาไว้

ตอนนี้คงอยู่ที่โรงงานในเมืองหลวงแล้วล่ะมั้งคะ? เพราะเขาเป็นคนที่มีความหวังอยากจะไปที่เมืองหลวงแรงกล้ามาก

หน้า 16
อาวุธกับเครื่องสวมใส่ขนาดใหญ่แบบนั้น . . .
หรือว่าพวกคุณ จะเป็นพวกฮันเตอร์งั้นหรอคะ?

ชิกิ – หือ?
ไอรี่ – อ่ะนะ . . . จะเรียกได้ว่าพวกหายาก . . . ที่ “ออกเดินทาง” จริงๆก็เถอะนะ

ซาคุยะ – ว้าวววว!!!
นี่มัน!!!!
ไอรี่ – อะ . . . อะไรหรอ?

ซาคุยะ - คะ . . . เครื่องป้องกันนี่ . . . หรือว่าจะเป็น . . .

หน้า 17
วัสดุดิบของดิลไมโอส . . . !!?

ขอร้องล่ะคะ!!! ช่วยถอดออกมาหน่อยได้ไหมคะ!!!
ไอรี่ – ให้ถอดงั้นหรอ!!!

ซาคุยะ - ตะ . . . ต้องขอโทษด้วยคะ!! ไม่ใช่คะ . . . ชุดเกราะนั้น!! พอดีอยากจะดูเครื่องป้องกันหน่อย ขอร้องล่ะคะ!!!
ไอรี่ – เอ๋~~~
ชิกิ – ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ ก็ผู้หญิงด้วยกัน ถอดๆไปเหอะ
ไอรี่ – นายเองก็อยู่ตรงนี้เหมือนกันไม่ใช่หรอไง

ซาคุยะ – อืม

อืม
อืม

หน้า 18
ไอรี่ – นี่มันยังไงกันแน่เนี่ย? . . .

ซาคุยะ – ถึงความทนมันจะดูไม่ค่อยสูงก็เถอะ แต่ก็สร้างออกมาได้ทนกว่าที่คิดไว้นะเนี่ย
เอาแร่มาก้าไลท์มาทำเป็นส่วนขน แล้วก็ . . . นี่จะใช่แร่สีแดงแสดหรอเปล่าน้า
ไอรี่ – นี่ฟังอยู่หรอเปล่า!?

ชิกิ – ดิลไมโอส?

ไอรี่ – นี่!!!

มันก็เหมือนกับคุคคุนั้นแหละนะ ฮันเตอร์มือใหม่ ถ้าอยากออกไปล่าตัวๆก็เรียกได้ว่าเป็นศัตรูที่เหมาะมากเลยล่ะ
ซาคุยะ – สะ . . . สุดยอดเลยคะ . . . ฉัน . . . เพิ่งเคยเห็น . . . เครื่องป้องกันของดิลไมโอสครั้งนี้ครั้งแรกเลยคะ

หน้า 19
ไอรี่ – มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เรื่องโตอะไรขนาดนั้นนี่น่า
ดิลไมโอสนะ ถ้าเป็นฮันเตอร์ในเมืองคนไหนๆก็ . . .

ซาคุยะ – ฉัน . . . เอาชนะดิลไมโอสนั้นไม่ได้คะ
ไอรี่ – อ่ะ . . . อุ๊บ โทษทีนะ
ซาคุยะ – ไม่หรอกคะ ที่ชนะไม่ได้เพราะฉันมีพลังไม่มากพอมากกว่า . . .

ตั้งแต่ตอนที่พ่อออกจากบ้านก็มีดิลไมโอสมาตั้งรกรากอยู่ใกล้ๆแถวนี้ . . .

ฉันที่ร่างกายอ่อนแอกับคุณแม่ที่ไม่มีภูมิความรู้เรื่องการล่าเลยอยู่อย่างหวาดกลัวทุกวัน

และแล้ววันหนึ่ง คุณแม่ก็ได้เสียชีวิตต่อหน้าดิลไมโอสนั้น

หน้า 20
ไอรี่ – ฉันเสียใจด้วยนะ . . .

ซาคุยะ - แต่ว่า ฉันเลยตัดสินใจว่าจะล้มมันให้ได้
เพื่อที่จะปกป้องบ้านที่เคยอยู่อย่างเป็นสุขกับคุณแม่หลังนี้
แน่นอน ว่าจะเรียกเป็นคู่อริไปเลยก็ว่าได้

เพราะอย่างงั้น ฉันถึงตั้งใจจะสร้างอาวุธที่สามารถเอาชนะดิลไมโอสได้
และก็ใช้โรงงานของพ่อสร้างอาวุธอยู่เรื่อยๆมา

แต่ว่า . . . ไม่ว่าจะได้ตามที่ชอบแล้วไปท้ามันสู้กี่ครั้งก็เอาชนะมันไม่ได้ . . .
ก่อนหน้านี้ก็หนีมาได้ชนิดแบบเอาชีวิตแทบไม่รอดมาเหมือนกัน

ชิกิ – เพราะงั้นถึงได้แผลพวกนั้นมางั้นหรอ
แย่จังเลยนะ

หน้า 21
ซาคุยะ – ไม่หรอกคะ . . .

เพราะฉันยังไม่ถอดใจง่ายๆหรอก

ชิกิ – โห!!!
ไอรี่ – สร้างอาวุธดีๆแบบนั้นก็ได้เหมือนกันนี่!!!

หน้า 22
ชิกิ – เอาล่ะ!!! ตัดสินใจได้ล่ะ!!!
ฉันจะไปช่วยได้อีกแรง!!!

ซาคุยะ – เอ๋

ไอรี่ – นั้นซินะ ถ้าดิลไมโอสล่ะก็ เราชนะมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วล่ะ
จะให้คนเจ็บออกไปล่าคนเดียวนี้มันก็ยังไงๆอยู่ล่ะนะ

หน้า 23
เพื่อเป็นการตอบแทน ถ้าชนะดิลไมโอสนั้นได้ เธอต้องบอกที่อยู่ของพ่อของเธอให้พวกเรานะ!!!
ซาคุยะ – เอ๋ . . .

คือ . . . แต่ว่า . . .
ฉันเอง . . . ก็ไม่รู้ที่อยู่ของเขาหรอกนะคะ . . .

ไอรี่ – ไม่เป็นไรน่า ไม่เป็นไร! จะเป็นที่ๆน่าจะมีเบาะแสเฉยๆก็ได้ รีบๆไปกิลด์กันเถอะ!
ชิกิ – ออกมาซิ แมมมอท!!!
ไอรี่ – ดิลไมโอสต่างหากยะ!!!

ซาคุยะ – คะ
ขอบคุณมากนะคะ

หน้า 24

หน้า 25
องค์ชาย – เฮ่อ

มัล – องค์ชายครับ!!! ไม่ดีนะครับ!!!
ออกไปล่าตามลำพังโดยไม่ผ่านกิลด์ก่อนแบบนั้น

เดี๋ยวสภาวะแวดล้อมมันจะเสื่อมเสียหมดนะครับ!!!

หน้า 26
องค์ชาย - แล้วฮันเตอร์แห่งผนึกที่มีใบอนุญาตล่าพิเศษสำหรับทุกพื้นที่ล่าล่ะ ว่าไง!!?
เป็นอิสระ!!! จะล่าที่ไหนก็ล่าได้ตามใจชอบ!!!

มัล – แต่นั้นตัวกิลด์เป็นคนแต่งตั้งนี่ครับ

พวกเขาเองก็มีหน้าที่ๆจะรายงานว่าล่าตัวอะไรมาบ้างเหมือนกันนะครับ
องค์ชาย – แต่ว่านะ . . . ไอ้ของแบบรายงานหลังเหตุการณ์นะถ้าปลอมไปแล้วใครมันจะไปรู้ล่ะ

มัล – ฮันเตอร์ไม่มีการปลอมเรื่องแบบนั้นหรอกนะครับ!!!
ฮันเตอร์คือพวกที่ต่อให้โกหกตัวเองแต่ก็ไม่โกหกเรื่องการล่านะครับ!!!
หุ่น - อืม

มัล - ทุกคนนั้นแหละ ถ้าล่ามอนสเตอร์มากเกินไปล่ะก็
มอนสเตอร์ชนิดนั้นก็จะสูญพันธ์ . . .
ห่วงโซ่อาหารในธรรมชาติก็จะพังทลายลงนะครับ
ฮันเตอร์แห่งผนึกนะ ไม่มีวันทำแบบนั้นหรอกครับ

องค์ชาย – โห . . . รู้สึกว่านายจะช่วยหนุนแขนหมอนั้นจังเลยนะ มัล
มัล – องค์ชาย . . . หนุนไหล่ต่างหากครับ

หน้า 27
ก็ฮันเตอร์แห่งผนึกนะเท่ห์มากเลยไม่ใช่หรอครับ?
เดินทางไปทั่วเพื่อสู้กับมอนสเตอร์มายาทั้งหลาย!!
ความฝันของฮันเตอร์เลยนะครับ!!!

องค์ชาย – ไร้สาระ
มัล – เอ๋?

องค์ชาย - ฉันหมายถึงว่า ถ้าฉันมีตราแห่งผลึกล่ะก็นะ
ฉันจะใช้ให้มันเป็นประโยชน์มากกว่านั้นต่างหาก

ห่วงโซ่อาหารงั้นหรอ? ฉันไม่รู้จักหรอก พวกมอนสเตอร์นะ ถ้าหายๆไปจากโลกนี้ซะให้หมดก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่
พันปีต่อจากนี้ จะมีแต่มนุษย์อย่างพวกเราเท่านั้นที่ยื่นอยู่บนแผ่นดินนี้!!!!

หน้า 28
มัล – องค์ชาย . . .

องค์ชาย – ฉันตัดสินใจแล้ว
ฉันจะเป็นฮันเตอร์แห่งผนึกให้ได้

มัล – เอ๋!!?
องค์ชาย – แค่ให้พวก “ผู้เฒ่าใหญ่” ที่กิลด์สำนักงานใหญ่ยอมรับก็เป็นพอไม่ใช่หรอไง?

ไม่ว่ายังไง ฉันก็เหมาะสมที่จะได้ตราแห่งผนึกมาครอบครอง
ก็เพราะฉันเป็นฮันเตอร์ที่แข็งแกร่งยังไงล่ะ

หน้า 29
มัล – องค์ชาย . . .
องค์ชาย – นายนะไม่ต้องตามฉันมาหรอก

นี่คือการต่อสู้ของฉัน!!!

ไม่ว่าจะสูงแค่ไหน

ไม่ว่าจะสูงแค่ไหนฉันก็จะปืนขึ้นไปให้จงได้!!!

รอก่อนเถอะ!! ชิกิ ริวโฮว!!!

หน้า 30
ฉันคนนี้จะถักทอตำนานแห่งมิโอกัลน่าต่อหน้านี้ให้ดู!!!!

หน้า 31
ชิกิ – โห เป็นที่ๆประหลาดชอบกลแฮะ

ไอรี่ – นี่ . . . ซาคุยะ เธอเกลียดพ่อของตัวเองงั้นหรอ?

ตอนที่บ้านถูกโจมตีนะ ถ้าพ่ออยู่ด้วยล่ะก็ . . . ฉันนะคิดแบบนั้นอยู่เป็นประจำเลยล่ะคะ
แต่ว่า . . . เรื่องนั้นน่ะ ถึงจะพูดไปมันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว . . . ตอนนี้น่ะ มันไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว . . .

ไอรี่ – งั้นหรอ . . .

ชิกิ - โอ้วว!!?
ไอรี่ – อะไรหรอ!!?

หน้า 32-33
นี่มัน . . . อะไรกันเนี่ย?
มอนเตอร์กำลังแข็งตัวงั้นหรอ

ชิกิ – (นอก) ขอโต๊ดง้าบบบ!!!

ไอรี่ – หิน!!?
มอนสเตอร์กลายเป็นหิน!!?

หน้า 34
นี่นะหรอ ดิลไมโอสน่ะ!!?
ซาคุยะ – ไม่ใช่หรอกคะ นี่นะ เป็นมอนสเตอร์ที่ชื่อว่าฟลูฟลูน่ะคะ
ไอรี่ – ชะ . . . ชื่อน่ารักจังแฮะ
แต่เดี๋ยวก่อนซิ!!! ทำไมฟลูฟลูมันถึงกลายเป็นหินแบบนี้ไปได้ล่ะ!!?

ซาคุยะ – ทำไม . . . ก็นี่คือ “ความสามารถ” ของดิลไมโอสไม่ใช่หรอกหรอคะ?
ถ้าพูดให้ถูกไม่ได้กลายเป็นหิน แต่ว่าทำให้แข็งตัวแล้วแล้วใส่ของที่คล้ายๆน้ำมันดิบเข้าไปไม่ใช่หรอคะ?
พูดง่ายๆก็น่าจะเป็นการหลอมพลาสติกอ่ะนะคะ

ไอรี่ – ดิลไมโอสเนี่ยน่ะ มีความสามารถทำให้กลายเป็นหิน!!?

หน้า 35
ชิกิ – มาแล้วงั้นหรอ!!?

ซาคุยะ – ทุกคน!!! แยกย้ายกันเถอะคะ!!! การเตือนของดิลม่านะ จะแยกย้ายออกไปในหลายทิศทางนะคะ!!!

ไอรี่ – เอ๋ . . .

นี่โกหกใช่ไหม . . . !?

หน้า 36-37
เจ้านี่นะหรอ ดิลไมโอส!!?
-- ดิลไมโอส ระดับความอันตราย ***? --
มันใหญ่เกินไปแล้วนะ!!!!

หน้า 38
คนละตัวแล้ว!! ไม่เหมือนกับดิลไมโอสที่พวกเรารู้จักนี่!!!

ซาคุยะ – เอ๋?

ชิกิ – อั๊ก

ซาคุยะ – คุณชิกิ!!!

ชิกิ – อุ๊บ

หน้า 39
ไอรี่ – อะ . . . เอายังไงดี ทั้งสายพันธ์ทั้งขนาดความใหญ่ต่างกันเหมือนคนละโลกเลย . . .
ถึงจะไม่เหมือนกับที่คิดไว้ แต่ที่พวกเราล่ามาจนถึงตอนนี้นี่เป็นตัวอ่อนเท่านั้นงั้นหรอ!?

ซาคุยะ – อันตราย!!!

หน้า 40
คงจะ . . . โดนทำลายอีกแล้วล่ะซินะ . . .
ไอรี่ – เอ๋!!?
ดะ . . . ดาบนั้น . . .

กรดงั้นหรอ!!?
หมอนี้มันอะไรกันน่ะ . . .

อุ๊ก

หน้า 41
ดิลม่าแบบนี้นะ
ฉันไม่เคยล่ามาก่อนเลยนี่!!!

ซาคุยะ - นั้นคือกรดกระเพาะรุนแรงที่มันใช้สำหรับละลายเหยื่อที่ถูกทำให้กลายเป็นหิน นี่แหละคือดิลไมโอสที่ฉันท้าสู้มาครั้งแล้วครั้งเล่า

ไอรี่ – แบบนั้นมัน . . .

ชิกิก็โดนจัดการไปแล้ว
ซาคุยะเองก็อาวุธใช้ไม่ได้
มอนสเตอร์ที่มีความสามารถทำให้กลายเป็นหินไม่พอยังมีกรดที่รุนแรงแบบนั้น
ยังไงก็เอาชนะไม่ได้หรอก

หนีกันเถอะ!!!
ฉันผิดเองที่ประมาทไป!!! ไว้ค่อยไปเตรียมการใหม่แล้วกลับมาสู้อีกครั้งเถอะ!!!

ซาคุยะ – เชิญไปเถอะคะ

หน้า 42
ฉันนะ ตัดสินใจแล้วว่าจะให้ครั้งนี้เป็นการล่าครั้งสุดท้าย
เพราะงั้น ฉันหนีไม่ได้หรอกคะ

ไอรี่ – เธอ . . . พูดอะไรน่ะ . . .

ซาคุยะ - พาคุณชิกิหนีไปเถอะคะ
ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้ต้องมาติดร่างแหแบบนี้

ไอรี่ – นี่เธอจะบอกว่าจะสู้คนเดียวด้วยอาวุธแบบนั้นเนี่ยน่ะ!!!

ซาคุยะ – คะ

หน้า 43
แถวๆนี้นะ ไม่มีทั้งแร่ธาตุที่ใช้สำหรับทำอาวุธ . . .
และก็วัตถุดิบจากมอนสเตอร์เหลือมากแล้ว
ฉันเองก็ไม่มีเงินซื้ออาวุธจากในเมืองด้วย

เพราะอย่างงั้น นี้คืออาวุธสุดท้าย
การล่าครั้งสุดท้าย

หน้า 44
แล้วก็ ถ้าล้มมันไม่ได้ล่ะก็
ก็เป็นช่วงเวลาสุดท้ายของฉันเหมือนกัน

หน้า 45
รีบหนีไปเถอะคะ!!!
ระหว่างที่ฉันดึดดูดความสนใจมันเนี่ยแหละ!!!

แต่ว่า ฉันเลยตัดสินใจว่าจะล้มมันให้ได้
เพื่อที่จะปกป้องบ้านที่เคยอยู่อย่างเป็นสุขกับคุณแม่หลังนี้

แต่ว่า . . . ไม่ว่าจะได้ตามที่ชอบแล้วไปท้ามันสู้กี่ครั้งก็เอาชนะมันไม่ได้ . . .

ไอรี่ – อาวุธผุๆพังๆแบบนั้นนะ . . . เป็นอาวุธที่ใช้อะไรไม่ได้ไม่ใช่หรอไง . . .

ซาคุยะ – อุ๊บ

ไอรี่ – เด็กคนนั้น . . .

หน้า 46
นั้นเป็นข้อพิสูจน์ว่าซาคุยะสู้ตัวคนเดียวมาตลอดกี่ปีต่อกี่ปีแล้ว . . .

หน้า 47
ไอรี่ - เฮ่อ ไอ้พวกอาวุธทื้อๆนี้มันอะไรกันเนี่ย . . .

แล้วฉัน ก็ดูเมินสิ่งนั้น . . .

ซาคุยะ – คุณไอรี่!!! รีบหนีไปเถอะคะ!!!

ไอรี่ – ไม่ใช่ว่าฉันจะหนีได้ซะหน่อย

ถ้าขืนมาเพื่อช่วยแต่ดันเป็นตัวถ่วงแบบนั้นนะ ความภาคภูมิของฉันก็หมดกันพอดีนะซิ!!!!

ชิกิ – พูดได้เยี่ยมมาก ไอรี่!!!

หน้า 48
ฉันจะโชว์ให้นายเห็นเอง
พลังของฮันเตอร์ที่ผูกติดด้วยความสัมพันธ์น่ะ

หน้า 49
ไอรี่ - คนที่เมื่อกี้ยังถูกซัดกระเด็นอย่างนายยังจะมาทำอดอีกหรอ

ซาคุยะ – คุณชิกิ . . .

ชิกิ – เปิดการโจมตีได้เลย
ไอรี่ – แต่ว่าจะให้ทำยังไงล่ะ!!? กับหมอนั้นน่ะ อาวุธระยะใกล้ทำอะไรมันไม่ได้มากหรอก

ซาคุยะ – ฉัน มีความคิดดีๆคะ
แต่ว่า มันเป็นแผนรบที่ถ้าไม่มีความเชื่อใจซึ่งกันและกันมากพอก็จะโจมตีไม่สำเร็จนะคะ

** ซาคุยะผู้ตัดสินใจเน่าแน่! ตอนต่อไป จะทดสอบความเป็น “พวกพ้อง”!! **

Thank you for reading . . .